«حمله به پرستار باردار و فشردن گلوي او به دليل اشتباه در اعلام تخت بيمار»؛ اينها بخشي از يك فيلم ترسناك يا روايت شاهدان عيني از يك دعواي كوچه بازاري نيست، بلكه اين حكايت رفتار يك پزشك آقا با پرستاري خانم در يكي از بيمارستانهاي خصوصي شهر تهران است كه روز گذشته با عذرخواهي پزشك از پرستاري كه از سوي وي مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود، حل و فصل شد.
حمله و درگيريهاي فيزيكي پزشكان با پرستاران حتي پرستاران خانم نخستين بار نيست كه اتفاق ميافتد و بيترديد مورد حمله به پرستار آخرين برخورد هم نخواهد بود، مگر زماني كه اخلاق و تعهدات اخلاقي به جامعه پزشكي باز گردد. از سوي ديگر اين رفتارها نشان ميدهد آمارهاي وزارت بهداشت درباره ابتلاي هر سه تا پنج نفر به انواعي از بيماريهاي رواني چندان هم دور از ذهن نيست و اگر حتي در يك بيمارستان در كنار دو تا چهار نفر ديگر حضور داشتيد، احتمال اين را بدهيد كه يكي از آنها ممكن است دچار اختلالات رواني باشد حتي اگر لباس سفيد تنش باشد و عنوان پزشك متخصص را يدك بكشد. در حال حاضر شاهد هستيم كه گروههاي مرجعي همچون پزشكان يا معلمها به عنوان اقشار تحصيل كرده و مورد وثوق مردم در جامعه گاهي رفتارهايي خلاف شأن خود و حتي خلاف حداقلهاي اخلاق انساني از خود بروز ميدهند. اين در حالي است كه حسن خلق و شرح صدر از نخستين ملزومات مشاغلي همچون پزشكي، پرستاري و معلمي است. پزشكان و پرستاران با بيماراني سر و كار دارند كه درد و عذاب بيماري آنها را رنجور و آسيبپذير كرده است و طبيعتاً نيازمند مهرباني و عطوفتند و بايد از قدرت تعامل بالايي برخوردار باشند.
تجربه شخصي هر كدام از ما نشان ميدهد كه اغلب اوقات ارتباط دو سويه پزشك و پرستار و بيماران و همراهان بيمار معكوس ميشود و اين بيماران و همراهان بيمار هستند كه بايد ملاحظه پزشك و پرستار را بكنند. در رابطه ميان پزشكان و پرستاران، به رغم سختي كار بيشتر پرستاران، آنها بايد در برابر بياخلاقيهاي برخي پزشكان كوتاه بيايند و حتي كتك خوردن پرستار خانم از پزشك آقا در بيمارستانها و مراكز درماني بارها رسانهاي شده و نشان ميدهد برخي افراد حتي اگر در كسوت و جايگاه وزين پزشكي باشند حد ايستايي براي بروز رفتارهاي غيرانساني قائل نيستند. در برابر اين پزشكان مجوز حمل اسپري فلفل يا شوكر دارند؛ وسايل دفاع شخصي كه از آنها در برابر اتفاقات احتمالي محافظت ميكند. پرستاران خانم هم ظاهراً ميتوانند چنين وسايلي را در اختيار داشته باشند؛ هر چند به گفته مدير روابط عمومي سازمان نظام پرستاري به ندرت تقاضا براي دريافت اين وسايل از سوي پرستاران ارائه شده است. اما انگار براي اين قشر بد نيست كه وسايل دفاع شخصي در اختيار داشته باشند؛ وسايلي كه احتمالاً تنها در يك جا به دردشان ميخورد و آن هنگامي است كه همكاران پزشكشان آنها را مورد حمله قرار ميدهند! در كنار اين شايد لازم باشد پزشكان و پرستاران هم هر از چندگاهي تحت تستهاي غربالگري سلامت روان قرار بگيرند و در صورت لزوم درمان شوند. پيش از آنكه ماجرايي مانند حكايت حمله پزشك به پرستار باردار و فشردن گلوي وي به ماجراهاي ناگوارتري ختم شود.
منم اگر پول های کلان بگیرم اونم پولی که اصلا حقم نیست حمله خواهم کرد. نکته اصلی همینه 
