پانزده دوره از رقابتهاي ليگبرتر سپري شد، پانزده دورهاي كه اگر خوب به زير و بم آنها نگاه كنيم متوجه ميشويم اينقدر حاشيه پيرامون آنها وجود داشته كه گاهي اوقات بر تن ليگ سايه انداخته است.
اميد به كم شدن اين حواشي هم ظاهراً، اميدي بيحاصل است چون حواشي منحصربهفرد فوتبال درست مانند خودش هستند و طبيعي است از فوتبالي كه تنها از حرفهاي بودن نامش را يدك ميكشد نميتوان جز اين انتظار داشت. ليگ پانزدهم به اتمام رسيد و درست مثل هميشه با به صدا درآمدن سوت پايان ليگ سر و صداهايي پيرامون اتفاقات ريز و درشت 30 هفته برگزاري مسابقات شنيده شد، به هر حال همانطور كه اشاره شد ليگ ايران است و اين حواشي چنان به آن گره خورده كه به نظر ميرسد نبايد منتظر جدا شدن آنها بود.
اشتباهات داوريبدون ترديد ميتوان گفت سوتهاي اشتباه مردان سوت به دست و پرچمهاي اشتباه كمكهايشان در ليگ پانزدهم اينقدر زياد و تأثيرگذار بود كه اگر اتفاق نميافتاد الان سرنوشت ليگ طور ديگري رقم خورده بود. اين اشتباهات تأثيرگذار از همان هفته اول رقابتها شروع شد و كار به جايي رسيد كه پس از پشت سر گذاشتن هفت هفته از رقابتها داوران فوتبال 10 اشتباه تأثيرگذار داشتند كه نتيجه 10 بازي را عوض كرد، همين امر سر و صداي بسيار زيادي را راه انداخت، چند داور را با محروميت روبهرو كرد اما حاصل آن چيزي نبود كه علاقهمندان به فوتبال و تيمهاي متضرر از اشتباهات داوري را راضي كند، اشتباهات داوري ادامه يافت و حتي در هفتههاي پاياني عملاً به جايي رسيد كه سرنوشت قهرماني را عوض كرد. بيان تمامي اشتباهات داوري در جريان رقابتهاي ليگ پانزدهم از حوصله اين كوتاه خارج است اما واقعيتي است تلخ كه اگر فكري عاجل براي آن نشود ضرر و زيان آن به فوتبال برميگردد، اينكه تيمي زحمت بكشد، هزينه كند و با سختيهاي فراوان سعي در نتيجهگيري داشته باشد اما روي يك اشتباه يا اشتباهات مكرر داوري ضربه بخورد در شأن فوتبال ايران نيست، اين هم كه عنوان شود اشتباهات داوري جزئي از فوتبال است، تنها براي پاك كردن صورت مسئله است. اشتباه داوري را زماني جزئي از فوتبال مينامند كه هم محدود و انگشتشمار باشد و هم اينكه تأثيري در نتيجه و ضايع شدن حق تيمها نداشته باشد اما آنچه كه در ليگ پانزدهم ديده شد فاجعهاي بود به نام اشتباهات تأثيرگذار تيمهاي داوري كه حتي در جدول ردهبندي پاياني ليگ هم ميتوان تأثير آن را به وضوح ديد.
حق پخشداستان، داستاني است قديمي و در يك جمله ميتوان آن را خلاصه كرد و آن اينكه صداوسيما پول فوتبال را نميدهد. يعني «حق پخش كشك»، صداوسيما از كنار فوتبال عايدي زيادي دارد اينقدر كه حتي براي تبليغات پيش از پخش فوتبال، بين دو نيمه، بعد از بازي و حتي تبليغات محيط پيراموني فوتبال و ورزشگاهها ميلياردها پول به جيب ميزند اما قرار نيست و نميخواهد حق واقعي فوتبال از اين درآمد بالا و افسانهاي را پرداخت كند. در ليگ چهاردهم اتفاق جالبي افتاد و دو هفته اجازه ورود دوربينهاي صداوسيما به ورزشگاهها صادر نشد و بالطبع مسابقات هم از تلويزيون پخش نشد اما وقتي فدراسيون و سازمان ليگ متوجه شدند آنكه در اين بين ضرر ميكند فوتبال است نه تلويزيون، عقب كشيدند و دستها را به علامت تسليم بالا بردند. در ليگ پانزدهم هم اين مسئله وجود داشت، دعواي قديمي باز هم بالا گرفت و همانطور كه انتظار ميرفت باز هم اين صداوسيما بود كه در آن برنده شد و فدراسيوننشينان فوتبال اين بار فقط به تهديد راه ندادن دوربينها به ورزشگاهها اكتفا كردند و كاري از دستشان برنيامد. دورنمايي كه ميتوان براي اين مسئله تصور كرد اين است كه صداوسيما شايد همين آب باريكهاي را هم كه با منت به فوتبال ميپردازد قطع كند و به طور حتم رؤساي فوتبال هم كاري از دستشان برنميآيد.
قربانيان ليگ پانزدهمدر ميان مربيان قرباني شده ليگ پانزدهم نام حسين فركي به عنوان مربي تيم مدافع عنوان قهرماني حسابي ميدرخشد؛ مردي كه سپاهانيها قدرش را ندانستند و به واسطه بازيكنسالاري و اهميت دادن بيش از حد به محرم نويدكيا قيد او را زدند تا تيمشان به بلا گرفتار شود. سپاهان بعد از فركي، مجيد بصيرت، استيماچ و زاغينژاد را روي نيمكت خود ديد كه هيچ كدام براي اين تيم فركي نشدند. توني اوليويراي تراكتورسازي هم در اين فصل نتوانست با تبريزيها تمام كند و جاي خود را به قلعهنويي داد؛ تغييري كه البته براي سرخهاي تبريز آمد داشت و موفق ظاهر شدند. آخرين قرباني ليگ را هم ميتوان مجيد جلالي ناميد كه با سايپا خوب كار كرده بود اما در هفته ماقبل پاياني بنا به دلايلي كه هنوز مشخص نيست از كار بركنار شد و جاي خود را به سعيد رجبي داد.
