پاراتیراندازی ایران پس از دوران سختی که داشت، بار دیگر خوش درخشید. البته رسیدن پای جوانمردی به سکو در رقابتهای جامجهانی پاراتیراندازی صربستان اصلاً تعجبآور نبود. او سالهاست که شانس اصلی مدالآوری ایران در پاراتیراندازی است، اما مسابقات صربستان فرصتی برای درخشش یک ملیپوش دیگر هم بود. علی گلوی که ۱۵ سال قبل سلاح به دست گرفته بود و اتفاقاً چند اعزام به رویدادهای آسیایی و جهانی هم داشت، سال ۹۴ سلاحش را فروخته و این رشته را به دست فراموشی سپرده بود، بیآنکه بداند سرنوشت باز هم قرار است او را به همین مسیر بازگرداند، اما به شکلی متفاوت.
دو سال قبل، گلوی در جریان درگیری با اشرار زاهدان زخمی میشود و بهرغم تلاش پزشکان پای راست خود را از دست میدهد تا زندگیاش دستخوش تغییر شود. اتفاقاتی که او را بار دیگر به سمت تیراندازی سوق میدهد، اما اینبار به سمت پاراتیراندازی: «پس از قطع پای راستم افسرده شدم، چون قبل از این اتفاق تحرک زیادی داشتم و ورزش میکردم، اما به یکباره خانهنشین شده بودم، ولی با توجه به اینکه تجربه حضور در تیراندازی را داشتم به پیشنهاد دوستان وارد پاراتیراندازی شدم و رئیس هیئت جانبازان و توانیابان زاهدان نیز ضمن ایجاد انگیزه برایم، پیگیریهای زیادی انجام داد.»
گلوی قبل از حضور در جامجهانی رکوردهای خوبی زده بود، اما کمتر کسی از او در نخستین تجربه حضورش در یک رویداد بینالمللی انتظار مدالآوری داشت. ولی ملیپوش پاراتیراندازی ایران در صربستان شگفتیساز شد و علاوه بر کسب خوشرنگترین مدال، ورودی بازیهای پاراآسیایی ناگویا و همچنین جهانی کرهجنوبی را نیز به دست آورد: «تمرینات خیلی خوبی را پشت سر گذاشته بودم و رکوردهایم هم خوب بود، اما تصور کسب مدال در نخستین حضور را نداشتم، چراکه رقابتهای سختی بود و رکوردها قابل توجه. نزدیک به ۳۰۰ ورزشکار شامل برترینهای دنیا از ۵۱ کشور حضور داشتند و مسابقات در سطحی بسیار بالا بود، اما خوشبختانه در کنار ساره جوانمردی موفق به کسب طلای میکس تپانچه شدم و علاوه بر کسب مدال طلا، ورودی بازیهای پاراآسیایی ۲۰۲۶ ناگویا و همچنین مسابقات جهانی در کرهجنوبی را به دست آوردم. امیدوارم این موفقیت را نیمه اول شهریور در کرهجنوبی و اواخر مهر نیز در ناگویا تکرار کنم.»
گلوی بعد از این موفقیت، نیمنگاهی هم به پارالمپیک ۲۰۲۸ لسآنجلس دارد، اما باید دید شرایط خانوادگی او اجازه میدهد این مسیر را با موفقیت طی کند: «چهار فرزند دارم و ماههای اخیر که باید برای حضور در اردوها به تهران میآمدم، رفتوآمد و دوری از خانواده برایم دشوار بود، اما امیدوارم بتوانم با افتخارآفرینی، زحمات همسرم را که مشوق اصلی من است و در غیابم کار سختی دارد، جبران کنم.»
