پرونده رقابتهاي ليگ پانزدهم فوتبال ايران در حالي بسته شد كه همچنان شاهد اتفاقات ريز و درشتي در سطح اول فوتبال كشور بوديم كه گاه باعث خرسندي و گاه باعث شرمندگي فوتبال ايران شد. در ميان تمام اتفاقاتي كه در اين فصل از رقابتهاي فوتبال ايران رخ داد، از مسائل اخلاقي و فرهنگي ميتوان به عنوان نقطه تاريك ليگ پانزدهم نام برد، مسئلهاي كه اميد ميرود در فصل جديد مورد توجه قرار گيرد. پرونده فساد در فوتبال، بزرگترين معضل ليگ پانزدهم بود. پروندهاي كه البته مختص اين فصل از رقابتهاي فوتبال نبود و به ادوار گذشته برميگشت اما سكوت برابر اين پرونده قطور، آن هم وقتي كه حتي مجلسيها نيز مهر تأييد پاي آن زدند، از كاستيهاي قابل توجه ليگ امسال بود. اما كاستيهاي اخلاقي اين فصل تنها به پرونده قطوري كه پاي مجلس را هم به دنياي فوتبال كشيد، برنميگردد. اتفاقات امسال، نشانگر بيتوجهي محض مسئولان، مديران و باشگاهها به مسائل اخلاقي بود، اتفاقاتي كه بارها وجه فوتبال را زير سؤال برد اما كسي پاسخگوي آن نبود و درصدد جبرانش برنيامد.
بياخلاقيها تا جايي پيش رفت كه حتي پاي برخي بازيكنان را به بازداشت هم كشيد و بازتاب گستردهاي هم داشت اما خيلي زود و بعد از آزادي كه مشخص نبود به چه دليل و به چه شكل صورت گرفت، به دست فراموشي سپرده شد تا نگرانيها همچنان از موج بياخلاقيهايي كه در فوتبال به راه افتاده، به قوت خود باقي بماند. سكوت برابر بياخلاقيهايي كه نه فقط فرهنگ فوتبال و يك باشگاه كه فرهنگ ملتي را زير سؤال ميبرد در حالي با تعجب اذهان عمومي مواجه شد كه آقايان مسئول، از كميته انضباطي گرفته تا باشگاه و... همگي به گونهاي با آن برخورد كردند كه گويي هيچ اتفاق خاصي نيفتاده و جامعه فوتبال تنها شاهد اتفاقي در حدي ترشرويي يك بازيكن در زمين مسابقه بوده است و قصد دارد با سكوت در برابر آن، اين مسئله را از اذهان عمومي پاك كند. حال آنكه اين رويهاي كه پيش گرفته شد، باعث شد تا خاطيان وقيحانهتر به راهي كه پيشتر قدم گذاشتن در آن را برگزيده بودند ادامه دهند. بيتوجهي به اين مسائل تا جايي پيش رفت كه جو ورزشگاهها نيز تحت تأثير قرار گرفت و شاهد رفتارهايي دور از شأن هوادار و تماشاگر فوتبال ايران روي سكوها مانند اتفاقات تلخ بازي استقلال اهواز و پرسپوليس بوديم. اتفاقاتي كه جز شرمندگي و تأسف به جاي نگذاشت. آن هم در حالي كه سالهاي سال است آقايان با شعار فرهنگسازي در فوتبال و ورزشگاهها، قصد تلطيف جو موجود را دارند اما در پي اتفاقات ليگ پانزدهم بار ديگر ثابت شد كه اين تنها شعاري بيش نيست و همتي در پي آن براي عملي كردن اين قصد و نيت وجود ندارد. به طوري كه همين مسئله حتي دستاويز كشورهاي عربي حاشيه خليج فارس هم شد كه دنبال بهانهتراشي بودند. آن هم در حالي كه اين ادعاي واهي بر كسي پوشيده نبود و جز از روي كينهتوزي نيست. بيتوجهي به برخي مسائل، خصوصاً فرهنگسازي اما در ورزشگاهها آب به آسياب دشمن ريخت و براي گربهرقصاني بهانه دست آنها داد. اما انتظار ميرود اتفاقات ناگوار ليگ پانزدهم كه بارها و بارها آبروي فوتبال ايران را خدشهدار كرد درسي باشد براي مسئولان كه در فصول بعدي در صدد مقابله با آن برآيند. در واقع اتفاقاتي كه امسال رخ داد و نتيجه ناخوشايند آن ميتواند چون تلنگري باشد براي بيدار شدن آقايان از خواب خرگوشي. براي آنكه دست از شعار دادن برداشته و براي يك بار هم كه شده كمر همت ببندند براي پاك كردن بياخلاقيها از صفحه فوتبال و گسترش فرهنگ پهلواني.
هرچند رسيدن به اين هدف نيازمند توجه به دو نكته بسيار مهم است. نخست، برنامهريزي كامل و جامع براي فرهنگسازي در فوتبال، چراكه فوتبال خود ميتواند عامل مهمي باشد براي مبارزه با بياخلاقيها و گامي بلند در پاك كردن اين ورزش از اين مقوله و دوم داشتن اراده مسئولان است و صرف فعل خواستن. آن چيزي كه در ليگ پانزدهم شاهد آن نبوديم. اما به شرط آنكه آقايان مسئول مثل هميشه در اين زمينه توپ را به زمين ديگري نيندازند و فرهنگسازي براي آنها معنايي جز نصب چند پلاكارد يا شعارهاي تكراري داشته باشد. در واقع مبارزه با بياخلاقيها و فرهنگسازيها در وهله نخست ارادهاي مصمم براي كنار گذاشتن عاملان اين مسئله ميخواهد. مسئلهاي كه سال گذشته در پرونده اخلاقي برخي بازيكنان فوتبال ناديده گرفته و باعث شد نه تنها آنها از اشتباهات خود درس عبرت نگيرند، بلكه وقيحانهتر از قبل به اشتباهات خود ادامه داده و ديگران را نيز در اين راه اشتباه تشويق و دخيل كنند، مسئلهاي كه ميتواند به نابودي فوتبال بينجامد. در حالي كه با اندكي توجه ميتوان مانع آن شد. فقط كافي است چشم روي هر اشتباهي نبست و از كنار آن به سادگي عبور نكرد.
