فوتبال آسيا با تأخير قدم در راه حرفهاي شدن برداشت و مسئولان كنفدراسيون آسيا سرانجام به اين حقيقت پي بردند كه پيشرفت در دنياي فوتبال نيازمند تفكرات حرفهاي است. سران ايافسي اگرچه در بسياري از موارد سياسي كاري را در تصميمات خود دخيل ميكنند اما در نهايت 15 سال پيش رقابتهاي ليگ قهرمانان آسيا را پيريزي كردند.
از جام باشگاهها تا ليگ قهرمانانسال 2002 بود كه سران كنفدراسيون پس از مدتها بحث و گمانهزني پذيرفتند فاصله فوتبال قاره كهن و قاره سبز هر روز بيشتر ميشود و براي كاهش اين فاصله بايد اقدامي عملي انجام دهند. تغيير رقابتهاي جام باشگاهها به ليگ قهرمانان آسيا اولين اقدام مثبتي است كه سران وقت ايافسي آن را اتخاذ كردند و بايد اذعان كرد كه اين تغيير كاملاً به نفع فوتبال قاره بوده است. بهره گرفتن از تجربيات فوتبال اروپا مسئولان آسيا را بر آن داشت تا با تغيير شيوه برگزاري رقابتهاي باشگاهي نظم و انضباطي اساسي در مسابقات به وجود بياورند. ضمن اينكه تيمهايي كه اعتقادي به اصول حرفهاي ندارند وادار به رعايت قوانين سفت و سخت كنفدراسيون شوند. برگزاري منظمتر و البته حرفهايتر رقابتهاي باشگاهي مهمترين اثرات ليگ قهرمانان در آسيا بوده است.
تغييرات زياداز سال 2002 تاكنون 14 دوره از ليگ قهرمانان آسيا برگزار شده و در اين مدت نحوه برگزاري مسابقات و قرعهكشي تيمهاي شركتكننده بارها دستخوش تغييرات شده است. طبق آخرين تغييرات صورت گرفته اين دوره از رقابتها 32 تيم در هشت گروه با يكديگر رقابت ميكنند. ايافسي قرعهكشي مسابقات را به گونهاي برگزار ميكند كه چهار گروه اول مختص تيمهاي غرب و چهار گروه دوم مختص تيمهاي شرق قاره باشد. از سوي ديگر بر اساس قوانين رقابتها تيمهاي يك كشور هرگز در مرحله مقدماتي در يك گروه قرار نميگيرند. ضمن اينكه هر كشور نيز بر اساس سهميهاي كه ازايافسي ميگيرد تعداد تيمهايش در ليگ قهرمانان مشخص ميشود. مرجع اصلي فوتبال آسيا بر اساس فاكتورهايي از جمله سطح كيفي فوتبال ملي و باشگاهي كشورها به آنها سهميه حضور در ليگ قهرمانان را ميدهد. در بين كشورهاي حاضر در اين دوره ايران، عربستان و امارات از غرب آسيا و كره جنوبي و ژاپن از شرق آسيا سه سهميه در اين رقابتها دارند. كشورهايي چون چين، استراليا و حتي قطري كه سرمايهگذاريهاي ميلياردي ميكند نيز بيشتر از دو سهميه ندارند. قهرمان ليگ قهرمانان آسيا به عنوان نماينده قاره كهن در جام باشگاههاي جهان شركت ميكند.
تلخ و شيرين قهرمانانبا حرفهاي شدن ليگ قهرمانان كسب عنوان قهرماني بيش از پيش براي همه تيمها و از جمله تيمهاي ايراني سخت شد. در 14 دوره اخير تيمهاي شرقي بيش از غربيها روي سكوي قهرماني رفتهاند. در سه دوره اول ليگ قهرمانان آسيا دو تيم عربي جام را بالاي سر بردند. العين امارات لقب اولين قهرمان اين مسابقات را يدك ميكشد. پس از آن هم تيم الاتحاد دو دوره متوالي جام را تصاحب كرد. پس از آن بود كه تيمهاي ژاپني و كرهاي در ليگ قهرمانان خودي نشان دادند و عنوان قهرمان را به چنگ آوردند. در سال 2011 دوباره يك تيم عربي (السد قطر) قهرمان شد اما از آن زمان به بعد تيمهاي ژاپني، كرهاي، چيني و يك بار هم استراليايي قهرماني در اين رقابتها را تجربه كردند. جومبوك موتورز، گوانگژو اورگرند و الاتحاد هر كدام دو بار جام قهرماني را بالاي سر بردهاند.
جاي خالي ايرانيهاهمانطور كه اشاره كرديم در ادوار اخير ليگ قهرمانان هيچ اثري از قهرماني تيمهاي باشگاهي كشورمان به چشم نميخورد. با اينكه در اين سالها چند نماينده فوتبال ايران در ليگ قهرمانان حضور داشتهاند اما تنها دو نايب قهرماني تيمهاي سپاهان (2007) و ذوب آهن (2010) نصيب فوتبال ايران شده است. اين واقعيت تلخ نشان ميدهد كه دوران قدرتنمايي تيمهاي ايراني در آسيا سالهاست به پايان رسيده و مسئولان بايد هرچه زودتر فكري براي جبران نتايج گذشته كنند. حضور حداقل سه تيم ايراني در ليگ قهرمانان از ابتداي تشكيل رقابتها تا امروز تداوم داشته اما تعداد حضور تيمهايمان در مراحل نهايي و فينال به هيچ وجه قابل قبول نيست. بيتوجهي باشگاههاي كشورمان به ليگ قهرمانان و عدم كسب نتايج مطلوب در اين رقابتها هيچ بعيد نيست ايافسي را به فكر كاهش سهميههاي فوتبال ايران بيندازد.
