یک نگاه کلی به تاریخ حضور جودوی ایران در رقابتهای قهرمانی آسیا نشان میدهد در این رشته رزمی با وجود اینکه خاستگاه جهانی آن شرق آسیاست، ما چقدر خوب بودهایم.
روزگاری که حتی در حضور ژاپن همواره مدعی و چین و کرهجنوبی پرآوازه و قهرمان، این جودوکاران ایران بودند که سری در سرها داشتند و به راحتی مدالها را درو میکردند. سالها از آن روزهای پرافتخار جودو میگذرد، اما بد نیست نگاهی گذرا به آن سالها داشته باشیم تا شاید این مرور کوتاه بتواند تلنگری باشد برای بازگشت جودوی ایران به ریل موفقیت و پیروزی.
جودوی ایران از سال ۱۹۸۴ به صورت رسمی وارد مسابقات قهرمانی آسیا شد و جودوکاران شایستهای را هم به قاره کهن و جهان معرفی کرد؛ جودوکارانی که علاوه بر آسیا در سطح جهان هم درخشیدند.
سیدمحمود میران با ۱۲سال حضور در تیم ملی و مبارزه در دو وزن با یک مدال طلا، سه نقره و هشت برنز به تنهایی ۱۲مدال را کسب کرده است و عنوان پرمدالترین جودوکار را یدک میکشد. آرش میراسماعیلی با سه مدال طلا، یک نقره و یک برنز به لحاظ کیفیت پرافتخارترین جودوکار ایران در مسابقات قهرمانی آسیا محسوب میشود.
محمدرضا رودکی با دو طلا و دو نقره و مسعود حاجیآخوندزاده با دو طلا، یک نقره و یک برنز عملکرد خوبی در رقابتهای قهرمانی آسیا داشتهاند. زینالعابدین حقانی، مرحوم ساریخانی، علی معلومات و جواد محجوب دیگر مدالهای طلای کشورمان در این رقابتها را کسب کردهاند. خسرو دلیر، ویسه، خانبابایی، دهقانی و زارعیان دیگر جودوکارانی بودند که در آن سالهای طلایی برای جودوی ایران افتخارآفرینی کردند.
اوج هنرنمایی جودوکاران ایران در مسابقات ۲۰۰۸ جیجو کرهجنوبی بود؛ جایی که تیم ایران چند ماه قبل از بازیهای المپیک۲۰۰۸ پکن به ثبت بهترین نتیجه برای کسب سهمیه المپیک در اکثر اوزان نیاز داشت، این در حالی بود که محمد درخشان بعد از حدود ۱۲سال، سکان هدایت فدراسیون را به سیدعبدالجلیل رضوی سپرده بود و قبل اعزام هم تیم در داخل اردو حواشی فراوانی داشت. حضور شش عضو تیم ایران در فینال اوزان هشتگانه باعث تعجب کارشناسان جودو شد. دو مدال طلا توسط میراسماعیلی و علی معلومات، چهار مدال نقره آخوندزاده، ملکمحمدی، رودکی و میران و تک برنز حسین قمی باعث شد تیم ایران در بخش مردان قهرمان آسیا شود و در هفت وزن جواز حضور در المپیک را کسب کند.
