سرويس فرهنگ و هنر جوان آنلاين: «احضار» سریالی ۱۱ قسمتی بوده که به صورت مستقیم وارد شبکه خانگی شده و یکی از ویژگیهای آن منهای تلاش برای استفاده از آموزههای شرقی ترس و دلهره، استفاده از جوانان مستعد و اغلب گمنام برای ایفای نقش بوده است. شهاب کاظمی تهیهکننده اجرایی یا مجری طرح سریال «احضار» در گفتگو با «جوان» درباره اقبال مخاطبان ایرانی به سریالی ترسناک بیان داشت: سنجش اقبال مخاطبان به سریالی که در نوع خود بدیع بوده کاملاً صفر و صدی است، یعنی برخی از سریال خیلی خوششان آمده و برخی نیز از سریال خوششان نیامده است، اینکه حد وسط وجود ندارد به ماهیت ژانر وحشت در ایران برمیگردد. عموماً مخاطب ایرانی، وحشت را با محصولات خارجی شناخته و اینکه سریالی ببیند که در دل جغرافیای ایران روایتگر اتفاقات موهوم و وحشتبار است، برایش شوکه کننده است.
مجری طرح «احضار» ادامه داد: مخاطبانی داشتهایم که بومیسازی ترس سریال را پسندیده بودند و خواستار امتداد تولید چنین سریالهایی شدهاند ولی مخاطبانی هم هستند که با مقایسه میان این سریال و نمونههای فرنگی مثل «جنگیر» یا «طالع نحس» و نظیر آنها به این سریال نمره منفی میدهند ولی ورای این همه نظرات، یک واقعیت درباره این سریال وجود دارد و آن هم اینکه بیشتر آنها که پیگیر ژانر وحشت هستند، لااقل نیمی از سریال را دیدهاند.
عدم بازگشت سرمایه در ژانرهایی مانند وحشت از جمله دلایلی است که هراس تهیهکنندگان از نزدیکی به این ژانرها را موجب شده است. شهاب کاظمی در این باره گفت: اگر به محصولات سینما و تلویزیون و شبکه خانگی کنار هم نگاه کنیم، شاهد غلبه یک دوقطبی کمدی- ملودرام هستیم، یعنی اغلب تهیهکنندگان یا به سمت تولید کمدیهای مفرح میروند که تضمین گیشه باشند یا اینکه به سمت ملودرامهای عاشقانهای میروند که جوانپسند و بعضاً تابوشکن (به لحاظ مضمونی) باشند. ژانر دیگری وجود ندارد مگر آنکه سفارشی باشد. در این شرایط طبیعی است که بازگشت سرمایه در تولید محصول دلهرهآور به شدت دشوار باشد ولی به هر حال نمیشود مدام تن به تکرار داد و باید افرادی باشند و هزینه این تجربیات را بدهند تا به تدریج تولیدات ژانر در ایران پا بگیرد.
برخی از مخاطبان سریال «احضار» کیفیت بازیهای بازیگران این سریال را نقد کرده بودند. مجری طرح سریال درباره این نقدها بیان داشت: به غیر از یکی دو نفر، این سریال هیچ بازیگر حرفهای نداشت و تمامی بازیگران از طریق فراخوان استعدادیابی انتخاب شدند و طبیعی است که مخاطب هیچ عقبه ذهنی از بازیگران نداشته باشد. درباره کیفیت بازی بازیگران باید بر اساس تجربهشان نظر داد و البته که به سلیقه مخاطبان هم احترام گذاشت ولی آنچه مرسوم است اینکه حتی در آثار مطرح گونه دلهره سینمای جهان هم بیشتر از بازیگران، این داستانپردازی و فضاسازی است که مخاطب دارد، مثلاً شما در فیلمی مثل «پروژه بلرویچ» یا «فعالیت مافوق طبیعی» بازیگر نامدار میبینید؟ خیر! در ژانر دلهره هر چقدر بازیگرانت ناشناخته باشند درک داستان برای مخاطب راحتتر میشود.
پیشتر برخی از سریالهای شبکه خانگی همچون «ساخت ایران» و «شوخی کردم» توانسته بودند مدتی بعد از عرضه از رسانه ملی هم روی آنتن بروند. مجری طرح «احضار» پیرامون اینکه آیا ممکن است «احضار» هم به زودی از یکی از شبکههای تلویزیونی پخش شود به «جوان» گفت: از تعامل با رسانه ملی استقبال میکنیم، چون فکر میکنیم همچنان تلویزیون به خاطر فراگیری و البته مکنتی که دارد در عرضه و تولید سریالهای ایرانی بیرقیب است. به هر حال تلویزیون ایران در تاریخ خود سریالهای مطرح فراوانی از سریالهای کمدی تا پروژههای تاریخی داشته که توانستهاند حین نمایش، خیابانها را خلوت کنند.
