جوان آنلاین: احمد زیدآبادی به مذاکرهکنندگان ایرانی توصیه کرده است که «هیئت ایرانی در اسلامآباد اگر میخواهد به جنگ پایان دهد، نباید برخی تجربههای هیئتهای قبلی را بهخصوص عصبانیشدن و از کوره در رفتن را تکرار کند». او پس از آتشبس نوشت: «در ۱۰ روز نخست [جنگ]از شدت بیتابی و اندوه و ناراحتی عملاً زمینگیر شده بودم. تماموقت در رختخواب به سر میبردم و خود را به خواب میزدم تا از فکرکردن خلاصی یابم».
خب از زیر لحاف به کسی که چهل روز جنگیده و کشور را مدیریت کرده و تحسین جهان را برانگیخته است، توصیهکردن واقعاً نوبر است. زیدآبادی نوشته: «کشور ما اسیر جنگی شده بود که عاقبتش قابل پیشبینی نبود. با توطئهگری نتانیاهو و دیوانهبازی ترامپ و فوران خشم ناشی از ترور رهبری در حلقه نامشخص تصمیمگیران در تهران، انتظار بروز هر فاجعهای برای ایران میرفت»! حلقه نامشخص؟!
مثلاً اگر میخواستند از آقای زیدآبادی مشورت بگیرند اول باید راهی برای برونآوردن ایشان از رختخواب پیدا میکردند! یا شاید تیم مذاکرهکننده که به پشتوانه حضور مردمی در خیابان به میز مذاکره رفتهاند و حتی بیانصافترین آدمها هم میگویند این حضور یک معجزه بوده است، باید از محمد قوچانی توصیه بگیرد که در اوج جنگ نوشت: «جنگ [فرسایشی] میتواند از بیرون به داخل سرایت کند و جامعه را دچار شکاف، بیاعتمادی و حتی نوعی درگیری داخلی کند»! یعنی دقیقاً نسخه موساد را تحریر کرد!
نه آقایان! شما رختخواب و کنج عافیت را همچنان سنگر خود بگیرید و اجازه بدهید کسانی که کشور را از تجزیه و فروپاشی و بلعیدهشدن منابع و کنترل کریدورها نجات دادند، باقی کار را هم در دست بگیرند.
