با شروع ماه رمضان، سیمای جمهوری اسلامی ایران دست به تولید جنگ های تلویزیونی گفتگو محور(talk show) زد که برنامه ماه عسل از جمله آن بود که البته از سابقه بیشتری برخوردار است. در این گونه برنامه ها که مجری نقشی محوری داشته و ستون کار به حساب می آید و کوچکترین اشتباه در انتخاب وی مساوی است با زیر سوال رفتن کل برنامه، ماه عسل از ابتدا به سراغ مجری های جنجالی همچون فرزاد حسنی رفت و در این راه تا حدودی موفق بود.
این سبک و سیاق با حضور احسان علیخانی که به همان سبک به اجرا می پردازد در ماه مبارک رمضان امسال نیز ادامه یافت. ماه عسل امسال به دلایل گوناگون نتوانست آن طور که باید بیننده را جذب کند. شاید مشکل اصلی برنامه های اینچنینی این است که می خواهند به ضرب و زور و اغراق و زیاده گویی فضایی معنوی خلق کنند، غافل از آنکه این فضا ایجاد نمی گردد مگر با رو راستی و صداقت.
دلیل ریزش مخاطب در برنامه های مشابه ماه عسل را می بایست در همین نکته ساده اما کلیدی جستجو کرد نه در تکنیک و مباحث فنی. در واقع تهیه کنندگان چنین جنگ هایی نباید بیننده را فاقد هوش و ذکاوت فرض کرده و برای القای مفاهیم به دامان احساسات گرایی پناه ببرند؛ آن هم از نوعی که مصاحبه شونده را در وضعیت رقت باری قرار داده و حس دلسوزی بیننده را برانگیزانند!
حضور جوانی که به دلیل بیماری رشد بیش از حدی داشته و به دو و نیم متر قد رسیده، می توانست سوژه ای جذاب برای این برنامه باشد اما از آن جایی که اکثریت قریب به اتفاق اهالی سینما و تلویزیون به سندرم ذوق زدگی مبتلا بوده و دراین جور مواقع مقهور سوژه می شوند، مجری هم نتوانست برنامه را به سمت و سوی درستی هدایت کند و اغلب سوالاتش بیشتر شبیه به نوعی دلسوزی آزاردهنده و به شدت تصنعی بود. پیش از اینها، فرزاد حسنی با وجود توانایی در اجرا و ... در بسیاری از زمینه ها صرفا به دلیل لحن نامناسب، از دایره مجریان مسلط تلویزیون خارج شد و علیخانی نیز متاسفانه چنین راهی را برگزیده که پایان خوبی نخواهد داشت.
ماه عسل سال گذشته نیز با غیبت علیخانی و حضور محسن راستانی که با سریال ترانه مادری محبوب شده بود، خبرساز شد که کنار گذاردن راستانی تازه کار که البته بسیار هم پرسوز و گداز برگزار شد! آن را تکمیل کرد. در واقع تهیه کننده این برنامه به خوبی با بازی های ژورنالیستی آشنا بوده و برای پربیننده تر کردن آن از چنین ترفندهایی سود می برد که در جای خود بد نیست به شرط آنکه برای بالا بردن کیفیت برنامه فکری شده باشد.
از طرفی شبکه تهران نیز در ایام ماه مبارک رمضان برنامه ای مشابه با ماه عسل تدارک دید که به لحاظ محتوا و نحوه اجرا کیفیت نسبتاً بهتری داشت و مهمتر از همه اینکه اغراق و گزافه گویی همراه با سانتیمانتالیزم افراطی در آن به چشم نمی خورد. به عنوان مثال، می توان به برنامه ای که سیروس کهوری نژاد(بازیگر) و همسرش در آن حضور داشتند اشاره کرد؛ برنامه با یک غافلگیری شیرین و جذاب به پایان رسید: اهدای فیش حج به دو میهمان و نمایش واکنش های ناب و کاملا واقعی که موجی مثبت را در بیننده تلویزیونی ایجاد و روحش را به سوی آن سرزمین آسمانی فرا می خواند.
این همان گمشده ای است که بسیاری از برنامه سازان سیما به دنبالش بوده و همواره برای رسیدن به آن سخت ترین راهها را امتحان کرده و ازکنار عنصر جاودانی به نام سادگی و ایجاز به راحتی عبور کرده اند.
