«لِثاراتَ العشق» تقدیم به مدافعان حرم علوی، علمداران سپاه زینب در جنگ حلب :
به پیكارِ ظلمِ سپاهِ شبی / قمر بسته صف، لشكر زینبی
به تن كرده بَر جوشن حیدری / به سر بسته دستارِ پیغمبری
به بُرّائی ذوالفقارِعلی / به كف برگرفته دو دم صیقلی
علمدار زینب به جنگ حلب / چو عباس حیدر شهادتطلب
گذر كرده از جان به عشق ولا / قدح نوشِ از بادۀِ كربلا
هُمافر قمر صورتانِ به قاف / به گِرد حرم روز و شب در طواف
علی را غزلنوش زهرا به عشق / مدافع حرم را به جنگ دمشق
به فتح حلب كوبه بر كوسِ جنگ / جهان آورِ بر سعودی به تنگ
به جنگِ امیرِ حقیرِ حجاز / ملكزاده ضحاكِ بوزینه باز
ز ایران روان بر حلب لشكری / درفش كیانی علم حیدری
گرفته به كف قبضۀِ ذوالفقار / علی گونه بر رخش رستم سوار
كمان همچو آرش ز كین كِشته مست / به یاریِ زینب علمها به دست
تهمتن نسب دارِ بر زالِ زر / ز نیل خطر كرده حیدر گذر
به سر بسته نامِ علمدارِ یاس / لبالب از او جانِ دشمن، هراس
به لب نام حیدر به غوغا برند / حلب را چو خیبر به فتح آورند
و زیر و زبر كاخ داعش كنند / حلب قتلگاه فواحش كنند
سحر بس قریب است و شب رفتنی / به پایان رسد دور اهریمنی
و این عهد و پیمان ما با ولیست / علمدار شیعه كه سید علیست
كه ما عاشقان شهادتطلب / بگیریم از آل سعودی حلب
به آشفته گیسوی زینب قسم / به آن قلب از غم لبالب قسم
به اشك روان از دو چشم ترش / به آلالههای شده پرپرش
كه ما فتح جنگ حلب آوریم / و جان سعودی به لب آوریم
قسم بر پریشانیِ اهل عشق / به خون شهیدان جنگ دمشق
به آن سر كه بر نیزهها گفت اذان / به مرگ شقایق به دست خزان
كه یا فاطمه رمز حمله به لب / بگیریم از آل سعودی حلب
قسم بر رخ خورده سیلیِ یاس / به آن گشته از عشق حیدر قصاص
به بانوی سینه سپر بر علی / به آیینۀِ از بلا صیقلی
به فرق دوتای علی در سجود / حلب را بگیریم از آل سعود
قسم بر غریبی سید علی / به موی سپیدش ز غم منجلی
به آیینۀِ روی حیدر جلی / به آن امت مسلمین را ولی
كه ما نام زهرا به لب آوریم / به پا كربلا در حلب آوریم
و طوفان به دریای عشق آوریم/ و فتح حلب چون دمشق آوریم
كمانها به مردی چو آرش كشیم / و كاخ سعودی به آتشكشیم
و سید علی آن علمدار نور / كند رهبریِ سپاه ظهور
به شام و یمن تا عراق و حجاز / كند بیرق فاطمی را فراز
و آن دم به پایان رسد انتظار / و آید ز ره فاطمی نوبهار
و گردد جهان غرقه در عطر یاس / و درد و غم شیعه یابد خلاص
و آن یوسف فاطمی بسته مو / بیاید زِ رَه یا لثارات گو
ز ایران یمن تا حجاز و دمشق / برآید غریوِ لثاراتَ العشق
و مهدیِ زهرا ظهور آورد / و غرق این جهان را به نور آورد
و آن آخرین شیعیان را امام / بگیرد ز خصم علی انتقام
جهان در هم آید ز آشوب او / و آل سعودی لگد كوب او
رهِ ظلمِ شب، روشنی كرده سد / و اینگونه ظلمت به پایان رسد
جهان تشنهكام شراب ظهور / غباری به پا گشته نزدیك دور
به پا كربلا از یمن تا دمشق / برآشفته شیعه ز غوغای عشق
جهان در تبوتابِ شوری غریب / و مست آمده شیعه از عطر سیب
به جنگی تمامیِ باطل طرف / تمامیِ حق در حلب كِشته صف
حلب دشت تفتیدۀِ كربلاست / و لبتشنه زینب به یاریِ ماست
دودم در میان شیعه بگرفته تیغ / حلب بر حرامی سپردن دریغ
به اذن خراسانی آن پیر عشق / حلب را بگیرد سپاهِ دمشق
قسم بر یلانِ حرم را حَریم / كه ما فتح جنگ حلب آوریم
و كاخ سعودی به آتشكشیم / و از فاطمه انتقامش كشیم
چنین وعده مارا به حق با خداست / كه آل سعودی لگد كوب ماست
و این وعده هرگز نگردد غلط / كه مهدی ظهور آورد عاقبت
حلب را دهد مژده فتحی قریب / غزلنوشی لاله با عندلیب
كه سید علی را خدا یار ماست / و عباس حیدر علمدار ماست
به امید ظهور حضرت یار ...
شنبه 28 فروردین 1395 – منصور نظری