جوان آنلاین: این رسانه قطری امروز نوشت: برای دههها، کشورهای خلیج فارس با این فرض عمل میکردند که مهمترین شریک استراتژیک آنها ایالات متحده است. آنها یک همکاری گسترده و چندبعدی با واشنگتن ایجاد کردند، همکاری که امنیت، انرژی، امور مالی و دیپلماسی را در بر میگرفت.
به گزارش ایرنا، این یادداشت به قلم «حسین شکر» آمده است: با این حال، ایالات متحده با آغاز جنگ خود در کنار اسرائیل علیه ایران، شرکای خلیج فارس خود را کنار گذاشت و درخواستها و نگرانیهای آنها را نادیده گرفت. اکنون، در حالی که دولت ترامپ تلاش میکند با ایران مذاکره کند، به نظر میرسد که دوباره منافع اسرائیل را در اولویت اصلی خود قرار داده و نگرانیهای متحدان عرب آن بار دیگر نادیده گرفته میشود.
نویسنده معتقد است: مهم نیست که این کشورها چقدر کار کردهاند یا چقدر بیشتر حاضر به ارائه هستند، منافع آنها هر زمان که با منافع اسرائیل برخورد کند، در واشنگتن قابل خرج کردن خواهد بود.
حسین شکر مینویسد: کمتر اتحادی در تاریخ مدرن به اندازه اتحاد بین کشورهای خلیج فارس و ایالات متحده، عمیق یا متقابلاً تقویتکننده بوده است، به طوری که کشورهای خلیج فارس عملاً قلمرو خود را به روی حضور نظامی تقریبا بیقید و شرط آمریکا گشودند. تجارت بین دو طرف در سال ۲۰۲۴ از ۱۲۰ میلیارد دلار فراتر رفت. این امر با حضور قابل توجه ایالات متحده در بازارهای خلیج فارس در حوزههای فناوری، انرژی و زیرساختها همراه بوده است.
به اعتقاد وی، مقیاس این وابستگی متقابل در اجلاس ریاض ۲۰۲۵ که منجر به توافقات تجاری و سرمایهگذاری بیش از ۲ تریلیون دلار شد، بیشتر مورد تاکید قرار گرفت و در عوض، دولتهای خلیج فارس، انتظار چیزی اساسی داشتند، اینکه اگر منافع اصلی آنها در اولویت قرار نمیگیرد، دست کم به رسمیت شناخته شود.
حسین شکر تاکید دارد که ایالات متحده، همیشه اسرائیل را بر جهان عرب اولویت میدهد و اتحاد اعراب تنها راه ایجاد امنیت برای همه است.
او اضافه کرد: تاکنون، واضح است که واشنگتن تصمیم گرفته است از دستور کار بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، برای دنبال کردن بیثباتی و سلطه منطقهای حمایت کند. واشنگتن با انتخاب پیشبرد اهداف توسعهطلبانه نتانیاهو، حتی به قیمت منافع خود، به صورت عملی تنگه هرمز و باب المندب از مهمترین گلوگاههای انرژی جهان را در معرض خطر و بازارهای جهانی نفت و گاز را در معرض نوسانات شدید قرار داده است.
نویسنده این یادداشت، ناظر به شرایط موجود در منطقه که ناشی از تجاوزات آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران است، عنوان کرد: در اینجا، کشورهای خلیج فارس و عرب باید یک واقعیت اساسی را تشخیص دهند؛ هیچ ثبات منطقهای پایداری نمیتواند بر اساس وابستگی به ایالات متحده ایجاد شود. آمریکاییها فرزندان این سرزمین یا این منطقه نیستند.
حسین شکر ادامه داد: فارغ از اینکه نظام بینالملل چقدر تکامل یابد و جهان از طریق جهانی شدن و تغییرات فناوری به هم پیوسته شود، جغرافیا و جمعیتشناسی همچنان در شکلدهی به منافع تعیینکننده خواهند بود. قدرتی که هزاران کیلومتر دورتر قرار دارد و ریشه در واقعیت جمعیتی و جغرافیایی متفاوتی دارد، نمیتواند برای دفاع از منافع اعراب مورد اتکا باشد.
نویسنده این یادداشت در الجزیره خاطرنشان کرد: با این حال، برخی از کشورها همچنان به «رابطه ویژه» با ایالات متحده تکیه میکنند و به اتحاد پشت میکنند. به عنوان مثال، امارات متحده عربی به تازگی تصمیم به ترک اوپک گرفت، اوپکی که مدتها به کشورهای عربی تولیدکننده نفت، اهرم فشاری بر ایالات متحده و سایر نقاط جهان داده بود.
وی افزود: این اقدام به جای تعمیق همکاری و حل اختلافات، نشاندهنده عقبنشینی است. در کوتاهمدت، این ممکن است تصمیم درستی برای حفظ منافع ملی به نظر برسد، اما در درازمدت، به نفع کسانی است که میخواهند جهان عرب را تقسیم و بر آن حکومت کنند، چیزی که در نهایت به نفع امارات نیست.
در پایان این یادداشت تاکید شد: به جای سرمایهگذاری منابع بیشتر در اتحاد با واشنگتن، کشورهای عربی باید بر توسعه درون منطقهای با هدف خودکفایی اقتصادی، امنیتی و نظامی تمرکز کنند، که از برخی جهات شبیه پروژههای ترکیه و ایران است. آنها باید بر گفتگوی داخلی و انسجام بیشتر تمرکز کنند و یک چارچوب استراتژیک گستردهتر را دنبال کنند که توازن قدرت را بر اساس مشارکت سیاسی و رقابت سازنده، به جای اتکا به حامیان خارجی، تضمین میکند.
