محمد ایمانی، روزنامهنگار در کانال تلگرامی خود نوشت: سخنان دانشجویان در حضور آقای رئیسی، نوعاً مطالبهگرانه و انتقادی بود. از جوان پر نشاط دانشجو هم جز این انتظاری نیست که مطالبهگر باشد و در متن همین پویش تجربه بیندوزد. این طبیعت دوران جوانی و دانشجویی است.
اما برخی مخالفان سیاسی آقای رئیسی که از هیچ سوژه و بهانهای برای حمله دریغ نمیکنند، ضمن انتشار این سخنان انتقادی به شکلی ذوقزده، تحلیلهای قالبی خود را هم روی آن گذاشتند. اما حرف دل زلال جوان دانشجو کجا و کینهتوزی و عقدهگشایی سیاستبازان کجا؟
حق هم دارند؛ لابد چشیدن نوبرانه، ذوق و هیجان هم دارد. سالها بود چنین نشست صریح و صمیمانهای میان یک دولتمرد ارشد و دانشجویان دیده نشده بود.
خداوند پدر رئیسی را بیامرزد که تصویر «ایزوله» و «تاکسیدرمی» شده مدیریت از اتاق ریاست -و به شکل ویدئوکنفرانسی- را شکست و بهجای یکطرفه حرف زدن، نقدهای جوانان دانشجو را شنید. وقتی هم خواست پاسخ بدهد، نه مانند دولتمرد سابق، زبان به دشنام و هتاکی گشود و نه طعنه زد و تحقیر و تمسخر کرد.
روزهای گذشته کسی از رئیسی نشنید که توهین و تهمتهایی مثل «بیسواد، حسود، بیدین، افراطی، کاسب تحریم، بی شناسنامه، مزدور، جیببر، بیکار، متوهم، دین نشناس، بزدل، مستضعف فکری، به جهنم که میلرزید، مفسد، عقبمانده، مخلوقات ترسو، لرزان، تازه به دوران رسیده، عصر حجری، کودک صفت و...» را مثل نقلونبات، نصیب منتقد خود کند.
هر کس حق دارد درباره عملکرد ۱۰۰ روزه آقای رئیسی یا یکایک اعضای دولت وی قضاوت کند؛ حتی سیاستبازانی که در پایان هشت سال مدیریت آقای روحانی، هنوز هم میگفتند: «تقصیر دولت قبل است» و حالا میگویند چرا رئیسی ظرف سه ماه، نابسامانی (به ارث رسیده) اقتصادی را جمع نکرد!
اما رئیسی هیچ کاری نکرده باشد، همین که نشاط نقد جدی و بحث آزاداندیشانه در حضور دولتمردان -بدون ترس از توهین و تحقیر و تمسخر و پیگرد- را به فضای عمومی کشور بازگردانده باشد، خدمت بزرگی کرده است.
همین که قرار نیست صاحبنظران و منتقدان از ترس انواع تهدیدها و تخریبها سکوت کنند و ناگهان چشم باز کنیم و ببینیم چهار یا هشت سال فرصت خدمت تبدیل به تهدیدی ویرانگر شده، رویداد مبارکی است؛ و البته که شرط پاسداشت آن، رعایت عقلانیت و انصاف و اخلاق است.
