جوان آنلاین: آتلانتیک نوشت که شکست آمریکا در جنگ علیه ایران قابل جبران و چشمپوشی نبوده و ایران با کنترل تنگه هرمز در قامت بازیگر کلیدی منطقه و یکی از بازیگران کلیدی جهان ظاهر خواهد شد. نقش چین و روسیه، به عنوان متحدان ایران، تقویت شده و نقش آمریکا رو به زوال خواهد رفت. جنگ جاری، برخلاف آنچه حامیان جنگ بارها ادعا کردهاند، نشان دهنده قدرت آمریکا نبوده، بلکه نشاندهنده ناتوانی آمریکا از اتمام کارِ آغاز کرده است. دوست و دشمن خود را با شکست آمریکا وفق خواهند داد و این امر یک واکنش زنجیرهای در سراسر جهان ایجاد خواهد کرد.
در مقاله این نشریه آمده است: آمریکا و اسرائیل به مدت ۳۷ روز حملاتی ویرانگر علیه ایران انجام داد اما حتی نتوانستند کوچکترین امتیازی از آن بگیرند. اکنون دولت ترامپ امیدوار است که محاصره بنادر ایران کاری را انجام دهد که حملات مذکور نتوانست. البته این امکان وجود دارد، اما بعید است حکومتی که با پنج هفته حمله نظامی بیوقفه به زانو درنیامد، زیر فشار اقتصادی تسلیم شود.
این گزارش حاکی است: دور دیگری از بمباران نیز نمی تواند کاری را انجام دهد که ۳۷ روز بمباران نتوانست. اقدام نظامی بیشتر، ناگزیر ایران را به واکنش سوق خواهد داد. ترامپ حملات به ایران را نه به آن دلیل که حوصلهاش سر رفته بود، بلکه به دلیل آسیب وارد شده به تأسیسات حیاتی نفت و گاز منطقه، متوقف کرد. ترامپ در واکنش به حملات ایران، توقف حملات بیشتر به تأسیسات انرژی ایران را اعلام و با وجود آنکه تهران یک امتیاز هم نداده بود، آتشبس اعلام کرد.
آتلانتیک نوشت: اگر این کیش و مات نباشد، نزدیک به آن است. زمان چندانی برای ترامپ باقی نمانده زیرا قیمت نفت در حال افزایش به ۱۵۰ یا حتی ۲۰۰ دلار در هر بشکه است، تورم افزایشی بوده و کمبود جهانی غذا و سایر کالاها آغاز شده است. او به یک راهحل سریع نیاز دارد. کسانی که با چرب زبانی از ترامپ میخواهند که «کار را تمام کند»، به ندرت هزینههای آن را مد نظر قرار می دهند؛ مگر اینکه آمریکا آماده باشد تا در یک جنگ تمام عیار زمینی و دریایی شرکت کند (...)؛ مگر اینکه آماده باشد خطر از دست دادن کشتیهای جنگی که نفتکش ها را از تنگه هرمز عبور می دهند بپذیرد؛ مگر اینکه آماده باشد آسیب ویرانگر، بلندمدت و تلافی جویانه ایران به ظرفیتهای تولیدی منطقه را بپذیرد.
بنابراین، شکست آمریکا نه تنها ممکن، بلکه محتمل بوده و به این گونه است: ایران همچنان کنترل تنگه هرمز را در دست خواهد داشت. تهران در حال حاضر می تواند بسیار قویتر از پیش، بحران جنگ را پشت سر بگذارد زیرا نه تنها ظرفیت هستهای بالقوه خود را حفظ کرده، بلکه کنترل سلاح تسلط بر بازار انرژی جهانی را نیز به دست آورده است. منظور ایرانیها از «بازگشایی» تنگه این است که این آبراهه را تحت کنترل خود نگه داشته و نه تنها قادر به مطالبه عوارض عبور و مرور بلکه انحصار رفت و آمد از آن به کشورهای دوست خواهند بود. در آینده و با ثروتمندتر شدن، بازسازی نظامی و حفظ گزینههای هستهای ایران، اسرائیل خود را منزویتر از همیشه خواهد یافت. حتی ممکن است خود را ناتوان از برخورد با نیروهایی نزدیک به ایران بیابد. در جهانی که ایران بر تأمین انرژی بسیاری از کشورها نفوذ دارد، اسرائیل میتواند با یک فشار بینالمللی عظیم برای تحریک نکردن تهران در لبنان، غزه یا هر جای دیگر مواجه شود.
این گزارش افزود: وضعیت جدید موجود در تنگه همچنین باعث تغییر قابل توجهی در قدرت و نفوذ نسبی آمریکا، چه در سطح منطقهای و چه در سطح جهانی، خواهد شد. در منطقه، ثابت شد که آمریکا یک ببر کاغذی است. تمام کشورهایی که به انرژی خلیج فارس وابسته هستند، باید با ایران هماهنگ شوند. چاره دیگری نیز ندارند. اگر آمریکا با نیروی دریایی قدرتمند خود نتواند یا نخواهد تنگه را باز کند، هیچ ائتلافی از نیروها با تنها کسری از توانمندی آمریکاییها نیز قادر به انجام این کار نخواهد بود. ابتکار عمل انگلیس و فرانسه برای نظارت بر تنگه پس از آتشبس نیز به شوخی می ماند.
آتلانتیک در ادامه آورد: شکست آمریکا در خلیج فارس، پیامدهای جهانی گستردهتری نیز خواهد داشت. تمام جهان شاهد آن بود که تنها چند هفته جنگ با یک قدرت درجه ۲، ذخایر تسلیحاتی آمریکا را به سطوح بسیار پایین و خطرناکی رسانده بدون اینکه هیچ راه حل سریعی در چشمانداز باشد. سوالاتی که این موضوع در مورد آمادگی آمریکا برای یک درگیری بزرگ دیگر مطرح میکند، ممکن است رئیس جمهوری چین را به حمله به تایوان یا همتای روس وی را به تشدید عملیات نظامی علیه اروپا ترغیب کرده یا نکند. با این وجود، دستکم متحدان آمریکا در شرق آسیا و اروپا باید نگران قدرت آمریکا در صورت درگیریهای آینده باشند.
این گزارش نتیجه گرفت: سازگاری جهانی با دنیای پساآمریکایی رو به شتاب است و تسلط از دست رفته آمریکا در خلیج فارس، تنها اولین مورد از تلفات بسیار است.
