بهمن سرآغاز پيروزي انقلاب است، سرآغاز گذر از ديکتاتوري و حرکت به سوي جمهوري اسلامي، فصلي براي رهاييبخشي از حقارت ملت، فصلي که اهميت مردم و قدرت ملت را يادآوري ميکند، اما اکنون فرهنگ کشور در گرو استبداد و رفتارهاي اربابرعيتي قرار گرفته است، رفتاري که از سياستزدگي سرچشمه ميگيرد و در پس واژه مردم پنهان شده است.
البته تاريخ هيچگاه فراموش نخواهد کرد و به همين دليل حکايتها گاهي ضربالمثل ميشوند، ضربالمثلي از جنس«شاه ميبخشد، شيخ عليخان نميبخشد»، حکايتي از رفتار «شاه سليمان عباسي» در مجالس عيش و طرب شبانه، آن هنگامي که سرش از باده ناب گرم ميشد، ديگ کرم و بخشش او به جوش ميآمد و براي رقاصهها و مغنيان مجلس مبالغ هنگفتي حکم صادر ميکرد که صبح بروند و از شيخ عليخان بگيرند. چون شب به سر ميرسيد و بامدادان حوالههاي صادر شده را نزد شيخ عليخان ميبردند، او همه را بيپاسخ ميگذاشت و متقاضيان را دست از پا درازتر برميگردانيد.
اما بحث بر سر حکمهاي رئيس سازمان سينمايي که گاه از طريق شورا پروانه نمايش ملغي ميشود يا حتي باجدهي به آقازادهها در جشنواره مزين به نام فجر که طلوع عدالتخواهي است يا ايجاد حواشي براي فيلمهاي انقلابي نيست، بحث بر سر بياحترامي به مردم است، البته «هر دم از اين باغ بري ميرسد، تازهتر از تازهتري ميرسد». به همين دليل در سينمايي به نام ملت توهين ميکنند به همان ملت، روزگار است ديگر، اما هيچگاه ظلمت پايدار نميماند و مطمئناً بگذرد اين روزگار تلختر از زهر.
اين مقدمه طولاني تنها نقطه آغاز است، براي بيان هرج و مرج در سينماي کشور، موضوع اصلي درباره حواشي فيلم «کاناپه» عياري است، حواشي که تنها از بيتدبيري مسئول و از رندي کارگردان سرچشمه ميگيرد که بايد به چند نکته اشاره کرد:
يکم- حقيقتاً مخاطب در اين موضوع کجا قرار گرفته است، غير از آن است که کارگردان محترم در مصاحبه خود ميگويد: «هيچ اعتراضي ندارم بلکه منتظرم آنها به من اعتراض کنند» يا از سوي ديگر دبير جشنواره مسئله را حواله ميدهد به بالادستيها و ديگر پيگيري هم نميشود.
دوم- علت انتخاب يک روحاني(حجتالاسلام مرقاتي) در ميان هيئت برگزيده اين دوره به چه دليل است؟ آيا بهتر نيست به جاي پاسکاري به بالادستيها کمي افراد وظايف خودشان را بهتر انجام دهند؟
سوم- تا کجا قرار است به مخاطب بياحترامي شود، ابتدا در ذهن مخاطب ايجاد شبهه ميکنند و بعد بهراحتي از آن گذر ميکنند، اما اينبار بايد مسئولان پاسخگو باشند، حق مخاطب است که بداند 40 سال سينماي کشور تنها به دليل مسائل عرفي و بدون استدلال شکل گرفته است يا تحقيقاً اين موضوع براساس احکام شرعي که بر پايه حجتهاي عقلاني صورت پذيرفته است ميتوان شبهه را برطرف کرد.
چهارم- بسياري از رسانهها در اين مدت دلايل رد يا درستي اين اتفاق را بررسي کردهاند، به فرض آنکه اثبات اين موضوع توسط رسانهها صورت گرفته باشد- که نگرفته است و تنها در حد يک دعوا مانده است- آيا واکنشي نسبت به دلايل بيان شده از سوي رسانهها توسط کارگردان اثر يا مسئولان سينمايي ديده شده است؟
پنجم- خبر آغاز مجدد فيلمبرداري «کاناپه» رسانهاي شد و تنها گمانهزني که ميتوان انجام داد اين است که اين بازي تنها براي چند تومان فروش بيشتر بوده است که از رندي کارگردان سرچشمه ميگيرد که روي سادهلوحي مسئولان جشنواره حساب باز کرده بود تا در بهترين زمان براي اين فيلم تبليغ کنند.
در هر حال يکي از راههاي اهميت ندادن به مردم نهان شدن در پشت آنهاست زيرا هيچگاه در اين شرايط عکسالعملهاي آنها را نميتوان ديد، اما سپر خوبي براي ماندگاري در مسند قدرت خواهد بود، مسئلهاي که مردم کاملاً توجيه شدهاند که مشترک مورد نظر قادر به پاسخگويي نميباشد و به همين دليل از تلاش مجدد خودداري خواهند کرد تا ديگر در دهه پيروزي «ملت» اينگونه تحقير نشوند.
سلام برادر عزیز مهدی خرامان 
