تجربه تاریخی فلسطینیها بیانگر آن است كه رژیم تلآویو فقط در زمانی نرمش نشان میدهد كه در طرف مقابل خود اراده «ایستادن» و «كوتاهنیامدن» را ببیند. در ماجرای آزادسازی تعدادی از اسرای فلسطینی كه احتمالاً جمعه آینده خواهد بود، این تجربه تكرار میگردد.
رژیم صهیونیستی طی ماههای پس از پایان جنگ غزه بارها اعلام كرد كه حماس و دولت اسراییل دولت اسماعیل هنیه را به رسمیت نمیشناسد و حاضر نیست با آنان به عنوان بخشی از «واقعیت فلسطین» مواجه شود اما 10 ماه پس از این مواضع به ظاهر انعطافناپذیر، تندروترین دولت صهیونیستی پذیرفت كه در قبال رها شدن «گلعاد شالیط» ـ نظامی اسراییلی كه در اوایل تابستان 1385 به اسارت مقاومت فلسطین در آمد ـ نزدیك به 800 نفر از فلسطینیهای در بند، از جمله دو تن از رهبران آنان ـ مروان برغوثی و احمد سعاده- را آزاد نمایند.
پیش از این فلسطینیها و لبنانیها با پایداری بر سر اصول و مبانی مبارزاتی خود موفق به آزادسازی جمع زیادی از هموطنان خود شده بودند. در سال 2004 جهان شاهد آزادی جمعی از لبنانیها كه در میانشان شیخ عبید و مصطفی دیرانی هم وجود داشت، بودند. لبنان در سال گذشته نیز شاهد آزادی جمعی از شهروندان خود كه در میانشان سمیر قنطار هم وجود داشت، بود.
مروان برغوثی آزاد خواهد شد هرچند پیش از این رژیم صهیونیستی او را به حبس ابد محكوم كرده بود. برغوثی متهم بود كه گردان شهدای الاقصی را راهانداخته و نقش برجستهای در انتفاضه دوم مردم فلسطین داشته است. سمیر قنطار آزاد شد هر چند اسراییلیها او را به چند بار حبس ابد محكوم كرده بودند. او البته با تحمل 30 سال حبس، عنوان اسیری را كه طولانیترین دوران اسارت رابه خود اختصاص داده است، به خود اختصاص داد.
نكته جالب توجه اینكه وقتی مذاكرات غیرمستقیم لبنان و رژیم صهیونیستی ـ با پادرمیانی آلمانیها- به بنبست رسید و رژیم تلآویو حاضر به آزادی سمیر قنطار در اواخر سال 1383 نشد، سیدحسن نصرالله طی نطقی در اردیبهشت سال 1385 اعلام كرد كه «مابه زودی سمیر قنطار را در بیروت ملاقات خواهیم كرد.»
بسیاری در آن روز گمان كردند كه این یك سخن تبلیغاتی است ولی از زمان اعلام این سخن تا آزادی قنطار بیش از سه سال به درازا نكشید و قنطار در هیبت یك قهرمان قدم به خاك لبنان گذاشت.
تن دادن رژیم افراطی تلآویو به مبادله 800 اسیر به همراه دو چهره سرشناس فلسطینی نشان داد كه كاری كه محمود عباس و صائب عریقات در مذاكرات طولانی و ملالآور نتوانستهاند محقق نمایند، مقاومت فلسطینی توانسته است بدون دادن امتیاز و حتی بدون به رسمیتشناختن رژیم اسراییل به دست آورد.
رژیم صهیونیستی و آمریكاییها طی ماههای اخیر از یك سو محمود عباس رئیس تشكیلات خودگردان فلسطین را به گفتوگو فرا خواندند و در همان حال با پافشاری بر روی شرایط خود او را تحقیر كردند. توقف فعالیتهای شهركسازی خواسته مهمی نبود كه دولت بنیامین نتانیاهو از پذیرفتن آن استنكاف كرد و آمریكاییها نیز از میانه راه این موضوع را رها كردند و در واقع دست اسراییل را در این كار باز گذاشتند. محمود عباس برای اعاده مذاكرات، توقف شهركسازی را شرط كرد ولی خانم كلینتون به او گفت كه پیششرط مذاكره را رها كند و موضوع تداوم یا توقف شهركسازی را به مذاكرات موكول نماید.
محمود عباس اعلام كرد كه از نظر او و فلسطینیها مذاكرات بیفایده و شكستخورده است و او حاضر به ادامه دادن به آن نیست ولی آمریكاییها به این موضوع اعتنایی نكردند تا اینكه عباس از شركت در انتخابات آینده رئیس تشكیلات خودگردان انصراف داد ولی انصراف او نیز توجهی را برنینگیخت.
از یك سو فلسطینیها این انصراف را یك حیله تبلیغاتی تلقی كردند و آمریكاییها و اسراییلیها آن را موضعی ناپایدار دانستند با این وصف فلسطینیها و سایر ملتهای عربی و اسلامی به چشم خود دیدند كه 20 سال داعیه صلحجویی آمریكاییها و اسراییلیها فریبی بیش نبوده و كسانی كه سلاح را رها كرده و زیتون را بر سر دست گرفتهاند راه به جایی نبرده و خود نیز به حاشیه رفتهاند.اسراییل طی سالهای گذشته به مذاكراتی تن داد كه یك طرف آن حماس بود و آلمانیها بار دیگر میزبانی و دبیری آن را به عهده داشتند.
رژیم صهیونیستی ابتدا تنها به آزادی 400 نفر تن داده بود، ولی با سماجت حماس بر آزادی 1000 نفر، اینك عدد توافق شده به 800 اسیر رسیده است و در میان آنان حداقل دو چهره مبارزاتی ـ مروان برغوثی از رهبران جوان انتفاضه و احمد سعاده از فرماندهان عملیاتی مقاومت ـ وجود دارد.
