بورسیه IOC و مسئولیت بزرگ ورزشکاران

حمایت کمیته بین‌المللی المپیک از ورزشکاران کمک بزرگی برای آنهاست. در شرایط فعلی حمایت مالی نیاز ورزش حرفه‌ای است، چراکه هزینه‌های زیادی را به همراه دارد. بسیاری در کشورمان هستند که توانایی تأمین هزینه‌ها را ندارند به همین دلیل ورزش را کنار می‌گذارند و از پس آن برنمی‌آیند. البته هستند افرادی که به خاطر شرایط خوب مالی خانواده مشکلی از این بابت ندارند، اما آن‌ها نیز بعد از یک مدت از اینکه همه هزینه‌ها را از جیب می‌پردازند خسته و کسل می‌شوند. تحمل اینکه مبلغ زیادی خرج کنیم ولی از هیچ جا حمایت نشویم واقعاً سخت است. اما حرکت IOC در حمایت از ورزشکاران به موقع و بجا بود. انتخاب از سوی IOC درواقع مسئولیت بزرگی را به دوش هر ورزشکاری می‌گذارد، چراکه روی ورزشکار بورسیه شده حساب ویژه‌ای باز کرده‌اند و باید با یک عملکرد خوب جواب اعتماد آن‌ها را بدهد. این مسئله انگیزه‌ای برای تلاش هرچه بیشتر است و باعث می‌شود با جدیت چندبرابری تا رسیدن به هدف دست از تلاش نکشند.
تعداد بورسیه‌ها محدود است و از هر رشته فقط یک نفر می‌تواند از آن استفاده کند. بورسیه کردن ورزشکاران زیر نظر فدراسیون‌های جهانی انجام می‌شود. فدراسیون جهانی هر رشته‌ای کمپینی تحت عنوان استعدادیابی و پرورش استعداد‌ها دارند. نمایندگان هر فدراسیون جهانی در IOC یکی دو نفر برتر را انتخاب می‌کنند. ملاک انتخابشان معمولاً بررسی عملکرد فنی ورزشکارانی است که شانس حضور در بازی‌های المپیک را دارند. بورسیه کمیته بین‌المللی جدا از اینکه کمک مالی خوبی برای ورزشکاران محسوب می‌شود، ورزشکار را برای هدفگذاری‌های بعدی مصمم‌تر می‌کند. هر ورزشکاری که از سوی IOC انتخاب می‌شود به این فکر می‌کند باید به نوعی ثابت کند آن‌ها بهترین انتخاب را انجام داده‌اند. باید تأکید کنم علاوه بر بحث کمک اقتصادی، بورسیه کمیته بین‌المللی از نظر روحی- روانی نیز ورزشکار را به سمت موفقیت سوق می‌دهد. به عنوان کسی که در دوره قبل هم از بورسیه IOC استفاده کردم جدا از اینکه برای اهدافم تلاش می‌کردم، با خودم مدام تکرار می‌کردم که باید سهمیه بازی‌های المپیک توکیو را به دست بیاورم. چون کمیته بین‌المللی مرا به عنوان ورزشکاری بورسیه کرده که شانس حضور در بازی‌های توکیو را دارد. با همین تفکر تمام تلاشم را کردم و حتی بیشتر از حد توانم کوشیدم تا به IOC اطمینان دهم به درستی من را انتخاب کرده‌اند. برای نشان دادن شایستگی‌هایم با جان و دل زحمت کشیدم. در جریان بازی‌های توکیو نیز با تمام قوا با رقیبانم جنگیدم، توماس باخ یک ساعت به من هدیه داد. خوشحال بودم از اینکه هم نتیجه خوبی کسب کردم و هم شایستگی‌هایم را به رئیس کمیته بین‌المللی المپیک نشان دادم.
ضمن اینکه این مسئله روی سایر ورزشکاران نیز تأثیرات مثبت می‌گذارد. وقتی چند نفر بتوانند توجه کمیته بین‌المللی را جلب کنند قطعاً نفرات دیگری نیز می‌توانند همین مسیر را ادامه دهند. امیدوارم سایر ملی‌پوشان فقط با دید مثبت به این موضوع نگاه و برای کسب این بورسیه با تمام وجود تلاش کنند. گرفتن بورسیه IOC خودش یک انگیزه است. قطعاً انگیزه سهم زیادی در موفقیت‌های ورزشی دارد و می‌تواند زمینه‌ساز رسیدن قهرمانان به قله باشد.
*قهرمان قایقرانی ایران