استراتژيستهاي جماعت تجديدنظرطلب يكي از وجوه بارز دموكراسيستيزي هاشمي و دولت كارگزاران را توسعه، ترويج و گسترش خشونت فردي و گروهي در دهه دوم انقلاب اسلامي میدانند.
رسانهها و شخصيتهاي مشهور اين طيف بارها با يادآوري برخي از اقدامات خشونت گرايانه زمان هاشمي از جمله حمله به بيت آيتالله منتظري و يا حمله به منزل عبدالكريم سروش، وي و دولت متبوع وي را به رفتارهاي ضد دموكراسي متهم و مسامحه و اغماض نسبت به اين خشونتها را جزءلاينفك خصايص آن دوره عنوان ميكنند: «خشونت و ترور پديده خاص دوران خاتمي نيست. در دوران هاشمي نيز خشونت و جنايت وجود داشت. حمله به بيت حضرت آيتاللهالعظمي منتظري، حمله به بيت دكتر سروش در دانشگاه تهران، حمله به دفاتر كيان و ايران فردا، به آتش كشيدن كتابفروشي مرغ آمين، برهم زدن سمينارهاي علمي و فرهنگي، به آشوب كشيدن سخنرانيآقاي خاتمي در مشهد و... نمونههايي از خشونتهاي دوران هاشمي است. به دره افكندن اتوبوس حامل نويسندگان و روشنفكران، ربودن و به قتل رساندن تفضلي، امير علايي، حسين برازنده، زال زاده، ميكائيليان و ... نمونههايي از جنايات رخداده در دوره هاشمي است. مرگ مشكوك سعيدي سيرجاني را هم بايد بر آن ليست افزود. سيماي جمهوري اسلامي هم با تهيه و پخش برنامه هويت زمينه ذهني تنبيه فيزيكي مخالفان را فراهم ساخت.» (1)
همانطور كه مشخص است جنايتپروري هم جزو ديگر رفتار و رويكرد دولت و شخص هاشمي رفسنجاني تعريف ميشود كه براي اثبات آن شاهد مثالهاي فراواني هم ذكر ميشود.
قياس ميزان خشونت و جنايت در دو دوره هاشمي و خاتمي براي مستند كردن« عدم پايبندي هاشمي رفسنجاني به مؤلفههاي بارز مردمسالاري ديني» روي ديگر رويكرد وابستگان اين جريان عليه هاشمي رفسنجاني است: «پس از نظر خشونت و جنايت، با شدت و ضعف، دوران هاشمي و خاتمي مشابه يكديگرند اما چه اوصافي اين دو دوره را از يكديگر متمايز ميكند؟ هدف اصلي خشونت و جنايت دوران هاشمي حذف دگرانديشان و روشنفكران از طريق ايجاد رعب و وحشت بود. اما هدف اصلي خشونت و جنايات اخير (دوران دوم خرداد) بركناري خاتمي و نابودي جنبش جامعه مدني ايران است. هاشمي سردار سازندگي ايران بود. مسئله هاشمي بازسازي اقتصادي بود. اما خاتمي به توسعه همه جانبه ميانديشيد وبراي جبران پس افتادگي سياسي و فرهنگي به ناچار بر مشاركت سياسي، آزادي بيان، جامعه مدني، حقوق شهروندان، تكثر سياسي و فرهنگي، گفت و گو و ... تاكيد نهاد. خشونت و جنايات ضربه چنداني به برنامه هاشمي نميزد... ولي خشونت و جنايت كل اهداف و برنامه خاتمي را به چالش ميخواندو آن را نابود ميسازد. ضمن اينكه حفظ امنيت و حرمت تك تك شهروندان براي خاتمي اهميت دارد. » (2)
همراه با تقبيح دوران هاشمي، تطهير دوران حاكميت جريان دوم خرداد هم مطلع گفتهها و نوشتههاي عناصر تجديدنظرطلب است: « ... اما در دوم خرداد 1376 يك دهه اصلاح و احياي ديني به اصلاح اجتماعي معطوف شد وپس از آن جنبش مدني ايران با استفاده از امكانات مختلف(مطبوعات، دانشگاه، تشكلهاي سياسي و...) به سرعت مسئله خشونت و جنايت را به يك معضل ملي تبديل كرد، بنابراين عزم ملي بر كشف ريشههاي خشونت قرار گرفت. خشونت ورزان و جنايتكاران عرصه سياست در دوره هاشمي بدون دغدغه خاطر و مكافات دست به جنايت ميزدند. آنان گمان ميكردند در دوران خاتمي هيچ چيز عوض نشده است و ميتوان با يك حمله برق آسا مخالفان را نابود كرد. اما خاتمي مردانه ايستاد و نشان داد كه ديگر خشونت طلبان، جنايتكاران و شكنجه گران امنيت ندارند. حكومت قانون به سراغ قانون شكنان رفته و حداقل به طور علني و شفاف آنان را در پيشگاه شهروندان بي آبرو ميكند.» (3)
تعريف فضاي حاكم بر هشت سال حاكميت دولت هاشمي بر قوه مجريه به عنوان فضاي ترس و خفقان سطح ديگري از مقابله تجديدنظرطلبان با هاشمي است: «در دوران هاشمي هيچ كس جرئت انتقاد از وزارت اطلاعات را نداشت. آقاي هاشمي هم در زمان رأي اعتماد به فلاحيان در مجلس بر اين نكته انگشت نهاد. وزارت اطلاعات ميتوانست فردي را در خيابان دستگير كرده و ماهها زنداني كند و همان فرد بعدا توسط دادگاه تبرئه شود (عباس عبدي). اما در دوران خاتمي امكان پرسش و انتقاد از وزارت اطلاعات مهيا شد و از ترس ديگر خبري نبود. آقاي دري نجفآبادي با سركشي به زندانهاي اطلاعات وضع را به شدت بهبود بخشيد. به طوري كه زندانيان تحولات را باور نميكردند. اينك در مطبوعات به طور شفاف از وزير اطلاعات انتقاد ميشود و مطبوعات و عقلا بدون ترس خواستار بركناري وزير اطلاعات ميشوند.» (4)
پي نوشت:
1. اكبر گنجي، تاريكخانه اشباح، ص16
2. همان ، ص16 و 17
3. همان ، ص17
4. همان ص 18
