به گزارش خبرنگار ما، نهم اسفندماه سال 90 بود كه اعضاي خانوادهاي مأموران پليس فشم را از ماجراي ناپديد شدن ناگهاني حديثه، دختر هشت سالهشان باخبر كردند. آنها گفتند ساكن روستاي ميگون هستند و حديثه در راه مدرسه ناپديد شده است. بعد از مطرح شدن شكايت، تلاشهاي پليس و مردم محل براي يافتن حديثه به جريان افتاد تا اينكه خبر رسيد جسد سوخته كودكي در حاشيه يكي از درههاي محل پيدا شده است. خانواده حديثه بعد از حضور در محل و ديدن بقاياي جسد او را شناسايي كردند. سپس پرونده موضوع قتل عمد تشكيل شد و با ورود بازپرس ويژه قتل، تحقيقات براي يافتن عامل يا عاملان حادثه به جريان افتاد.
پدر حديثه در جريان بررسيها به پليس گفت: احتمال ميدهد يكي از بستگانش كه رضا نام دارد و با او اختلاف ملكي دارد، مرتكب قتل شده باشد. رضا وقتي مورد تحقيق قرار گرفت، گفت: قبول دارم كه با پدر حديثه اختلاف دارم، اما مرتكب قتل نشدهام و بيگناه هستم. او گفت من روز حادثه مردي به نام اميد را ديدم كه پوتينهاي خوني به دست داشت. البته علت خوني بودن پوتينها را سؤال نكردم، اما احتمالاً او مرتكب قتل شده است. از آنجا كه مدارك كافي عليه رضا موجود نبود وي آزاد شد. همزمان يكي از همكلاسيهاي حديثه هم به پليس گفت: روز حادثه او را سوار بر پرايد اميد ديده است. با به دست آمدن اين دو سرنخ، مأموران پليس اميد را بازداشت و از او تحقيق كردند.
مرد 27 ساله اتهامش را انكار كرد و گفت نقشي در ماجراي قتل نداشته و بيگناه است. هر چند اميد در جريان بازجوييها، قتل را انكار كرد، اما بازپرس به علت قرائن موجود در پرونده، وي را مجرم شناخت و كيفرخواست عليه او صادر شد و پرونده براي رسيدگي روي ميز هيئت قضايي شعبه 71 دادگاه كيفري استان تهران قرار گرفت. اميد در جلسه محاكمه هم اتهام قتل را انكار كرد و گفت نقشي در حادثه نداشته است. هيئت قضايي هم اميد را از اتهام قتل تبرئه كردند. رأي دادگاه با اعتراض اولياي دم به ديوان عالي كشور فرستاده شد و قضات ديوان با نقض رأي از شعبه رسيدگي كننده درخواست كردند تا از شاهدان تحقيق شود بنابراين پرونده روي ميز هيئت قضايي شعبه دوم دادگاه كيفري شماره يك استان تهران قرار گرفت.
روز گذشته بعد از رسميت يافتن جلسه، اولياي دم در جايگاه قرار گرفتند و درخواست قصاص كردند. پدر حديثه گفت: من اطمينان دارم كه اميد مرتكب قتل شده و خواستهمان قصاص او است.
سپس يكي از شاهدان در جايگاه قرار گرفت و گفت: يك روز همراه اميد در رستوران بودم. اميد به من گفت كه با پدر حديثه اختلاف داشته و مرتكب قتل شده است.
شاهدي ديگر به دادگاه گفت: يك روز در حال عبور از محل بودم كه مادر حديثه من را صدا زد. او گفت: شهادت من سبب شده است تا اميد حكم برائت بگيرد. من هم موضوع را به اميد گفتم. اميد به من گفت نگران نباشم، چراكه ميخواهد يكي ديگر از اعضاي خانواده حديثه را به قتل برساند.
اميد وقتي در جايگاه حاضر شد، گفت: من حرف شاهدان را قبول ندارم. در جريان تحقيقات گفتهام كه در قتل نقش ندارم و بيگناه هستم. از آنجا كه همه شاهدان در جلسه دادگاه حاضر نشده بودند، قاضي جلسه رسيدگي را تجديد كرد.
