دكتر جابر عناصري، استاد و پژوهشگر نامدار تعزيه و فرهنگ عامه در سن ۷۱ سالگي و در سكوت كامل خبري دار فاني را وداع گفت. عناصري، تعزيهشناس ايراني، دكتراي فلسفه در دانشگاه تهران است. او كه در زمينه تعزيه پژوهشهاي مختلفي را انجام داده بود، وصيت كرده بود كه مراسم خاكسپارياش به سادگي برگزار شود و به جاي برپايي مجلس يادبود، هزينههايش صرف امور خيريه شود.
داوود فتحعلي بيگي، كارگردان تئاتر و پژوهشگر تعزيه در گفت و گو با «جوان» در خصوص خصوصيات اخلاقي و كارهاي هنري دكتر عناصري ميگويد: من فوت مرحوم مغفور دكتر جابر عناصري را به مردم و جامعه هنري كشور تسليت عرض ميكنم. بنده در تجربه ديدارها، نشستها و حضور در سمينارهاي مختلف كه با مرحوم دكتر جابر عناصري داشتم به اين نتيجه رسيدم كه ايشان فردي منضبط و دقيق هستند. ايشان در حوزه نمايشهاي آييني و تعزيه سالها تدريس ميكردند و آثار بيشماري را در قالب مقاله به انتشار رساندهاند. بخشهايي از آنها در نشريه سروش منتشر شده است. ايشان نقد و نظر نيز داشتند و بعدها مجموعههايشان توسط جهاد دانشگاهها منتشر شدند. فتحعلي بيگي ميافزايد: مرحوم دكتر جابر عناصري دغدغه اين را داشتند كه تعزيه در ايران به فراموشي سپرده نشود، اما جاي بسي تأسف است كه خود ايشان از سوي مسئولان، عوامل فرهنگي و متوليان حوزه فرهنگ به دست فراموشي سپرده شد. مشكل، مشكل دكتر جابر عناصري نيست. اين يك نوع معضل و ضعف جامعه فرهنگي ما است، وقتي هنرمندي مد نظر نيست و هر از گاهي هم خبرساز نميشود، پس از مدتي كوتاه به راحتي از سوي مسئولان فرهنگي كشورمان به فراموشي سپرده ميشود. به خصوص اينكه دكتر عناصري مدت مديدي بود كه كسالت داشتند و دانشگاه هم نميرفتند. در كل همه اينها عواملي ميشوند براي مردن در سكوت! سكوت خبري! سكوت فرهنگي!
به گفته اين هنرمند، در رابطه با خصوصيات اخلاقي اين مرحوم، به علت حشر و نشر و رابطه اندك من با ايشان نيز تنها ميتوانم بگويم كه آن مرحوم مغفور به معناي واقعي كلمه يك انسان خداترس بود. متأسفانه من با دكتر عناصري كمتر حشر و نشر داشتم. ايشان ساليان سال تدريس ميكردند. كار هنري اجرايي نكرده بودند و بيشتر فعاليت شان در حوزه نظري بود. وي پاياننامههاي بيشماري را در تهران، سوره و... به عنوان استاد راهنما راهنمايي كرده بودند.
