باور کردنی نبود، درگیری فیزیکی ساکت الهامی و حمید مطهری، مربیان باتجربه و اسم و رسمداری که تیمهای خود را برای آمادهسازی پیشفصل به ترکیه برده بودند، اما در خلال یکی از تمرینات چنان با یکدیگر گلاویز میشوند که کارشان به پزشک میکشد. نه مسابقهای در کار بود و نه حساسیت خاصی. ظاهراً دو تیم باید تمرینات خود را در کمپ گرینپارک کارتپه استانبول دنبال میکردند که ناگهان صحبتی کوتاه بین سرمربی نساجی با پزشک هوادار کار را به جاهای باریک میکشاند و درگیری تأسفباری را رقم میزند که توجیهپذیر نیست، آنهم خارج از مرزهای ایران و کشوری دیگر که میتواند بازتاب نامناسبی را به دنبال داشته باشد.
اهمیتی ندارد حق با مطهری است یا الهامی، حتی اهمیتی ندارد که بحث بر سر چه داستانی بوده که کار را به اینجا کشانده، مسئله تنها تلخی اتفاقی است که رخ داده، درگیری بین دو مربی که باید الگوی شاگردان خود باشند و چیره شدن بر خشم و کنترل کردن احساسات را به آنها بیاموزند، نه آنکه خود بیتوجه به جایگاهی که دارند و مهمتر از آن حضور در کشوری بیگانه چنان با یکدیگر گلاویز شوند که نیازمند مراجعه به پزشک باشند جهت درمان!
پیشتر جابهجایی بازیکنان تأثیرگذار تیمها، بالا بودن حساسیت بازیها یا در نهایت اشتباهات تأثیرگذار داوران بود که باعث ایجاد تنش میشد و گاهی صحنههایی تلخ از گلاویز شدن بازیکنان و مربیان را به نمایش میکشید. اینبار، اما نه حساسیتی در میان بود و نه اشتباهی فاحش از سوی داور و نه حتی مسابقهای! اینبار تنها صحبت کردن یک مربی با یک پزشک زمینهساز درگیری میشود، آنهم درگیری تأسفباری که آبروی فوتبال ایران را در کشوری بیگانه تحتالشعاع قرار میدهد، آنهم نه از سوی دو بازیکن جوان و کمتجربه که بادی در سر دارند و به عواقب رفتار خود چندان واقف نیستند که از سوی دو مربی با تجربهای که نخستین وظیفهای که در قبال شاگردان خود دارند نمایش اخلاق است و توصیه به رعایت این مهم.
اما چطور میتوان انتظار اخلاقمداری از بازیکنانی را داشت که شاهد گلاویز شدن تأسفبار مربیان خود سر هیچ و پوچ هستند!
اگرچه هر دو باشگاه با انتشار بیانیهایهایی سعی در کوبیدن طرف مقابل و تبرئه خود دارند، اما هیچ توجیهی در این خصوص پذیرفتنی نیست و بدون هیچ شک و تردیدی کمیته انضباطی و اخلاق باید برخوردی جدی نسبت به این اتفاق ناشایست در کشوری بیگانه داشته باشند. بیشک سالی که نکوست از بهارش پیداست و سکوت و چشم بستن بر این اتفاق میتواند فصلی پرتنش را در پی داشته باشد. اما برخورد جدی و صدور احکامی بازدارنده میتواند مانع تکرار آنچه در اردوی پیشفصل ترکیه بین سرمربیان دو تیم نساجی و هوادار رخ داد، باشد. اتفاقی که مماشات با آن کار را از اینی که هست بدتر خواهد کرد، درست مانند پرخاشگریهایی که طی سالهای گذشته به معضلی جدی در رقابتهای لیگ برتر تبدیل شده است. ناهنجاریهای ناپسندی که بیتردید ناشی از عدم برخورد جدی مسئولان است و مماشاتی که امروز کار را به جایی رسانده که دو مربی باتجربه لیگ در کشوری دیگر از خجالت یکدیگر درآیند، آنهم به شکلی تأسفبار که بازتاب خوبی از فوتبال ایران در دنیا ندارد، اما وقتی پرخاشگری در فوتبال به امری عادی تبدیل شود باید هم منتظر چنین صحنههای شرمآوری باشیم.
