ونيز كه از آن به عنوان ملكه درياي آدرياتيك هم ياد ميكنند از جمله شهرهاي تاريخي و گردش پذير دنياست و تقريباً سالانه ميليونها گردشگر از سرتاسر جهان راهي اين جزيره زيباي ايتاليايي ميشوند تا از جاذبههاي تاريخي آن ديدن كنند، اما اخيراً مسئولان آن با بيتوجهي اقدام به تخريب يا تغيير كاربري پايگاههاي فرهنگي اين جزيره تاريخي كردهاند. چند روز پيش فيگارو خبري منتشر كرد مبني بر اينكه يكي از دو پايگاه مهم فرهنگي در ونيز از بين خواهد رفت. كتابفروشي سنتي و قديمياي كه توسط دومينيك پنشين از سال1977 تاكنون در ونيز ايجاد شده و اداره ميشد قرار است به زودي تغيير كاربري دهد، به طوريكه كتابهاي نفيس و ارزشمند اين كتابفروشي معروف جاي خودشان را به كارد و چنگال ميدهند و اين مكان تاريخي و فرهنگي به رستوران و غذاخوري تبديل ميشود. مطابق با نظر مسئولان شهري ونيز اين كتابفروش بايد با كتابفروشي خود خداحافظي كند و آنجا يك رستوران شود.
اهميت كتابفروشي ونیز به اين خاطر است كه از سال 1977 تاكنون آثار كلاسيك ادبيات فرانسه را در حوزههاي مختلف عرضه ميكند به خصوص اينكه مكان اين كتابفروشي در كنار كليساي دي سان جيوواني قرار دارد كه از ابنيه تاريخي مربوط به قرون وسطي است. گفته ميشود دليل تغيير كاربري اين مكان فرهنگي به رستوران آن است كه در ونيز تلاش ميشود فروشگاهها و مغازههاي كوچك افزايش يابد تا بهتر بتوانند به گردشگران سرويس دهند. شهرداري ونيز چندين بار از دومينيك خواسته بود تا تغيير كاربري دهد اما او توجهي نميكرد، زيرا او 40 سال در اين مكان كار فرهنگي كرده و شخصيتهاي زيادي اعم از سياستمداران، هنرمندان و فرهيختگان را به خود جلب كرده بود و در اين مدت مشتري او بودند.
فرانسوا ميتران، رئيسجمهور اسبق فرانسه بارها به مالك كتابفروشي توصيه كرده بود اين مكان را ثبت كند و به عنوان يك كتابفروشي قديمي در خارج از فرانسه آن را حفظ نمايد. دومينيك پنشين با نهادهاي اين شهرستان رايزنيهاي زيادي كرده بود تا كتابفروشي به موزه يا كتابخانه دانشگاهي براي دانشجويان و محققان تبديل شود اما موفق نشده بود؛ هرچند از سال 2012 تاكنون به دليل مشكلات مالي شرايط بدي داشت ولي از هيچ سو حمايتي نميشد. در حقيقت اين كتابفروشي ماحصل يك روايت تاريخي در ايتاليا بود. دومينيك در رشته هنر درس خوانده است كه غير از فروش كتاب كار ويراستاري و نوشتن را هم انجام ميدهد. او و همسرش اين مكان فرهنگي را 40 سال پيش راه انداختند و سعي كردند در عين حال راهنماي گردشگران هم باشند. در اين كتابفروشي يك رنسانس واقعي جريان داشت. وي اسناد و متون علمي و ادبي و نقاشيها و مجسمههاي مربوط به قرن 15 تا اواخر قرن16 را در آن نگهداري ميكرد. دومينيك نسخههاي معتبري كه بيشتر براي موزهها و مراكز تحقيقاتي به كار ميآيند را در كتابفروشي خود داشت. اين فروشنده كتاب در بخشي از كتابفروشي خود فضايي براي گردشگران ايجاد كرده بود تا با اسناد و متون قديمي آشنا شوند و همان جا مطالعه كنند. بخشي را هم براي نويسندگان و فرهيختگان در نظر گرفته بود تا يك فضاي فرهنگي براي تبادل ديدگاههاي مختلف باشد. دانشجويان در رشتههاي مختلف اعم از هنرهاي زيبا، اقتصاد و... چه ايتاليايي يا غيرايتاليايي به اين كتابفروشي ميآمدند. دومينيك ميگويد: من دوست ندارم فقط يك كتابفروش باشم. گردش و تفريح و خورد و خوراك آن هم در اين شهر تاريخي خوب است، اما نميتوان از كتاب، فرهنگ و تاريخ هم ساده گذشت. من متاسفم با مرگ يك نسل مواجه هستيم هرچند اين روزها كمتر سراغ كتاب ميآيند و تعداد خوانندگان كتاب هم كمتر شده است.
بنا بر گفته كارشناسان فرهنگي اين كشور، تنها پايگاه فرهنگي ونيز در خصوص ادبيات كلاسيك فرانسه به رقباي كتاب سپرده ميشود؛ اين درحالي است كه در ونيز بالا آمدن آب دريا بهغير از مد معمولي است بدين معنا كه به خصوص در بهار و پاييز سطح آب به اندازهاي بالا ميآيد كه رفتوآمد را مختل ميكند و كوچه پس كوچههاي شهر پر از آب ميشود انگار سيل آمده است. مد معمولي هنگامي كه با طوفان و امواج همراه باشد موجب بالا آمدن آب بيش از حد معمول ميشود كه اين مسئله در ونيز يك مسئله عادي است و همه به آن عادت دارند، به همين خاطر كتاب و متون مختلف امنيتي ندارند. براي محافظت از جزر و مدهاي ايجاد شده كتابها را در انبار بزرگ ميگذارند تا محفوظ بمانند. انبوه كتابهايي كه نامرتب و روي هم در دخمههاي پرپيچ وخم حتي در وانهاي حمام و قايقهاي قديمي بدون استفاده نگهداري ميشوند حالا با تغيير كاربري اجباري كتابفروشي قديمي، اين انبار تنها سنگر فرهنگي باقيمانده در ونيز است كه البته شرايط مناسبي هم براي نگهداري كتاب ندارد.
کشور پیشرفته و جهان اول بر ای کتاب ارزشی قایل نیست 
