رئیس پارلمان لبنان در دیدار با فرمانده نیروهای حافظ صلح سازمان ملل در جنوب لبنان (یونیفل) بر ضرورت ادامه حضور این نیروها در کشورش تأکید کرد. جوان آنلاین: به نقل از پایگاه «العهد»، «نبیه بری» رئیس پارلمان لبنان امروز در دفتر خود در عین التینه میزبان ژنرال «دیوداتو ابانیارا» فرمانده یونیفل بود.
به گزارش ایرنا، در این دیدار که با حضور «عمران ریزا» نماینده سازمان ملل در لبنان و هماهنگکننده امور بشردوستانه برگزار شد، تحولات لبنان به ویژه اوضاع جنوب این کشور و مأموریت یونیفل و نقش چند وجهی آن اعم از ایفای نقش بشردوستانه و اقتصادی و کمک به ارتش لبنان مطابق با قطعنامه ۱۷۰۱ سازمان ملل و نیز آینده حضور نیروهای یونیفل و گزینههای مطرح در این خصوص مورد بررسی قرار گرفت.
بری بر اهمیت ادامه حضور نیروهای یونیفل مطابق با قطعنامه ۱۷۰۱ تا زمان اجرای کامل آن، کمک به ارتش لبنان برای انجام مأموریتهای ملی خود و استقرار در مرزهای بینالمللی بلافاصله پس از پایان جنگ اسرائیل علیه لبنان و عقبنشینی نیروهای اشغالگر به آن سوی مرزهای بینالمللی لبنان، تأکید کرد.
حضور نیروهای موقت سازمان ملل متحد در لبنان (یونیفل) یکی از طولانیترین مأموریتهای حفظ صلح سازمان ملل است که از مارس ۱۹۷۸ با تصویب قطعنامههای ۴۲۵ و ۴۲۶ شورای امنیت آغاز به کار کرد.
این نیرو با هدف اصلی تأیید خروج نیروهای اسرائیلی از خاک لبنان، بازگرداندن صلح و امنیت بینالمللی و کمک به دولت این کشور برای برقراری حاکمیت مؤثر در جنوب لبنان ایجاد شد.
از منظر سیاسی، حضور یونیفل نماد تعهد بینالمللی به حاکمیت لبنان و جلوگیری از جنگ گسترده است، اما وابستگی به اراده طرفها و عدم حمایت کافی از سوی دولت لبنان برای برقراری حاکمیت کامل، آن را محدود کرده است. از منظر امنیتی، یونیفل در کاهش تنشهای کوتاهمدت موفق بوده، اما در حل ریشهای مشکلات ناکام مانده و به دلیل شکست در اجرای کامل قطعنامهها، به ویژه جلوگیری از تجاوزات مکرر رژیم اسرائیل، با انتقاد روبهرو شده است.
طبق قطعنامه ۲۷۹۰ شورای امنیت (مصوب اوت ۲۰۲۵) که دسامبر ۲۰۲۶ (آذر- دی۱۴۰۵) را زمان پایان مأموریت نیروهای یونیفیل تعیین کرده بود، دوشنبه اول ژوئن ۲۰۲۶ (۱۱ خرداد) دقیقاً همان روزی بود که دبیرکل سازمان ملل باید طرح و گزینههای خود را برای دوران پس از یونیفیل به شورای امنیت ارائه میداد.
آینده یونیفل نیازمند تقویت مکانیسمهای هماهنگی، حمایت بیشتر از ارتش لبنان و اراده سیاسی طرفها برای اجرای کامل قطعنامه ۱۷۰۱ است.