نوش دارو پس از مرگ سهراب برای مدیران دولتی به یک رویه ثابت تبدیل شده است.اما از نظر عامه مردم، انتقاد پس از اخراج یا بازنشستگی و یا جابجایی و برکناری چیزی شبیه به بی مسئولیتی است.
به گزارش جهان روز گذشته معاون وزیر نفت دولت نهم که در روزهای پایانی دولت گذشته و با دستور رئیس جمهور کنار گذاشته شد،به نقد دورانی از وزارت نفت پرداخت که خود به عنوان معاون وزیر نفت و مشاور اصلی وزیر ،بیشترین نقش را در اجرای آن برنامه ها داشته است.
محمدرضا نعمت زاده معاون سابق وزیر نفت با تشریح زوایای پیدا و پنهان صنعت پتروشیمی از ساخت واحدهای پتروشیمی غیرکارشناسی شده در کشور انتقاد کرد و گفت: در خط اتیلن شرق نهتنها اتیلن موجود نیست بلکه صلاح کشور هم نیست که این خط لوله را در کویر بسازیم.
این در حالی است که در زمان اجرای این تصمیم در وزارت نفت و دولت، بسیاری از کارشناسان از جمله برخی نهادهای نظارتی مانند سازمان بازرسی طی مطالعاتی تصریح کردند که اجرای پروژه خط اتیلن غرب نه عملی است و نه صرفه اقتصادی دارد .اتفاقا در این گزارشها تاکید شده بود که اجرای این پروژه به لحاظ امنیتی نیز دارای اشکالات جدی است.
با این حال سوال این است جناب نعمت زاده در زمان مسئولیت شان و در کسوت معاون وزیر و مشاور ارشد چه سهمی در جلوگیری و مخالفت با اجرای این پروژه ایفا کردند.
چرا نسبت به این پروژه که به گفته وی دارای اشکالات جدی و ابتدایی است در زمان مسئولیت خود اعتراض نکردند.این چه قرائت از مسئولیت پذیری است که مدیران دولتی پس از برکناری به یاد انتقادات کارشناسی می افتند.
از این قبیل انتقادات که با مسامحه و در بهترین حالت نوش دارو پس از مرگ سهراب و آب ریخته شده است،می تواند خدای ناکرده تلقی عقده گشایی شود و این مناسب 30 سال خدمات یک مدیر برجسته نیست.انتظار این بود که انتقاد از طرحی که به لحاظ اقتصادی امنیتی و فرهنگی هزینه های جدی برای نظام دارد ،حداقل به حکم امر به معروف و نهی از منکر زودتر از اینها انجام می شد نه اینکه یک روز برای اجرای طرح کلنگ زده شود و روز پس از برکناری برای زدن ریشه طرح تیشه برداشته شود.
البته این ویژگی مشترک همه اخراجی ها و برکنار شده های این دولت است که پس از ترک میزو اتاق مدیریت ،تازه به فکر مردم و نظام و بیت المل می افتند.
