كرش– برانكو و نمايش‌هاي روحوضي!

در عرصه سياست معمولاً سياستمداران براي انسجام هرچه بيشتر نيروها معمولاً يك دشمن فرضي را مدنظر قرار مي‌دهند. هرچه اين دشمن فرضي براي نيروهاي خودي بهتر و قشنگ‌تر ترسيم شود، انسجام نيروها نيز بيشتر خواهد شد. كارلوس كرش و برانكو ايووانكوويچ نيز از همين سياست جهاني آمده‌اند و اين مسئله در مناسبات اجتماعي‌شان هم تأثير دارد. يك واقعيت وجود دارد و آن اين است كه در پنج‌سال اخير، كرش در بيشتر موارد قبل از مسابقات مهم به دنبال دشمنان فرضي گشته و اگر هم پيدا نكرده خودش دشمن درست كرده است. در سايه همين دشمن‌تراشي‌هاي فرضي يك انسجام خوب و مثال‌زدني در تيمش ايجاد كرده كه موفقيت تيم ملي را به همراه داشته است. در واقع اين رفتارها شبيه نمايش‌هاي روحوضي و خيمه شب‌بازي هستند كه هم به نفع تيم ملي و هم پرسپوليس است.

ضرر اصلي متوجه مردمي است كه فوتبال را دوست دارند و آن را دنبال مي‌كنند. در پنج سالي كه كرش در ايران بوده هزينه‌اي بالغ بر 100 ميليارد تومان صرف تيم ملي شده است در حالي كه اگر هدايت تيم ملي به دست يك ايراني بود تنها پنج‌ميليارد هزينه مي‌شد و مي‌توانستيم اين 95 ميليارد را صرف تيم‌هاي پايه و مراكز استعداديابي در استان‌هاي مختلف كشور كنيم. در تيم‌هاي پايه نابساماني‌هاي زيادي داريم. كشمكش‌‌هاي سرمربي تيم ملي و پرسپوليس به درد ما نمي‌خورد. بلكه دانش اين مربيان به درد فوتبال ما مي‌خورد. اگر روزي كرش از ايران برود فوتبال ما با فوتبال روز دنيا فاصله زيادي دارد. مرد پرتغالي اطرافيانش را تحريك مي‌كند و منتظر عكس‌العمل آنها مي‌ماند. پس از واكنش آنها جنگ را آغاز مي‌كند. در شرايطي كه اين مسائل تأثيري بر فوتبال ايران ندارد. فوتبال ما اگرچه  بنا به دلايلي اول آسيا است، اما براي رقابت با فوتبال روز دنيا بايد از لحاظ توان فيزيكي و تكنيكي، شعور تاكتيكي و سرعت بازي بازيكنان پيشرفت كند. ترسيم دشمن فرضي سياستي بين‌المللي است، اما به اين موضوع فكر كنيد كه كرش بالاخره از ايران مي‌رود و تغييري در فوتبال‌مان رخ نداده است.