جوان آنلاین: دور از انتظار نبود که مراسم تشییع رهبر شهید انقلاب به حماسهای بزرگ تبدیل شود و رفراندومی عظیم را به نمایش بگذارد. حماسهای کمنظیر که دنیا را به حیرت واداشت و یکبار دیگر شکست مفتضحانه ترامپ و سیاستهای آمریکا و غرب را با حضور میلیونها ایرانی برای وداع با ایرانیترین رهبر تاریخ کشور به تصویر کشید. حماسهای با میلیونها پرچم سرخ، با شعار «یا لثارات الحسین» و فریادهای «انتقام، انتقام» مردمی که از خون رهبر شهیدشان نمیگذرند و بهخوبی میدانند برای گام برداشتن در مسیر اعتلای میهن و برای گرفتن انتقام آقای شهیدمان «باید برخاست».
ساعت حوالی ۶ صبح و خورشید روز ۱۵ تیرماه، خورشید از منتهاالیه مشرق سرش را بالا آورده بود تا حماسه کمنظیری را که قرار بود در ادامه روز خلق شود، به نظاره بنشیند. هرچند هنوز تا آغاز رسمی مراسم تشییع دقایقی باقی مانده بود، اما مردم مبعوثشده کمکم در مسیر تشییع جمع میشدند. انگار پایتختنشینان میخواستند از آخرین لحظاتی که رهبرشان در کنارشان و در شهرشان حضور دارد، بیشترین بهره را ببرند و در هوای حضور مقتدایشان کمی بیشتر نفس بکشند.
همهچیز مهیای حضور خیل عاشقان و تشییعکنندگان امام شهیدمان بود. از ماشینهای آتشنشانی که هر چند دقیقه یکبار مهپاشی میکردند تا کمی از گرمای نیمه تیرماه بکاهند، تا اتوبوس اورژانس که در ضلع شمالی چهارراه سبلان در حالت آمادهباش قرار داشت و موکبهای پذیرایی و فرهنگی که عکس و پوستر رهبر شهید را میان تشییعکنندگان توزیع و سرودهای حماسی مشهور این روزها را پخش میکردند.
لحظهبهلحظه بر تراکم جمعیت افزوده میشد. زن و مرد، پیر و جوان، از هر قشر و با هر ظاهر، همه با یک باور عمیق به این جمع میپیوستند؛ باور به اینکه «باید برخاست».
به عشق رهبر
پیرزن خمیدهای در کنار جدول خیابان دماوند، یکی از مسیرهای تشییع، نشسته است. در یک دستش عصا و در دست دیگر عکس آقای شهیدمان را گرفته است. میگوید: «از ساعت ۵ صبح اینجا هستم. بعد از نماز دیگر خوابم نبرد. در حالت عادی محال است بتوانم این همه راه بیایم، اما امروز برای تشییع آقا هرجور بود خودم را رساندم.»
موج جمعیت هر لحظه بیشتر و بیشتر میشد. خیابان دماوند تا چشم کار میکرد از جمعیت پر شده بود و نمیتوانستی ابتدا و انتهای این سیل عظیم و خروشان را پیدا کنی. به یاد نمازهای عید فطر و مراسمهایی میافتی که با حضور رهبر شهیدمان برگزار میشد؛ لحظاتی که همین سیل خروشان جمعیت یکصدا فریاد میزدند «این همه لشکر آمده به عشق رهبر آمده».
این بار هم این همه لشکر آمده بودند، به عشق رهبری که حالا اگرچه جسمش در میانمان نیست، اما یاد و خاطرش بهعنوان ایرانیترین رهبر ایران در سینه یکایک ایرانیان تا ابد باقی میماند.
بزرگمردی که در طول ۳۸ سال زعامت و رهبریش، برگهای زرینی را ورق به ورق به دفتر سترگ تاریخ این سرزمین افزود و مکتب و تفکری را پایهگذاری کرد که تا همیشه پابرجا خواهد ماند و سنگ بنا و شبکهسازی حاکمیت ساختار کشور را بهگونهای تعریف کرد که حالا و ۱۲۰ روز پس از شهادتش همچنان با قوت و قدرت به مسیر خود ادامه میدهد.
حضور همه اعضای خانواده
درست مانند رهبر شهیدمان که هم خودش فدای ایران و ایرانیان شد و هم خانواده و حتی نوه شیرخوار و ۱۴ ماههاش را در این مسیر قربانی و فدا کرد، همگی با تمامی اعضای خانواده برای تشییع رهبر شهیدشان به میدان آمده بودند. حتی سالمندان، پیرمردان و پیرزنانی که با عصا یا سوار بر ویلچر در مراسم حضور پیدا کرده بودند، همچنان که نوزادی چندروزه در آغوش مادر برای وداع با رهبر شهیدمان در مراسم تشییع حاضر شده بود و تو را به یاد مجتبی سهروزه و محمدعلی ۲۲روزه از شهدای شیرخوار جنگ رمضان میانداخت. شهدایی که نشان دادند این مردم حتی شیرخوارگانشان را هم در راه میهن فدا میکنند، همچنان که رهبر شهیدمان نوه ۱۴ ماههاش را در راه دفاع از میهن فدا کرد.
ابراز ارادت یک ایران در بدرقه ایرانیترین رهبر
فقط پایتختنشینان در حماسه تشییع میلیونی رهبر شهیدمان حضور نداشتند، بلکه بسیاری از عاشقان و شیفتگان رهبر معظم انقلاب از اقصی نقاط کشور خودشان را به تهران رسانده بودند تا بتوانند در مراسم وداع با رهبر در مصلی و همچنین در حماسه تشییع میلیونی آقای شهیدمان حضور داشته باشند و دین خود را به امام شهیدی که عزت را برای مردم ایران به ارمغان آورد، ادا کنند.
در کنار مراسم باشکوه بدرقه آقای شهیدمان و خانوادهاش در تهران، در دیگر شهرهای کشور هم آیین تشییع نمادین برای بازماندگان از این وداع آخر برگزار شد تا آنهایی که به هر دلیلی از حضور در تهران و شرکت در مراسم بازماندهاند، بتوانند ارادت خود را به آقای شهیدمان ابراز کنند و با رهبر فرزانه نامش در تاریخ جهان ماندگار، وداع کنند.
پرچمهای سرخ انتقام
تشییعکنندگان همچون مقتدای مقتدر و مظلومشان با صلابت و با شور و شعوری مضاعف به میدان آمده بودند.
مردمی که بغض ۱۲۰ روز فراغ را فروخورده بودند، حالا برای خلق حماسهای به رنگ خون به میدان آمده بودند تا خونخواه رهبری باشند که همچون مولایش حسین علیهالسلام در عین اقتدار مظلومانه و به دست شقیترین خلق روی زمین به شهادت رسید.
پرچمهای سرخرنگ یا لثارات الحسین، پرچمهای سیاه عزا با پرچم مقدس میهن عزیزمان در دستان تشییعکنندگان فریاد خونخواهی رهبر مظلوم و آقای شهیدمان را به تصویر میکشید. نه گرمای هوا و نه سختی و طولانیبودن مسیر تشییع ذرهای خلل در اراده این مردم وفادار ایجاد نکرده بود و هرچه به میدان آزادی نزدیکتر میشدی، بر سیل خروشان جمعیت افزوده میشد. مردمی که اثبات کردند شایسته مبعوثشدن هستند؛ مردمی که ۱۲۰ شب است خیابان را رها نکردهاند تا حضور مقتدرانهشان در حمایت از نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران، پشتوانه میدان نظامی و دیپلماسی باشد.
شور توأم با شعور
حضور میلیونها ایرانی عاشق برای بدرقه پیکر مقتدای شهیدشان حضوری از جنس شور و شعور بود؛ شعوری آگاهانه از ملتی که در طول ۳۸ سال زعامت امام خامنهای به بلوغ رسیده و به تعبیر امام شهیدمان مبعوث شدهاند. مردمی که این بار از تمام وجود «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» را فریاد میزنند. مردمی که با آمریکا و اسرائیل «پدرکشتگی» دارند. به همین خاطر هم «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» و خونخواهی رهبر شهید و دیگر شهدا و گرفتن انتقام خون آنها محور شعارهای جمعیت میلیونی تشییعکنندگان بود.
ترامپ باز هم شکست خورد
حضور میلیونها عزادار و تشییعکننده رهبر شهید انقلاب تصاویری را ثبت کرد که تکرارش در طول تاریخ بعید به نظر میرسد. حضوری که دنیا را به حیرت واداشت و بیتردید بعد از این مسیر تاریخ و موازنات قدرت در جهان و منطقه را تغییر خواهد داد.
این حضور باشکوه با میلیونها پرچم سرخ یا لثارات الحسین، مطالبهگری خون رهبر شهید انقلاب و بیش از ۳ هزار شهید جنگ ۴۰ روزه و همچنین شهدای جنگ ۱۲ روز را فریاد میزد.
مخابره تصاویر حماسه تشییع میلیونی قائد شهیدمان در رسانههای جهان یکبار دیگر شکست مفتضحانه ترامپ را در جنگی که علیه امپراتوری ایران آغاز کرد، به تصویر کشید.
جنگی که حضرت آیتالله خامنهای را به شهید سیدعلی خامنهای تبدیل کرد تا نامش برای همیشه در تاریخ ماندگار شود و دنیا رهبری را که یکبار دیگر به کشور ایران این رهبر بزرگ ایستاد و تعظیم کرد.
