«كمي شفافتر آقاي رئيسجمهور»، «ناگفتهها ناگفته ماند». اشتباه نكنيد؛ اين دو تيتر، نه از روزنامههاي منتقد رئيسجمهور، بلكه تيترهاي دو روزنامه اصلاحطلب حامي حسن روحاني در فرداي گفتوگوي تلويزيوني او با مردم است. جنس اين انتقاد از ناگفتهها با جنس ناگفتههايي كه رسانههاي اصولگرا بهخاطر آن روحاني را مورد نقد قرار ميدهند، فرق دارد. آنها معتقدند روحاني معذب بوده، مجريان مناسبي انتخاب نشدهاند؛ به روحاني اجازه صحبت كامل داده نشده و در نهايت جمله بنديها را طوري ميچينند كه گويي روحاني حرفهايش را به دليل رعايت خط قرمزهاي متعدد و بيجهت به مردم نزده است.
تكليف اصلاحطلبان البته با چنين نشستها و گفتوگوهايي روشن است. آنها رئيسجمهور را براي پيشبرد اهداف افراطي خود ميخواهند. هر كس افراطيتر، رئيسجمهورتر! از نگاه آنان روحاني به خوبي از اقدامات عليه دولت پرده برنداشته، از اتاق فكر عليه دولت نگفته، موانع پيشروي دولت را به سمع و نظر مردم نرسانده و در يك كلام، او مردم را محرم ندانسته است. آنها ميخواهند روحاني همه منتقدان را از دم تيغ كلامش بگذراند، جنگ دو قطبي راه بيندازد؛ با دشمنان فرضي بجنگد؛ دشمناني كه يك روزنامه اصلاحطلب براي واقعي نشان دادن آنها از چنين جملاتي استفاده ميكند: «روحاني از نبايدِ توهين به مردم گفت، از توهينكنندگان نگفت - از كاهش قاچاق گفت، از مبادي قاچاق نگفت از دستاوردهاي مثبت اقتصادي گفت، از موانع و سد راههاي آن نگفت.» آنها دوست دارند روحاني از اين دشمنان به تندي ياد كند، دوست دارند روحاني تهمت بزند؛ دروغ ضميمه حرف هايش كند؛ دوست دارند تخيلات ژورناليستي اصلاحطلبان را در گفتوگو با مردم نمايندگي كند. اصلاحطلبان روحاني را براي همين حرفها ميخواهند و حالا كه چنين نشده و روحاني در گير و دار روزهاي سخت بيسرانجامي برجام، لغو نشدن تحريمها، ركود، تورم، بيكاري، حقوقهاي نجومي و تحت فشار افكار عمومي اين بار از آن تندي اظهارات قبلي دست كشيده، اصلاحطلبان ناراضي هستند و تبليغ ميكنند كه لابد روحاني ملاحظه كرده و هر آنچه ميبايست را نگفته است. لابد حرفهاي اميري، معاون پارلماني دولت را هم نشنيدهاند كه «گزارش شب گذشته رئيسجمهوري به مردم صادقانه، کاملاً شفاف و روشن بود.»
ساخت و تشديد دو قطبيها مهارت اصلاحطلبان است و فكر ميكنند اين بار هم همين سياست جواب ميدهد؛ تجربه نشان ميدهد جواب گرفتن و به هدف رسيدن با هر ابزار ممكن، براي اصلاحطلبان عيب نيست، اما آنچه را كه اينان درنيافتند اين بود كه اوضاع اين روزهاي دولت تحت فشار افكار عمومي نابسامانتر از آن است كه با فرافكنيهاي تند و تشديد دوقطبيسازيهاي كاذب بتواند مطالبات مردمي يا سه سال شعار و ناكارآمدي را ميان هياهوها گم كند. روحاني بايد پاسخگوي مطالبات ميبود و همينقدر كه توانسته عصباني نشود و يك جورهايي آن گفتوگو را به پايان برساند، اصلاحطلبان بايد خشنود آبروي نريختهشان باشند. دولت اين روزها موضع بالا نميتواند داشته باشد و اين موضوعي است كه روحاني آن را دريافته و رسانههاي اصلاحطلب خير. رسانههايي كه آنقدر از موانع فرضي و دشمنان فرضي و سنگاندازيهاي فرضي مقابل دولت قصه گفتهاند كه خودشان هم باورشان شده و حالا ميگويند پس چرا دولت از اتاق فكر عليه دولت نگفت؟ پاسخ ساده است، سه سال از عمر دولت ميگذرد؛ ديگر زمان قصه گفتن نيست.
