جوان آنلاین: با گذشت دو روز از اتفاقات تلخ ورزشگاه یادگار امام تبریز همچنان حاشیههای رفتار زشت بازیکن و سرپرست دو تیم که اتفاقاً نمایندگان فوتبال ایران در لیگ نخبگان و لیگ قهرمانان آسیا هم هستند، ادامه دارد هرچند که آقایان مسئول فعلاً سکوت کردهاند.
آنچه که شنبه شب در ورزشگاه تبریز رخ داد سند آشکاری از ولنگاری اخلاقی و سقوط ارزشهای انسانی در فوتبالی است که مدیران آن ادعا دارند هر چه تلاش میکنند در جهت دلخوشی مردم و نسل جوان است. فوتبالی که سالهاست دم از حرفهای شدن میزند، اما حتی ویترین آن اینقدر زشت و کریه و بدمنظر است که نمیتوان نگاهش کرد.
راستی با شنیدن فایل صوتی الفاظ رکیکی که در راهروهای ورزشگاه تبریز پیچید یا الفاظی که در طول مسابقه بین زمین و نیمکتها رد و بدل شد چگونه باید توقع داشت خانوادهها اجازه دهند فرزندانشان پا به ورزشگاه بگذارند. چگونه میتوان دم از سلامت محیط ورزشگاهها برای حضور بانوان زد و اصلاً چگونه میتوان آدمهای اینچنینی را الگو معرفی کرد.
فدراسیون فوتبال، سازمان لیگ و کمیتههای پرطمطراق اخلاق و انضباطی کلاهشان را بیندازند بالا، فوتبال این همه سال بیتالمال را بالا کشیده، از جیب مردم خرج کرده، در شرایط سخت اقتصادی کشور و اوج تحریمها و جنگهای تحمیلی میلیاردها میلیارد ارز کشور را به باد داده و هیچ نتیجهای هم نگرفته، نتیجه نگرفتنتان توی سرتان بخورد، فحاشیها، دریدگیها و هتک حرمتهایتان را کجای دلمان بگذاریم.
مهدی تاج این روزها کجاست؛ پشت چه چیزی پنهان شده که هیچ صدایی از او شنیده نمیشود. این ثمره فوتبالی است که مدیریت آن را شخص اول پرونده «ویلموتس گیت» برعهده دارد و کاملاً طبیعی است که مانند همان پرونده بیاید و بگوید همه چیز خوب است. فوتبال ایران در زمین میبازد. از همین حالا منتظر شکست این فوتبال در لیگهای آسیا، جام ملتها و حتی بازیهای آسیایی باشید، چون اساس کار خراب است، اما پردهدری و هتاکی چیزی نیست که بتوان در مقابل آن سکوت کرد. آقای رئیس سازمان لیگ چرا عکسالعملی نشان نمیدهید؟ قرار است آدمهای این فوتبال تا کجا پردهدری را ادامه دهند تا به شما و رئیس بالادستیتان بربخورد؟ انگار بهزعم این آقایان هیچ اتفاقی رخ نداده و همه چیز گل و بلبل است، در حالی که خجالتزده اصلی باید همین آقایان باشند که البته نیستند و حتماً پرمدعاتر از همیشه بعد از خوابیدن سر و صداها ظاهر میشوند.
سکوت مسئولان فوتبال کشور در قبال فاجعه اخلاقی رخ داده در ورزشگاه تبریز که ثمره عدم برخورد درست آنها با اتفاقات قبلی است، در حالی که برخی فوتبالیهای اخلاقمدار کشور که متأسفانه تعدادشان روز به روز در حال کم شدن است، حتی از موضعگیری و حرف زدن در مورد این اتفاق خجالت میکشند. به حرفهای عبدالله ویسی، سرمربی ذوبآهن دقت کنید: «خجالت میکشم که اصلاً درباره این موضوع صحبت کنم. واقعاً جای خجالت دارد و هیچ فرقی هم ندارد که چه کسی و در چه جایگاهی هستیم. ما باید الگوی اخلاقی دیگران باشیم و اصلاً هم به دنبال مقصر نگردیم. اگر طرف مقابل هم مقصر باشد، باید نوع رفتار من متفاوت باشد. وقتی ادعا میکنیم که همه اقشار جامعه در ورزشگاه حضور دارند، چگونه جرئت میکنید، جلوی زن و بچه خودتان و هر کس دیگری بددهنی و فحاشی کنید، در حالی که خودتان ناموس دارید.»
حرفهای ویسی کاملاً درست است، اما باید قبول کرد که فوتبال ایران در مسیر سقوط فنی خود مرزهای بیاخلاقی را هم درنوردیده، فوتبالی که حتی جرئت برخورد با بیاخلاقی بازیکنان هتاک خود را هم ندارد و صرفاً دلخوش به جریمه نقدی و پر کردن جیب خود است، قطعاً با مغز به ته دره سقوط میکند.
