گفت‌و‌گوي «جوان» با کارگردان مستند «يک رؤياي ايراني» شركت‌كننده در جشنواره عمار

روایت خبرنگار امریکایی که برای نامه رهبری به ایران آمد

مستند «يک رؤياي ايراني» امروز در هفتمين جشنواره فيلم عمار به نمايش درمي‌آيد. اين مستند را مصطفي رضواني کارگرداني و مرکز هنري سفير تهيه کرده است. گفت‌وگوي «جوان» با اين مستندساز جوان پيش‌روي شماست.

يک رؤياي ايراني درباره چه موضوعي است؟

يک خبرنگار امريکايي که در نيويورک زندگي مي‌کند، اوايل سال 94 و پس از نامه رهبر معظم انقلاب به جوانان غرب با هدف آشنايي با اسلام به ايران مي‌آيد. او قصد دارد در اين سفر از نزديک با اسلام و نمونه سياسي آن در ايران آشنا شود و براي همين از برخي اماکن مذهبي و سياسي داخل ايران بازديد مي‌کند و ديدارهايي هم با افراد صاحب‌فکر و انديشه دارد و با مردم هم از نزديک ارتباط برقرار مي‌کند. من به واسطه فعاليت‌هايي که دارم با غيرايرانيان زيادي رابطه دارم و اين تفاوت نگاه آنها به ايران برايم جالب بود و از آن آگاه بودم. اين مسئله برايم دغدغه ايجاد کرد که نگاه آنها به ايران را ترسيم کنم.

چرا اين موضوع را انتخاب کرديد؟

نوع نگاه جوانان ايراني به غرب با نگاهي که بسياري از غربي‌ها، حداقل آنهايي که اطلاعات بيشتري درباره کشور ما دارند متفاوت است. من در مستند پيشين خود به نام «مهار نشده» هم به اين موضوع پرداخته بودم و از ديد يک دانشجوي پاکستاني به ايران نگاه کردم.

در مستند يک رؤياي ايراني به ريشه‌هاي اين نگاه هم پرداختيد؟

خيلي براي اينکه بخواهيم موضوع را ريشه‌يابي کنيم در اين مستند جاي کار وجود نداشت و اين خود مستند ديگري مي‌طلبد، اما سوژه مستند خودش به ميان مردم مي‌رود و با آنها صحبت مي‌کند و از اينکه برخي جوانان ايراني نگاه مثبتي به غرب دارند، متأسف مي‌شود.

با توجه به تجربه اکران مستند پيشين چه دورنمايي را براي اکران يک رؤياي ايراني در نظر داريد؟

مستند «مهار نشده» نيز از سوي مرکز سفير تهيه شده بود و ما اکران‌هاي دانشگاهي خيلي موفقي را از سر گذرانديم و تقريباً آمار بيشترين اکران دانشگاهي را هم به دست آورديم و حدود هفت ماه اين اکران‌ها در سراسر کشور ادامه و بازخوردهاي خيلي خوبي هم داشت.

براي ساخت يک رؤياي ايراني از چه سبکي بهره برديد؟

راوي در مستند شخص خبرنگار امريکايي است. مقداري وجه نمايشي هم به کار اضافه کرديم با اين حال سعي کرديم وجه استنادي کار حفظ شود و جنبه نمايشي غلبه پيدا نکند. در واقع ما در يکي، دو سکانس جنبه نمايشي را منظور و يک جاهايي کار را بازسازي کرديم، مثلاً از خواب بيدار شدن و غذا خوردن و موضوعاتي از اين دست تا بتوانيم از جذابيت‌هاي نمايشي هم بهره ببريم، اما به اين شرط که جنبه استنادي آن تحت‌الشعاع قرار نگيرد. در واقع ما در دو سکانس صحنه را بازسازي کرديم و اين اضافات در بخش فرم بود و به لحاظ محتوايي سعي کرديم چيزي از خودمان اضافه نکنيم. به عبارت ديگر ما فقط همراه با سوژه بوديم.