جوان آنلاین: عملکرد تیمملی در لیگملتها انتظارات را برآورده نکرد. با وجود این، هنوز هم بخش قابلتوجهی از بدنه فنی والیبال ایران معتقد است که اکنون زمان مناسبی برای ایجاد تغییرات در کادرفنی تیم ملی نیست، خصوصاً که با نگاهی دوباره، اما دقیقتر و ریز به عملکرد تیم ملی در لیگ ملتها، بهوضوح میتوان دریافت که مقصر صفر تا صد مشکلات والیبال ایران پیاتزا نیست و عوامل دیگر نیز در داستان نقش دارند. با این حال به نظر میرسد قهرمانی آسیا آخرین فرصت سرمربی ایتالیایی نیمکت تیمملی باشد، خصوصاً که این روزها زمزمههای بازگشت معروف به تیم ملی را هم به خوبی میتوان اطراف نیمکت این تیم شنید.
تقوی، رئیس فدراسیون همچنان پشت پیاتزا ایستاده است، حداقل در ظاهر. او برای چندمین بار طی روزهای گذشته با اشاره به اهمیت مسابقات قهرمانی آسیا تأکید کرد که تمام اشتباهات متوجه پیاتزا نیست و لیگ ملتها برای فدراسیون او، نه هدف نهایی که تنها بخشی از یک مسیر برای ارزیابی و رسیدن به اهداف تیم ملی بود. اما تأکید روی اهمیت مسابقات قهرمانی آسیا ثابت میکند این رقابتها میتواند مهمترین و چه بسا حتی آخرین آزمون روبرتو پیاتزا روی نیمکت تیم ملی باشد. تورنمنتی که نه تنها سرنوشت سهمیه المپیک که آینده نیمکت تیم ملی را هم مشخص خواهد کرد.
نتایج کسب شده در لیگ ملتها اگرچه به سقوط تیمملی نینجامید، اما زنگ خطر را برای والیبال ایران به صدا درآورد، به طوری که حتی تقوی، رئیس فدراسیون نیز برخلاف حمایتهای اولیه خود، با ادبیاتی متفاوت از «بحران» در والیبال ایران سخن گفت. از ضعف ساختاری، مشکلات لیگ، قراردادهای صوری، باشگاههای بدهکار و حتی ضرورت کاهش تعداد تیمهای لیگ برتر. موضوعاتی که نشان داد فدراسیون ریشه ناکامیها را تنها در نیمکت نمیبیند و نگاه عمیقتری به مسائل و مشکلات دارد. تقوی، اما بهرغم حمایت ضمنی و زبانی از پیاتزا، با اشاره به مدت زمان قرارداد این سرمربی ایتالیایی و موکول کردن بحث در خصوص ادامه همکاری با او به بعد از رقابتهای قهرمانی آسیا، نشان داد قصد بیگدار به آب زدن ندارد و با توجه به اینکه قرارداد سرمربی تیمملی تا پایان ۲۰۲۶ اعتبار دارد، ادامه حضور او روی نیمکت ایران منوط به نتیجهگیری در قهرمانی آسیاست. حال آنکه او پیشتر از ادامه همکاری تا المپیک ۲۰۲۸ خبر داده بود، اما اینبار مفهوم صحبتهایش چیز دیگری است؛ اینکه در واقع قهرمانی آسیا میتواند تعیینکنندهترین مقطع دوران حضور پیاتزا در ایران باشد.
البته بسیاری از کارشناسان معتقدند اکنون زمان تغییر سرمربی نیست. مصطفی کارخانه، مرتضی هداوندی و رضا صفایی هر سه بر این باورند که فرصت کوتاه باقیمانده تا قهرمانی آسیا اجازه تغییر کادر فنی را نمیدهد. آنها به عواملی مانند جوانگرایی گسترده، شرایط خاص کشور، نداشتن بازی تدارکاتی مناسب، دیر اضافه شدن پیاتزا به اردو و فشار روانی وارد شده به بازیکنان اشاره کردهاند و معتقدند تغییر سرمربی در فاصله کمتر از دو ماه تا مسابقات آسیایی، بیش از آنکه راهحل باشد، میتواند بحران را عمیقتر کند.
اما برخی نیز بهواسطه عملکرد پراشتباه ایران در لیگ ملتها خواستار تغییر هستند، چراکه تیم پیاتزا در لیگ ملتها بارها در حفظ برتری، مدیریت لحظات حساس، دفاع روی تور، سرویس و حتی مسائل ذهنی دچار مشکل شد. تیمی که در بسیاری از مسابقات با از دست دادن یک ست، از نظر روحی فرو میریخت تا نبود یک رهبر واقعی در زمین کاملاً مشهود باشد. مسئلهای که تیم ملی سالها با حضور معروف به خوبی از عهده آن برآمده بود و شاید به همین دلیل هم هست که این روزها بار دیگر شاهد پچپچهایی در خصوص بازگشت معروف اطراف نیمکت تیمملی هستیم. اما اینبار نه به عنوان پاسور و کاپیتان، بلکه به عنوان گزینهای برای هدایت تیم ملی.
معروف برای والیبال ایران صرفاً یک بازیکن نبود، بلکه رهبر نسلی بود که بهترین دوران تاریخ والیبال ایران را رقم زد و طبیعی است که در شرایط بحرانی، خاطرات او زنده شود و نگاهها به سمت او بچرخد. اما هیچ تضمینی وجود ندارد رهبری او از روی نیمکت هم مانند موفقیتش در زمین بازی باشد. ضمن اینکه با وجود پررنگتر شدن گمانهزنیها با نزدیکتر شدن به رقابتهای قهرمانی آسیا، پیگیریها حاکی از آن است که نه فدراسیون تاکنون پیشنهادی به سعید معروف داده و نه او علاقهای از خود برای حضور در عرصه مربیگری نشان داده است. شاید هم، چون خوب میداند مربیگری، خصوصاً هدایت تیم ملی در سطح بزرگسالان، آنهم بدون داشتن سابقه مربیگری، تصمیمی بسیار بزرگ و پرریسک است. بیگمان، اما سرنوشت تیمملی والیبال ایران به عملکرد آن در فوکوئوکا گره خورده است، یعنی اگر پیاتزا موفق به کسب عنوان قهرمانی و سهمیه مستقیم المپیک بشود، ادامه حضورش روی نیمکت تیم ملی تقریباً قطعی است، اما در صورت تکرار ناکامی لیگملتها در قهرمانی آسیا، این پروژه قبل از موعد مقرر (آخر ۲۰۲۶) به پایان میرسد. به همین دلیل، قهرمانی آسیا برای والیبال ایران صرفاً یک تورنمنت معمولی نیست و یک رویداد حیاتی است؛ چه برای والیبال ایران که میتواند بعد از آن نوار ناکامیهای خود را برای بازگشت به روزهای اوج پاره کند و چه برای پیاتزا که پاسخی کوبنده به منتقدانش بدهد. در غیر این صورت باید منتظر یک خانهتکانی اساسی در تیم ملی والیبال ایران باشیم.
