۱. بمبهای فوتبالی
قرار نبود مستطیل سبز به حمام خون و محل وقوع جنایات ضدبشری تبدیل شود، ولی صدام و نیروهای تحت فرمانش نشان دادند از رقم زدن انواع و اقسام فجایع غیرانسانی استقبال میکنند. اینکه یک جنگنده در ارتفاع کم پرواز کند و بیمحابا بمبهایش را روی سر مردم و ورزشکاران بریزد، جنایتی است که خیلیها از آن بیخبر هستند. هم در ایران و هم در جهان بسیاری نمیدانند عراقیها چطور از یک بازی فوتبال برای به خاک و خون کشیدن مردم همسایه استفاده کردند. با گذشت ۳۶ سال از حادثه زمین فوتبال چوار، مردم آن منطقه همچنان منتظرند ادامه بازی نیمهتمام آن سال برگزار شود و با به ثمر رسیدن هر گل ورزشگاه را روی سر خود بگذارند، ولی صد حیف که بازیکنان، داور و تماشاگران آن بازی همگی در خون خود غلتیدند و بازماندگان نیز با جراحات شدید و قطع عضو دست و پنجه نرم کردند.
۲. دقیقه ۵۵،
۲۳ بهمن ۶۵ حادثهای رخ داد که هنوز شبیهاش در هیچ کشوری اتفاق نیفتاده است. مردم استانهای جنگزده با تمام توان و با همان روحیه مقابل دشمن ایستادگی میکردند و حتی لحظهای هم مقابل دژخیمان عقب نمینشستند. اهالی شهرستان چوار استان ایلام در همان روز تصمیم میگیرند بازی دوستانهای را که مسئولان برای روحیه دادن به مردم ترتیب داده بودند از نزدیک تماشا کنند. در تنها زمین چمن چوار، جوانان، کودکان و مردم بسیاری گردهم آمدند تا بازی فوتبال دو تیم منتخب چوار و جوانان ایلام را نظارهگر باشند. شور و شوق فوتبالی بین حاضران به بالاترین حد رسید و درحالیکه همه منتظر به ثمر رسیدن گل بودند توپ روی نقطه کرنر ماند. در دقیقه ۵۵ بازی وقتی یکی از بازیکنان برای زدن کرنر منتظر اجازه داور بود، جنگنده عراقی که با ارتفاع کم مشغول بمباران منطقه بود با ریختن بمبها به سر بازیکنان و مردم بیگناه بازی تاریخی را تا ابد نیمهتمام باقی گذاشت. مردمی که هرگز دست از مبارزه و دفاع از خاک کشور برنداشتند با بیرحمی تمام در تاریخ ایران و فوتبال دنیا جاودانه شدند.
۳. جوانانی که پرپر شدند
بمبهای ویرانکننده به هیچ کس رحم نکرد؛ بازیکن، مربی، تماشاگر و داور فرقی نمیکند. همه آنها شهدای والامقام و جانبازان سرافرازی هستند که در زمین فوتبال ماندند و در سختترین روزهای زندگی خود دست از مقاومت برنداشتند. ۹ فوتبالیست، یک داور و پنج تماشاگر شهدای حادثه چوار لقب گرفتند. جهانگیر کاوه مهاجم (۱۹ساله)، محمد کمالوند مهاجم (۱۸ ساله)، علی نجات کرمی هافبک (۱۶ساله) و عبدالرزاق مهدیه مهاجم (۱۶ساله) شهدای تیم منتخب جوانان ایلام هستند. حسین هزاوه بخشدار، سرمربی و کاپیتان (۲۸ ساله)، سیدمحمد زارعی مدافع و هافبک (۲۵ساله)، مجتبی ناصری دروازهبان (۲۲ ساله)، یونس تلوکی هافبک (۱۹ساله) و علی عباسی دفاع (۱۸ساله) شهدای تیم منتخب چوار بودند. حمیدرضا رضایتی (۱۹ساله) داور شهید این مسابقه است و مراد آذرخش (۱۵ساله)، امجد حیدری (۱۳ساله)، خلیل مظفری (۸ ساله)، محمدجواد مظفری (۷ ساله) و سجاد مظفری (۵ ساله) تماشاگرانی هستند که به درجه رفیع شهادت رسیدند. علی قیطاس، رحمت محمود، الیاس گهرسودی، گلمراد فاضلی، فرمان فولادوند و سلمان کرد (بازیکنان فوتبال) مجروحان این مسابقه ناتمام بودند.
۴. مغفول مانده شهدای چوار
دلاوریهای مردم استانهای مرزی در دوران جنگ تحمیلی زبانزد بود. رشادتهای مردم استان ایلام و همچنین مغفول ماندن حادثه چوار و تعلل مسئولان در جهانی کردن این جنایت غیرانسانی مقام معظم رهبری را برآن داشت تا صراحتاً به این موضوع اشاره کنند: «کل استان ایلام جزو اَلسّابقون در دفاع مقدس است. حوادث بیشماری در استان ایلام به وقوع پیوست که متأسفانه مردم خودمان هم خبر ندارند، چه برسد به دیگران و خارج و ملتهای دیگری که مشتاقند حوادث کشور ما را بدانند. آنها که هیچ، حتی مردم خودمان هم از خیلی از این قضایا خبر ندارند. یکی از همین قضایا بمباران مسابقه فوتبال بچهها بود، آن هم در بیستوسوم بهمن ۶۵. دو تیم ایلامی برای بزرگداشت یادبود هفتمین سال پیروزی انقلاب، مسابقهای به این عنوان برگزار کردند و تعدادی از مردم هم جمع شدند و تماشا میکردند. هواپیمای عراقی آمد بالای سر از نزدیک، یعنی با توجه به اینکه اینجا چه برنامهای هست، نه اینکه همین طور بمب بیندازند و تصادفاً بخورد به زمین فوتبال؛ نه. با توجه اینجا را زد و ۱۰ بازیکن و داور شهید شدند. چند بچه شهید شدند و بعضی از تماشاچیان هم شهید شدند؛ این حادثه کوچکی نیست. این حادثه بزرگی است؛ جا دارد که اینجور حوادث در ابعاد جهانی شناخته، گفته و تکرار شود. این پیام مظلومیت شهدای ورزشکار ماست؛ جرمشان این بوده که برای سالگرد پیروزی جمهوری اسلامی و برای انقلاب، مسابقه تشکیل دادند.»
