به نظر میرسد چالش بین فدراسیون کشتی و دو نهاد تصمیمگیر ورزش قرار نیست تمام شود. فدراسیون کشتی با ریاست علیرضا دبیر طی چند سال گذشته همواره در کشمکش با مسئولان بالادست خود بوده و هست، یک روز با وزارت ورزش و روزی دیگر با کمیته ملی المپیک.
هنوز درگیری بد رئیس فدراسیون کشتی با محمد پولادگر، معاون توسعه ورزش قهرمانی وزارت ورزش از ذهنها پاک نشده و هنوز هم فدراسیون کشتی درگیر تبعات آن است که علیرضا دبیر اینبار و در مجمع سالانه کشتی به کمیته ملی المپیک و دبیرکل آن تاخته است. دلیل هم همان دلیل همیشگی، یعنی پول و بودجه است. دبیر میگوید کمیته ملی المپیک و شخص مناف هاشمی، دبیرکل کمیته حرفهای او را متوجه نمیشوند و نمیدانند که هزینههای ما بالاست و با بقیه رشتهها تفاوت داریم.
چالشها باز هم بالا گرفته و حالا دبیر از اعزام تیمهای دوم و سوم کشتی ایران به بازیهای آسیایی خبر میدهد، آنهم درحالیکه تمام هم و غم مسئولان ورزش کشور از وزارت گرفته تا کمیته ملی المپیک اعزام کیفی ورزشکاران به بازیهای آسیایی است؛ بنابراین چالش پیشآمده در نوع خود کاملاً متفاوت با چالشهای قبلی است. کاروان ایران در بازیهای آسیایی مثل همیشه نگاهی ویژه و خاص به مدالآوری کشتی خواهد داشت و اگر بنا باشد که کشتی با سیاست در نظر گرفته شده از سوی دبیر با تیمهای دوم و سوم خود در آوردگاه ورزش آسیا حاضر شود، آن وقت باید منتظر یک سقوط وحشتناک در جدول ردهبندی و مدالی بازیهای آسیایی هانگژو باشیم.
علیرضا دبیر در طول مدت چهار ساله ریاستش بر فدراسیون کشتی کارهای زیادی انجام و نشان داده که درد کشتی را خوب میفهمد. او با انجام کارهای زیربنایی و رسیدگی بیشتر و بهتر به کشتیگیران راه پیشرفت و گسترش کشتی را در پیش گرفته، اما در عین حال جدالها و جنگهای لفظیاش با مسئولان ورزش کشور و بعضاً برخی حرکات او در قالب ریاست فدراسیون کشتی میتواند ضربات جبرانناپذیری را به ورزش اول کشور وارد کند. اینکه کشتی باید حقش را بگیرد و به عنوان امید اول مدالآوری ایران مورد توجه خاص مسئولان ورزش قرار گیرد، حقیقتی است انکارناپذیر، اما چگونگی رسیدن به این مهم هم از اهمیت خاصی برخوردار است که ظاهراً چندان مورد توجه رئیس فدراسیون کشتی نیست.
از سوی دیگر وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک به عنوان دو مرجع اصلی تصمیمگیری و برنامهریزی ورزش باید توجه داشته باشند که به هر حال هر رشته ورزشی با ظرفیت و تواناییهای خود شرایط خاص خود را دارد و اینگونه نیست که بتوان تمام رشتهها را مساوی و برابر هم فرض کرد. البته ذکر این نکته هم لازم است که آقایان مسئول در تمام این سالها اینقدر فوتبالزده بوده و هستند که حتی به کشتی هم نگاه نکردهاند و آنچه دبیر عنوان میکند بخشی از این واقعیت تلخ است، اما تلخی آن زمانی بیشتر حس میشود که کشتی با بقیه رشتههایی که حتی حق خودشان را هم نمیگیرند مقایسه میشود و به جای اینکه به دنبال احقاق حقش از جای دیگر باشد خود را با پایینتر از خودش مقایسه میکند.
