سرویس ایران جوان آنلاین: آمارها خبر خوبی از وضعیت کشاورزی و بهخصوص سطح سواد کشاورزان نمیدهد و وقتی میشنویم چیزی حدود ۶۰ درصد کشاورزان اصلاً سواد ندارند و فقط یک درصد آنها دارای تحصیلات کشاورزی هستند، آنوقت خیلی جرئت نمیکنیم در مورد کشاورزی صنعتی و نوین حرف بزنیم. بیشک عامل منابع انسانی مهمترین سرمایه و پایه اصلی ثروت در یک جامعه است. البته نباید فراموش کنیم که منابع انسانی با نیروی انسانی تفاوت دارد، هر نیروی انسانی اگر بخواهد جزو منابع باشد علاوه بر دانش باید از مهارت و اخلاق حرفهای و مدیریتی نیز برخوردار شود. به همین خاطر باید از ظرفیت بخش کشاورزی با ارتقای دانش و حفظ محیطزیست و استفاده مطلوب از منابع استفاده شود تا این صنعت که قابلیتهای زیادی در اشتغال و توسعه و تولید دارد، به شکوفایی برسد. در حال حاضر بیش از ۹۰ درصد از غذای مورد نیاز کشور را بخش کشاورزی تأمین میکند و ۹۰ درصد از منبع اصلی تولید که آب است در بخش کشاورزی صرف میشود. همچنین۳۰ میلیون هکتار از اراضی، قابل کشت و زرع، ۹۰ میلیون هکتار مرتع، ۱۲ میلیون هکتار جنگل، ۴۰۰ میلیارد متر مکعب نزولات آسمانی و خروجی سالانه ۲۰ هزار فارغ التحصیل کشاورزی در کشور وجود دارد. بارها و بارها از مسئولان شنیدهایم که بها دادن به کشاورزان اهمیت زیادی دارد و باید با تدابیر لازم غذای کافی و سالم به جامعه تحویل داده شود. یا گفتهاند در حوزه سلامت بحث مانیتورینگ سموم و آب در مزارع و پرورش تولیدات اهمیت ویژهای دارد، ولی همین قدر که شنیدهایم، کافی بوده و در عمل چیزی بیشتر از آن ندیدهایم.
اما حالا وقت آن رسیده که سلامت در جامعه، اولویت اول باشد. همچنین غذای کافی برای نیاز جامعه مد نظر قرار گیرد و در این راه چارهای وجود ندارد جز اینکه با منابع محدود بیشترین بهرهوری صورت گیرد. امروزه پایین بودن هزینه استفاده از ماشین در مقابل استفاده از نیروی کار، کیفیت مطلوبتر عملیات و محصولات حاصل از آن و مدیریت سهلتر ماشینآلات، مکانیزاسیون را جزئی جدا ناپذیر از کشاورزی کرده است. سیاستگذاری، برنامهریزی و استفاده صحیح و بهینه از ماشین در کشاورزی، اصولاً در کشورهای جهان سوم با چالشهای متفاوتی روبهرو است و نیاز به جامع نگری در این جوامع بسیار محسوس بوده به نحوی که عمدتاً تکیه روی انتخاب استراتژی و تکنولوژی به همراه برنامهریزی مناسب است. در ایران هم بالطبع این امر با فراز و نشیبهای فراوانی روبهرو است و هنوز تا دستیابی به جایگاه واقعی فاصله بسیار زیادی دارد. با اینکه سطح سواد بسیاری از کشاورزان به شدت پایین است، اما کاربرد فناوریهای نوین میتواند ضمن افزایش تولید محصولات کشاورزی در واحد سطح، موجب کاهش هزینههای تولید و متعاقب آن منجر به کاهش قیمت تمام شده این محصولات با ارزش شود، چراکه، پائین بودن قیمت تمام شده محصولات کشاورزی، ضمن آنکه رضایتمندی کامل کشاورزان و نیز مردم جامعه را فراهم میکند، بازار مطمئن و مناسبی را برای صادرات این محصولات کشاورزی ایجاد میکند، که از این طریق میتوان از خروج مقادیر زیادی ارز از کشور، که جهت تهیه این محصولات بهکار میرود، جلوگیری کرد. اما آنچه باید مورد نظر باشد، این است که هنوز در جهت مکانیزاسیون کشاورزی، اقدامهای جدی صورت نگرفته و هنوز شیوه کاشت، داشت و برداشت در کشاورزی به شکل سنتی است که در روش سنتی به علت استفاده نکردن از امکانات پیشرفته و نوین، ضمن کاهش تولید در واحد سطح، سبب افزایش قیمت تمام شده این محصولات کشاورزی شده است. اما آنچه مسلم است، راهکاری فوری و عاجل برای حل معضلات کشاورزی جامعهمان در شرایط حاضر متصور نیست. زیرا که مانع اصلی بر سر راه مکانیزاسیون کشاورزی، وسعت کوچک زمینهای کشاورزی است، که به تدریج کوچکتر هم میشود.
