«شما بايد به تمام معنا در آن توجه داشته باشيد كه يك وقتي يك فردي نباشد، يك وقت يك فيلمي نباشد، يك وقت فيلمي را به صورتي كه خيلي خوب است مثلاً داده بشود و بعد وضع را دگرگون بكند، ميتوانند با يك فيلمي، يك وضعي را برگردانند» سطرهاي بالا اهميت يك فيلم را در ديدگاه امام راحل نشان ميدهد، اما متأسفانه در دو دهه اخير با عبور از خطوط قرمز در مسائل اخلاقي بابي جديد براي فروش در گيشه سينما به راه افتاده است، راهي كه در اواخر دهه 70 با به كارگيري شوخيهاي زننده جنسي با فيلم «مرد عوضي» محمد رضا هنرمند آغاز و با فيلمهايي چون «نان، عشق، موتور هزار» (ابوالحسن داوودي)، «خواب سفيد» (حميدجبلي)، «عروس خوشقدم» (كاظم راست گفتار)، «دنيا» (منوچهر مصيري)، «كما»(آرش معيريان)، «مكس»(سامان مقدم)، «آتشبس» (تهمينه ميلاني)، «چارچنگولي»(سعيد سهيلي)، «هميشه پاي يك زن درميان است») (كمال تبريزي)، «نيش زنبور» (حميدرضا صلاحمند)، «زندگي شيرين»(قدرتالله صلحميرزايي)، «سنپطرزبورگ» (بهروز افخمي)، «زنان ونوسي، مردان مريخي»(كاظم راست گفتار)، «آتشكار» (محسن امير يوسفي)، «خوابم مياد» (رضاعطاران) و با اوجگيري در «طبقه هساث»(كمال تبريزي) و«گينس» محسن تنابنده اين مسير ادامه پيدا كرد.
اما اين بار در آخرين اثر ماني حقيقي به نام «50 كيلو آلبالو» كه درباره ازدواج صوري و طلاق اجباري دختر و پسري به نام آيدا و داوود است، كارگردان تنها به شوخيهاي زننده جنسي و حمله به شعارهاي حقيقي انقلاب بسنده نميكند و براي هر چه بيشتر اين قبحشكني دست به كار عجيب و تلخي ميزند و نمايي كامل از سر بازيگر زن خود به تصوير ميكشاند؛ نمايي كه بعد از انقلاب اسلامي تاكنون در سينماهاي كشور ديده نشده بود و كارگردان براي مشخص شدن هر چه بهتر اين پلان در حركتي هوشمندانه در ميزانسني عجيب كه بيشتر به آتليههاي عكاسي شباهت دارد، اين صحنه را به تصوير ميكشاند و بازيگر زن فيلم را هنگامي كه مشغول به تغيير شال خود است در پس زمينهاي سفيد و در نماي كلوزآپ با كاتهاي پي در پي نمايي از كشف حجاب بازيگر زن خود نشان ميدهد؛ نمايي كه باعث مبهوت شدن مخاطبان سالن سينما شد و سؤالي که بايد پرسيد اين است آيا اين سرآغازي بر قبحشكنيهاي جديد بر پرده نقرهاي سينما خواهد بود؟ و آيا خوابآلودگي وزارت فرهنگ و ارشاد ادامه پيدا خواهد كرد؟ و نكته آخر آنكه رهبر معظم انقلاب در جمع هنرمندان سريالهاي نمايشي در تير ماه سال ۸۹، به نكته مهمي اشاره كردند كه مثل خيلي از دفعات پيشين مغفول واقع شد و آن اين بود كه خط قرمزهاي اخلاقي مهمتر از خط قرمزهاي سياسي هستند: «طرف ديگر قضيه اين است كه واقعاً خط قرمزهايى هست كه بايد رعايت شود. يك جاهايى عبور از برخى از خطوط قرمز اخلاقى – منظورم خطوط قرمز سياسى هم خيلى نيست؛ عمدتاً انسان نگران اخلاق و دين و اين چيزهاست- در بعضى از فيلمها و سريالها لزومى ندارد.» حال با اين وضع سينماي كمدي، بايد پرسيد كه آيا در نظر مديران واقعاً خطوط قرمز اخلاقي به خطوط قرمز سياسي اولويت دارد؟(كه در فيلم مشخص ميشود كه هيچكدام برايشان اهميت ندارد)، ميشود يكبار ديگر «50 كيلو آلبالو» را تماشا كرد و پاسخ را يافت.
رسانه از اولین خاکریزها در عملیات روانی و جنگ نرم است؛ نبرد رسانهای سالهای زیادی است که بین جبهه اسلام ناب و تفکر استکباری در گرفته، اما برخی از رسانههای داخلی ما از این نبرد غافلند. 
