جوان آنلاین: به نقل از پایگاه فلسطین الان، «عاموس هرئیل»، تحلیلگر نظامی روزنامه هاآرتص در این باره می‌نویسد: نتانیاهو پس از ناکامی تلاش‌هایش برای برافروختن جبهه با ایران در آستانه انتخابات، اکنون می‌کوشد از تشدید تنش در کرانه باختری اشغالی بهره‌برداری کند.
به گزارش ایرنا، او در ادامه می‌افزاید که ستاد کل ارتش رژیم صهیونیستی تلاش کرده است از اجرای حمله به ایران در آستانه انتخابات کنست جلوگیری کند، اما تردید دارد که ارتش بتواند در بحرانی که هنگام مذاکرات تشکیل دولت جدید رخ دهد موضع مشابهی بگیرد.
به باور هرئیل، این چشم‌انداز احتمال آن را در خود نهفته دارد که اسرائیل به یک رژیم منزوی‌تر تبدیل شود و اقتصادش از بخش‌هایی از جهان جدا شود؛ وضعیتی که آن را به توسل به ابزار‌های استثنایی برای رویارویی با فشار‌های بیرونی، همانند کوبا، کره شمالی و روسیه، ناچار می‌کند.
او همچنین می‌گوید رقبای نتانیاهو در نخست‌وزیری، به اندازه کافی به تلاش احتمالی او برای از سرگیری رویارویی با ایران نمی‌پردازند؛ شاید از ترس آنکه در نگاه رأی‌دهندگان مردد یا از نظر امنیتی ضعیف به نظر برسند.
هرئیل هشدار می‌دهد که صبح چهارشنبه، یعنی روز پس از انتخابات سه‌شنبه، پایان بحران نخواهد بود؛ حتی اگر اپوزیسیون پیشرفت آشکاری به دست آورد، تشکیل کابینه همچنان با موانع سیاسی متعدد روبه‌رو خواهد بود و نتانیاهو، آمادگی کنار رفتن آسان از جایگاه خود را نشان نمی‌دهد.
برنیاع: جنگ منطقه‌ای، فشار برای پیوستن گادی آیزنکوت و نفتالی بنت
از سوی دیگر، ناحوم برنیاع، تحلیلگر سیاسی یدیعوت آحرونوت تفاوت تجربه امنیتی میان رهبران اردوگاه اپوزیسیون و رهبران ائتلاف تحت رهبری نتانیاهو را یکی از برجسته‌ترین نقاط تمایز دو اردوگاه می‌داند، به‌ویژه از آن جهت که مسائل امنیتی در صدر چالش‌های دولت آینده اسرائیل قرار خواهد داشت.
برنیاع می‌نویسد: «کابینه پیشبرد امور تمام توان خود را به کار می‌گیرد تا انتقال قدرت را به تأخیر بیاندازد، و گیراترین و آسان‌ترین سناریو برای اجرا، آغاز دور تازه‌ای از جنگ منطقه‌ای با همکاری دولت آمریکا یا بدون آن است.»
برنیاع هشدار می‌دهد که در صورت برافروخته شدن رویارویی تازه، سقوط موشک‌ها بر تل‌آویو می‌تواند فشار فوق‌العاده‌ای بر گادی آیزنکوت و نفتالی بنت وارد کند تا با عنوان رویارویی با خطر امنیتی و یکپارچه کردن صف اسرائیل، به «دولت وحدت ملی» بپیوندند.
او تأکید می‌کند که این احتمال از نگاه او صرفاً سناریویی خیالی نیست و یادآوری می‌کند که نتانیاهو در دو هفته پیش از انتخابات کوشید حرکت به سوی تشدید تنش با ایران را پیش ببرد، اما عواملی چند از آن جلوگیری کردند؛ از جمله مخالفت ارتش اسرائیل و موضع «دونالد ترامپ» رئیس‌جمهور آمریکا.
پیشنهاد برنیاع: توافق سریع اپوزیسیون پیش از ارائه توصیه‌ها
برنیاع در برابر این سناریو پیشنهاد می‌کند که احزاب اپوزیسیون سریع و هماهنگ عمل کنند و به محض روشن شدن نتایج انتخابات، پیش از تأیید رسمی آن و پیش از تکمیل روند ارائه توصیه‌ها به نخست‌وزیر، بر سر تشکیل کابینه توافق کنند.
به باور این تحلیلگر صهیونیست، چنین گامی می‌تواند پیامی روشن به نهاد‌های نظامی رژیم برساند: اینکه کابینه تازه‌ای در حال شکل‌گیری است و هر تصمیم برای اجرای عملیات نظامی گسترده باید موضع رهبری سیاسی آینده را در نظر بگیرد، نه اینکه میدان برای تصمیم‌گیری‌های راهبردی بزرگ به دست دولتی گذار باز بماند.
برنیاع تأکید می‌کند که موفقیت این مسیر به سرعت، قاطعیت و کار مشترک رهبران «ائتلاف تغییر» نیاز دارد و اختلاف میان آنها و ناتوانی‌شان در ارائه رهبری واحد می‌تواند فرصتی افزون به نتانیاهو برای تمدید باقی ماندنش در قدرت بدهد.
او می‌افزاید که سود امنیتی از سرگیری جنگ با ایران تضمین‌شده نیست، اما بازگشت به نبرد، در صورتی که اجتناب‌ناپذیر شود، میان اینکه تحت رهبری کابینه‌ای منتخب و دارای تفویض واضح صورت گیرد، نه با کابینه گذار که با احتمال از دست دادن قدرت روبه‌روست، از نظر سیاسی متفاوت خواهد بود.
نگرانی از آمیختن محاسبات انتخاباتی با تصمیم‌های نظامی
دو رویکرد هرئیل و برنیاع از نگرانی درون رسانه‌های رژیم صهیونیستی از همپوشانی محاسبات انتخاباتی با تصمیم‌های نظامی پرده برمی‌دارد. هرئیل بر استفاده از تحولات امنیتی در گفتمان انتخاباتی متمرکز است و نگران تبدیل تشدید تنش در کرانه باختری یا تهدید تجاوز علیه ایران به ابزاری برای تقویت موقعیت سیاسی نتانیاهو است؛ برنیاع بر احتمال استفاده از جنگ منطقه‌ای برای بازشکل‌دهی صحنه سیاسی اسرائیل و راندن اپوزیسیون به «دولت وحدت ملی» زیر فشار وضعیت اضطراری تمرکز دارد.
با این حال، هیچ‌یک دلیلی قاطع ارائه نمی‌کند که نتانیاهو تصمیم نهایی برای آغاز جنگ پس از انتخابات گرفته است؛ بلکه هشدار می‌دهند که ممکن است محاسبات او برای ماندن در قدرت با گزینه‌های تشدید نظامی تلاقی کند، در زمانی که نتایج انتخابات و مسیر‌های تشکیل دولت هنوز قطعی نیست. خطر این احتمال در آن است که هر رویارویی منطقه‌ای تازه می‌تواند به سراسر منطقه کشیده شود، زیرا تنش با ایران و تشدید میدانی در سرزمین‌های فلسطینی اشغالی ادامه دارد.
