سرویس ورزشی جوان آنلاین: ایگور کولاکوویچ با کارنامه نسبتاً خوبی سکان والیبال ایران را به دست گرفت. او قبل از این تجربه سرمربیگری تیم ملی صربستان را برعهده داشت، با این تیم هم نتایج خوبی گرفت و تغییر نسل تیم صربستان نیز در زمان او انجام شد. به همین خاطر فدراسیون ما به سراغ این مربی رفت. اگرچه کولاکوویچ به صورت کامل تغییر نسل را در تیم ملی انجام نداد، اما باید اذعان کنیم که نفرات جوانی مثل مرتضی شریفی، مجرد و یلی با انتخاب او به تیم ملی راه یافتند و در کنار باتجربهها به میدان رفتند. شخصیت او برای همه از جمله بازیکنان قابل احترام بود. منتها بیشتر آنها از آنجا که تجربه کار کردن با ولاسکو را داشتند شاید تمرینات کولاکوویچ برایشان کمی سطحی به نظر میرسید و میخواستند با مربیانی بزرگتر از او کار کنند. از طرفی سرمربی پیشین به سیستم والیبال بلوک شرق معتقد بود و تمرینات ملیپوشان اغلب قدرتی پیگیری میشد در صورتی که والیبال ایران با سیستم غرب اروپا نظیر تیمهای ایتالیا یا حتی برزیل نتایج بهتری به دست میآورد. در کل باید گفت که ایگور کولاکوویچ با تیم ملی ایران عملکرد بدی نداشت. او هم مدال جهانی را با تیم کشورمان به دست آورد و هم سهمیه بازیهای المپیک را کسب کرد. به نظر میرسد که فدراسیون به این نتیجه رسید که ادامه همکاری با کولاکوویچ پیشرفت دیگری را نصیب تیم کشورمان نخواهد کرد و اگر هدفمان رسیدن به جمع چهار تیم برتر المپیک باشد با این شیوه به آن نخواهیم رسید. برای دستیابی به اهداف بزرگی از این دست باید مربی را بیاوریم که جزو چهار مربی برتر دنیا باشد تا هم فدراسیون و بازیکنان او را قبول داشته باشند و هم اعتماد به نفس لازم به تیم تزریق شود. حتی اگر بهترین مربی جهان را هم بیاوریم در کوتاهمدت و تا المپیک توکیو نمیتواند به ما کمکی کند. با توجه به فرصتی که داریم مربیان ایرانی توانایی پذیرفتن این مسئولیت را دارند. مربیان ایرانی در این مدت پیشرفت زیادی کرده و میادین بزرگ بسیاری را تجربه کردهاند. با این حال در بلندمدت و پروسه چهار ساله استفاده از مربیان درجه یک دنیا مثبت خواهد بود.
