اوضاع فوتبال خوب نيست. هر روز خبر حاشيهاي جديدي در رسانهها مطرح ميشود و پاي يكي از فوتباليستهاي شناخته شده به كلانتري و محاكم قضايي باز ميشود. وضع وقتي وخيم ميشود كه خبر فوت يكي از بازيكنان جوان به گوش ميرسد. عزادار شدن جامعه فوتبال چند روزي بيشتر طول نميكشد. اما فاش شدن علت مرگ فوتباليست مشهور آن هم از سوي مقامي مسئول و قابل اعتماد در حقيقت اجازه نميدهد سياهي از فوتبال برود. متأسفانه سرعت به قهقرا رفتن فوتبال كشورمان بيشتر و بيشتر ميشود و مسئولان اين رشته پرحاشيه نيز به بهانه احترام گذاشتن به حريم خصوصي، بازيكنان را به حال خود رها كردهاند!
مواد مخدر از زماني كه فوتبال ايران در مسير حرفهاي شدن گام برداشت چالشهاي غيرحرفهاي نيز به شدت افزايش يافت. تا جايي كه روزبهروز بر حاشيههاي غيرقابل انكار اين رشته افزوده ميشود. گرايش به استفاده از مواد مخدر را بايد يكي از دغدغههاي اصلي اين روزهاي فوتبال ايران دانست. زماني كشيدن سيگار از سوي فوتباليستها رفتاري ناپسند محسوب ميشد اما حالا وضع فرق كرده و فوتباليستي كه روزي چند نخ سيگار نكشد بازيكن فوتبال به حساب نميآيد. مشكل به همين جا ختم نميشود، چراكه درآمدهاي نجومي و آشفته بازار فوتبال سبب شده تا بسياري پا را از سيگار كشيدن هم فراتر بگذارند و به سمت مواد مخدر صنعتي بروند. مصرف شيشه بين فوتباليستها رواج زيادي دارد به طوري كه خيليها به آن معتاد شدهاند و برخيها هم به بهانه لاغري و از دست دادن كيلوهاي اضافي به توصيه دوستان فوتبالي خود شيشه ميزنند. در حالي كه شيشه پاي ثابت بسياري از محافل دورهمي فوتباليهاست كه ترامادول نيز به معضل جدي در اين رشته تبديل شده است؛ مسكني كه شباهت زيادي به ترياك دارد و پزشكان در موارد خاص براي كاهش درد براي بيماران تجويز ميكنند. اما استفاده بيش از حد اين قرص به شدت براي بدن مضر (اختلال در سيستمهاي تنفسي، كليه و كبد) و اعتيادآور است. موضوعي كه فوتباليستها از آن اطلاع دارند ولي اهميتي براي آينده و جواني خود قائل نيستند. بحران ترامادول به يكي دو نفر و يك تيم و دو تيم خلاصه نميشود بلكه آمارهاي پنهاني نشان ميدهد كه بسياري از فوتباليستهاي وطني بيپروا ترامادول مصرف و حتي خيليها از اعتياد شديد به اين دارو صحبت ميكنند. نكته جالب اينكه مصرف ترامادول در تست دوپينگ مشخص ميشود اما در فوتبال حرفهاي ما هيچ اثري از اين دارو در بين فوتباليستهاي كشورمان يافت نشده و نميشود! البته متادون را هم نبايد فراموش كرد؛ مادهاي شبه افيوني مصنوعي كه در كاربرد اصلي آن در درمان وابستگي به مواد مخدر است اما به گفته آبانگاه، دبير سابق كميته اخلاق، 80 درصد فوتباليستهاي شاغل در ايران از آن استفاده ميكنند.
بحران قليانقبح استفاده از دخانيات بين فوتباليها كاملاً ريخته و كمتر كسي را ميتوانيد پيدا كنيد كه تمايلي به انواع دخانيات نداشته باشد. بالا رفتن آمار قليان كشيدن جوانان در بين فوتباليستها هم كاملاً به چشم ميخورد. از آنجا كه در بسياري از سفرهخانهها و رستورانها قليان به وفور يافت ميشود بازيكنان سختي زيادي براي رسيدن به پاتوقهايشان نميكشند. آنها حتي در اردوها و زماني كه بايد براي بازي آماده شوند نيز دست از قليان كشيدن برنميدارند. با اين حال انتشار عكسهايي از بازيكناني كه قليان ميكشند نيز باعث نميشود مسئولان و مديران باشگاهها برخوردي جدي با آنها كنند.
شبگردي و پارتيهاي شبانه
دور دور كردن در خيابانهاي بالاي شهر يكي از سرگرميهاي فوتباليستهايي است كه يك شبه ره صد ساله را رفتند و درآمدهاي ميلياردي به جيب زدند. سوار ماشينهاي لوكس شدن براي خيلي از فوتباليستها يك سرگرمي محسوب ميشود. به ويژه اگر در نيمههاي شب باشد و بدون ترافيك بتوانند خيابانهاي شمال تهران را زير پا بگذارند. وضعيت وقتي بحرانيتر ميشود كه پارتيهاي شبانه با حضور فوتباليستهاي شناخته شده برگزار ميشود؛ مهمانيهايي خارج از عرف كه بعضاً از سوي نيروي انتظامي با آنها برخورد ميشود. فوتباليستهاي حاضر در آن مهمانيها يا به كمك دوستانشان فرار ميكنند يا به لطف پادر مياني بزرگان از چنگ قانون قسر در ميروند.
شبكههاي اجتماعيحضور پررنگ و شبانهروزي در شبكههاي مختلف اجتماعي آفت جديدي است كه متأسفانه روزبهروز هم بين فوتباليها گستردهتر ميشود. بسياري از آنها روز قبل از مسابقه و به جاي استراحت كافي تا پاسي از شب در اين شبكهها گشت ميزنند، پست و كامنت ميگذارند و با هواداران رقيب كلكل ميكنند. هر چند اين آفت، ورزشكاران برخي از رشتههاي ديگر را هم تحت تأثير قرار داده اما انتشار يا حتي لو رفتن عكسهاي خصوصي و خارج از عرف فوتباليستها وخامت اوضاع را بيش از پيش ميكند.
ريش سفيدان مسئلهداراگرچه مديركل حراست وزارت ورزش سعي در بيگناه جلوه دادن مسئولان و كمرنگ جلوه دادن مسئوليت مديران در به منجلاب كشيده شدن برخي از فوتباليستهاي جوان دارد اما پرواضح است كه وظيفه كنترل و نظارت بر رفتارهاي داخل و خارج از زمين فوتباليستها برعهده مديران فدراسيون، باشگاهها و حتي وزارت ورزش است. با اين حال حضور تعدادي از مديران مسئلهدار كه خودشان پروندههاي سنگيني دارند بحران را شدت ميبخشد. چطور ميتوان از جوان فوتباليست انتظار رفتار منطقي و حرفهاي داشت وقتي برخي از مديران اين رشته نامشان در پرونده فساد در فوتبال هم مطرح شده است.
