سالي كه گذشت، سالي بود كه اتفاقات ريز و درشتي را شاهد بوديم و البته همه آنها تحت تأثير رسوايي و فساد فدراسيونهاي ملي و بينالمللي قرار گرفت؛ رسوايي كه اعتماد دنياي ورزش را به سران آن كمرنگ كرد و تخم بياعتمادي را در جهان ورزش كاشت.
روزنامه «ال پاييس»، در همين رابطه، سال 2015 را سال رسوايي ورزش خوانده و مينويسد: «يك سال سپري شد، اما گويي يك قرن سپري شد. سال 2015 تمام شد و اكنون زمان جمعبندي فرا رسيده و بايد برترينهاي سال را شناخت؛ نامهايي همچون يوسين بولت و سه مدال طلايش در مسابقات پكن، سه قهرماني نواك جوكوويچ در مسابقات گرند اسلم يا بارسلونا كه فاتح پنج جام قهرماني شد يا رفتارهاي جنجال برانگيز خورخه لورنسو در موتورسواري، اما رسوايي، حرف اول را در سال 2015 زد.»
در واقع نيز همين طور است. سال 2015، به راستي سال رسوايي جهان ورزش بود؛ ورزشي كه اخلاقمداري آن با پرده برداري از پروندههاي فساد مسئولان فيفا، محروميتهاي دوپينگي دو و ميدانيكاران و وزنهبرداران و... زير سؤال رفت.
محروميت دو نهاد نامدار دنياي ورزش، يوفا و فيفا، به دليل فسادهاي لو رفته رؤساي آنها، سپ بلاتر و ميشل پلاتيني بدون شك تكاندهندهترين خبر دنياي ورزش در سالي بود كه گذشت؛ فسادي كه لورتا لنيچ، قاضي دادگاه عمومي امريكا دهها نفر از اعضاي فيفا را به رسوايي متهم و دستگير كرد. دستگيريها و اتهامهاي سنگيني كه سونامي عظيمي در دنياي فوتبال ايجاد كرد؛ خصوصاً كه برخي از متهمان از جمله بلاتر و پلاتيني بهنوعي به جرمشان اعتراف كردند. دستگيريهايي كه سرنوشت فيفا و يوفا را تغيير و حتي نتيجه انتخابات فدراسيون جهاني فوتبال را نيز تحتتأثير قرار داد. رؤساي سازمانهاي بينالمللي و اروپايي توسط كميته اخلاق، ابتدا 90 روز محروم شدند و سپس اين محروميت به هشت سال افزايش پيدا كرد؛ محروميتي كه مهر تأييدي بر حقيقت تلخ وجود فساد در بزرگترين نهادهاي بينالمللي فوتبال دنيا بود.
رسواييهاي ورزشي سال 2015 به همين جا و رو شدن دست متهمان فوتبالي ختم نشد. همانطور كه ال پاييس مينويسد، در جنوب سوئيس و در ساحل آبي مونه گاسكا، لامين دياك، رئيس پيشين فدراسيون جهاني دووميداني مجبور شد اتاقش را در هتلي مجلل ترك كند و به دادگاهي در پاريس برود و به جرمش اعتراف كند. پليس اينترپل، طي تحقيقاتي گسترده، دياك را پاي ميز محاكمه نشاند. رشوه، اخاذي و درخواست 5/1 ميليون يورو از مقامات فدراسيون دووميداني روسيه براي پنهان كردن تست دوپينگ مثبت ورزشكاران اين كشور، از جمله جرائم دياك بود كه پرده از يكي ديگر از رسواييهاي ورزشي سال گذشته برداشت. افشاگري كه البته باعث سوختن تر و خشك با هم شد؛ چراكه با تعليق فدراسيون دو و ميداني و محروم شدن دو و ميداني روسيه از حضور در المپيك ريو، ساير دو و ميدانيكاران روسي نيز به پاي دوپينگيهاي اين كشور و لابيهاي ضد اخلاقي مسئولان ورزشي روسيه با فدراسيون جهاني سوختند.
در اسپانيا نيز پليس اين كشور با بازرسي فدراسيونها و باشگاهها، مسائل عجيبي را كشف كرد. گذراندن تعطيلات يكي از رؤساي فدراسيونها با بودجه سازماني در درياي كارائيب، زندگي كردن برخي مسئولان به همراه خانوادههايشان در ساختماني وابسته به فدراسيون، خرج شدن هزاران يورو بدون آنكه سخني در خصوص آن به ميان آيد، رسواييهايي در تنيس، تيراندازي با كمان، راگبي يا تيمهاي فوتبالي همچون اوساسونا و الچه و اتفاقاتي مشابه بسكتبال از جمله مواردي بود كه در بازرسي پليس اسپانيا از فدراسيونها و باشگاههاي اين كشور كشف و افشا شد؛ اتفاقاتي كه نشان ميداد فساد در ورزش اين كشور نيز نقش پررنگي دارد.
رو شدن پروندههاي فساد در ورزش در سالي كه گذشت، حس بياعتمادي را در جامعه ورزش دنيا رواج داد. به طوري كه ينس سير آندرسن، مؤسس play the game، مركز مطالعات ورزشي دانمارك در كنفرانسي سالانه در اين كشور درباره مسائل و مشكلاتي از جمله رسوايي و فساد گفت: «در سال 2015، سودجويي در ورزش بيداد كرد. در اين سال اعتماد مردم به فدراسيونهاي ملي و بينالمللي به خاطر رسوايي اعضاي اين سازمانها به كمترين حد خود رسيد. اميدوارم سال آينده سودجويي در ورزش جايگزين آزادي واقعي انجمنها شود.» اعتمادي كه بازگرداندن آن به دنياي ورزش، به خصوص به سران و رؤساي آن با اتفاقاتي كه طي 365 روز گذشته يكي پس از ديگري رو شده، كار آساني نيست.
