جوان آنلاین: حضور یا غیبت تیم ملی فوتبال ایران در جامجهانی ۲۰۲۶ هنوز در دست بررسی است و تصمیم قطعی در این راستا گرفته نشده است. یک روز پس از آغاز اردوی آمادهسازی تیم ملی برای حضور در بزرگترین رویداد فوتبالی دنیا، دومین نشست ستاد جامجهانی فوتبال ۲۰۲۶ با حضور مدیران ارشد ورزش کشور برگزار شد تا ابعاد مختلف این موضوع مورد بررسی قرار گیرد.
در این جلسه، وزیر ورزش به شرایط موجود، چالشهای پیشرو و نگاه مجموعه ورزش به موضوع حضور در جامجهانی پرداخت و ضمن اشاره به برنامههای آمادهسازی تیم ملی و اردوهای پیشرو، تأکید کرد که تصمیم نهایی در خصوص اعزام یا عدم اعزام تیم ملی به جامجهانی برعهده دولت است.
حضور در جامجهانی برای هر کشوری حائز اهمیت است. با وجود این، دنیامالی با اشاره به اتفاقات رخداده در پی تجاوز دشمن، تأکید دارد که نمیتوانیم صرفاً به خاطر فوتبال، ورزش و جامجهانی، نسبت به اتفاقاتی که اخیراً افتاده، بیتفاوت باشیم: «غیرت کجا رفته است؟ من چطور میتوانم بیغیرت باشم و مثل خیلیها بگویم بروید؟ مگر من میتوانم در برابر این شهادتها بیتفاوت باشم؟ برخی افراد ادای روشنفکری را درمیآورند، چون در جنگ نیستند و آسیب ندیدهاند و عزیزانشان را از دست ندادهاند. آنها خیلی راحت صحبت میکنند و میگویند باید برویم.»
دنیامالی همچنان بر مواضع خود پافشاری میکند و میگوید که شخصاً راضی به حضور تیم ملی در جامجهانی نیست، اما تصمیمگیری در این خصوص نه وظیفه او، بلکه برعهده دولت است: «من در موضع شخصی خودم قطعاً مخالف هستم. در این شرایط که نه جنگ است و نه صلح، به کشتی ما تجاوز شده و آن را تصرف کرده و ما را در محاصره گرفتهاند. من چگونه میتوانم بگویم اینها را نمیبینم؟ اگر غیرتی در مجامع جهانی ورزش وجود داشت، باید هم میزبانی جامجهانی و هم میزبانی المپیک را از امریکا میگرفتند. مگر ندیدیم کشور دیگری حمله کرد و در عرض چند روز، کل ورزش آن کشور را تعلیق کردند؟ مگر سیاست، چندگانه میشود؟ من از لحاظ حرفهای باید تمام تلاشم را بکنم که تیم آماده باشد. اگر مصلحت این باشد که برود، میرود، اما این بستگی به شرایط دارد. امروز همه تلاش ما این است که برای بچهها تدارکات لازم را ببینیم. من از لحاظ حرفهای آدم دولت هستم. اگر دولت بگوید بروید، میرویم و اگر بگوید شرایط مناسب نیست، نمیرویم. این بحثی است که ما با آقای تاج، آقای نبی، آقای قلعهنویی و همکاران در حوزه ورزش به توافق رسیدهایم که اگر قرار شد برویم، بچهها آماده باشند. این وظیفه ماست و در تدارک آن هستیم. مردم بدانند که ما با دلی پر از خون این کار را انجام میدهیم و فکر نکنند درد مردم را نمیبینیم. همین حالا دوستان گزارش میدادند و میگفتند هتلهای اینجا پر است؛ خودتان را جای خانوادههایی بگذارید که خانههایشان را از دست دادهاند و در هتل و یک اتاق کوچک زندگی میکنند.»
دنیامالی با اصل حضور در جامجهانی مخالف نیست. بحث او در واقع این است که چگونه کشوری که میزبان بزرگترین مسابقه فوتبالی دنیاست، باید جنگ به راه بیندازد و این همان چیزی است که وزیر ورزش نمیتواند چشمانش را روی آن ببندد: «کشوری که میزبان جامجهانی باشد، اصلاً جنگ راه نمیاندازد. این معمولیترین اصل است که کشور میزبان جامجهانی، جنگ راه نیندازد. گوش آن رژیم صهیونیستی پستفطرت را که نوچه همین شیطان بزرگ است، میپیچاند و میگوید من جامجهانی دارم. اصلاً ورزش برای چیست؟ اساس ورزش برای چیست؟ امریکاییها میتوانند بگویند برای چیست؟ اساس ورزش برای تعامل ملتها، زندگی، زیبایی، کاهش تنش و آشنایی اقوام است؛ برای این است که ملتها با هم بنشینند و از زندگی و آینده خوب جهانی حرف بزنند.»
برای وزیر ورزش، عزت و افتخار ایران مهم است و تأکید میکند در این راستا قطعاً هیچ کوتاهی انجام نخواهد شد. در عین حال، با اشاره به سیاستهای دوگانه فدراسیون جهانی فوتبال و سایر مجامع ورزشی جهان در قبال تجاوز امریکا به ایران، تأکید دارد که فریب تظاهرها را نمیخورد: «ما نیازی نداریم اینفانتینو به رختکن تیممان بیاید. او حتی این جنگ را محکوم هم نکرد و در عوض، بعد از جنگ تحمیلی ۱۲ روزه علیه ایران، به رئیسجمهور قاتل امریکا جام صلح و مدال داد. این افراد عوامل امریکا هستند. اگر هر کشور دیگری به جز شیطان بزرگ میزبان بازیهای جامجهانی بود، مجامع جهانی خیلی زود این امتیاز را از آن میگرفتند. ما نمیتوانیم در برابر چند هزار شهیدی که دادیم، بیتفاوت باشیم.»
