سرویس ورزشی جوان آنلاین: پر واضح بود که شیوع گسترده کرونا در جهان که شمار بسیاری را مبتلا کرده و بسیاری را هم به کام مرگ کشانده است دیر یا زود المپیک را هم به تعویق خواهد انداخت. اتخاذ این تصمیم البته به دلیل هزینههایی که ژاپنیها کرده بودند زمان برد، اما سرانجام اتفاقی که باید رخ داد و المپیک برای یک سال به تعویق افتاد؛ تعویقی که میتواند شرایط را برای برپایی ادامه رقابتهای انتخابی مهیا کند. البته اگر کرونا تعویق یکساله المپیک را بار دیگر تمدید نکند!
نخستین سؤال، اما بعد از تعویق یکساله المپیک این بود که آیا عقب افتادن بزرگترین رویداد ورزشی دنیا به سود ورزش ایران است یا به ضرر آن؟ در نگاه اول به نظر میرسد این اتفاق میتواند به سود ورزشکاران و در کل ورزش ایران باشد چراکه تیمها و ورزشکاران المپیکی یکسال دیگر فرصت دارند تا خود را به شرایط ایدهآل و آرمانی برسانند. همچنین آنهایی که هنوز موفق به کسب سهمیه المپیک نشدند نیز حالا فرصت بیشتری برای حضوری پرقدرت در انتخابیهای پیشرو دارند. مهمترین سود را، اما بدون تردید ورزشکاران مصدوم میبرند. نفراتی، چون حمیده عباسعلی، سهراب مرادی، حسن یزدانی، علیرضا کریمی و... که مدتها در کمند مصدومیت بودند و اگر چه به گفته پزشکان میتوانستند به المپیک برسند، اما بدون تردید به واسطه مصدومیتی که به تازگی پشت سرگذاشته بودند نمیتوانستند در تابستان امسال با شرایط آرمانی و ایدهآل به توکیو سفر کنند و حالا این تعویق یکساله فرصت بسیار خوبی را در اختیار آنها قرار میدهد تا خود را سر فرصت و با آمادگی کامل مهیای حضور در المپیک توکیو کنند. برخی هم به واسطه مصدومیتهای غیرمنتظره شانس حضور در انتخابیهای المپیک را از دست داده بودند که حالا عقب افتادن یکساله این رقابتها برای آنان نیز فرصتی طلایی است که شانس خود را در مسابقات پیشرو که البته زمان آن هنوز مشخص نیست امتحان کنند. در این بین ورزشکاران جوانتر هم فرصت بیشتری برای تجربه اندوزی دارند برای آنکه با شرایطی بهتر و آماگی بالاتری در یکی از بزرگترین رویدادهای ورزشی دنیا حضور یابند.
از این منظرها اگر به تعویق المپیک نگاهی داشته باشیم این مسئله میتواند به سود ورزش ایران باشد؛ مسئلهای که بسیاری نیز بدان اشاره دارند، اما از جنبههای دیگر اگر به تعویق یکساله المپیک نگاه شود این داستان دو سر برد هم نیست و ضررهایی هم در پی دارد که از جمله آن میتوان به شرایط ورزشکاران پا به سن گذاشتهای اشاره کرد که توکیو میتواند آخرین تجربه المپیکی آنها باشد. ورزشکارانی که با تعویق یکساله المپیک یک سال دیگر به سن آنها اضافه میشود و این مسئله میتواند در کیفیت آنها تأثیراتی داشته باشد. ضمن اینکه همانطور که شرایط برای رسیدن مصدومان مهیا میشود این ۱۷ ماه پیشرو میتواند مصدومانی را هم روی دست ورزش ایران بگذارد. مسئلهای که نمیتوان آن را نادیده گرفت!
اما مهمترین مسئله که بنا سرمربی تیم ملی کشتی فرنگی نیز بارها به آن اشاره کرده این است که فرصت یکسالهای که در پی تعویق المپیک فراهم شده است تنها مختص ورزشکاران ایران نیست و این شرایط به طور یکسان برای همه ورزشکاران دنیا وجود دارد. علاوه بر آن با توجه به لزوم قرنطینه خانگی و تعطیلی تمرینات و اردوها برای مقابله با شیوع هرچه بیشتر کرونا و نامشخص بودن زمان آغاز دوباره و از سرگیری تمرینات و اردوها نمیتوان روی تمام این ۱۷ ماه حساب کرد. ضمن اینکه در کنار تمام این مسائل و مشکلات تأثیرات منفی تمرین در قرنطینه را نیز باید در نظر گرفت که بدون تردید میتواند اثرات نامطلوبی روی آمادگی بدنی ورزشکاران و حتی شرایط روحی- روانی آنها داشته باشد. با این وجود، اما با برنامهریزی دقیق و حساب شده میتوان از اثرات منفی تعویق یکساله المپیک کاست و به سود و منفعت آن افزود.
