اعتراضها به داوري بازيهاي ليگ برتر هر هفته بيشتر ميشود و با اين حال آنها كه بايد به فكر باشند بيشتر به دعواهاي شخصي خود توجه ميكنند و بيخيال بلايي ميشوند كه هر هفته سر چند تيم ميآيد.
ليگ برتر فوتبال پانزدهمين دوره خود را پشت سر ميگذارد اما هنوز از داشتن داوران حرفهاي رنج ميبرد. تا همين چند سال پيش كميته داوران فدراسيون به داشتن داوراني درجه يك كه در مسابقات بينالمللي حضوري پررنگ و البته موفق دارند مينازيد. آخرين نمونه آن هم حضور فغاني در جام جهاني بود. منتها در مسابقات ليگ نهتنها هيچ اثري از درخشش داوران نيست بلكه هرچه جلوتر ميرويم، تعداد اشتباهات تأثيرگذار آنها افزايش مييابد. براي تأييد اين ادعا كافي است صحنه پنالتيهاي پرحرف و حديث مورد بررسي قرار بگيرند تا آمار وحشتناك سوتهاي اشتباه مشخص شود، معلوم شود در اين شش هفته اخير چه حقي از تيمها و هوادارانشان ضايع شده و چه مربياني به لبه پرتگاه نزديك شدهاند.
تا قبل از شروع ليگ پانزدهم اصولاً تيم بازنده به داوري ميتاخت تا به هر شكل ممكن عصبانيت هوادارانش را كاهش دهد و مديران خيال تغييرات به سرشان نزند. اما در فصل جديد قاضيان مسابقات به قدري دور از انتظار قضاوت كردهاند و خواسته يا ناخواسته سر تيمها را بريدهاند كه حتي تيمهاي برنده نيز معترضاند. ديدار اخير پرسپوليس- سايپا تنها نمونهاي از آن است. اشتباه داور بازي در گرفتن پنالتي براي سايپا آنقدر فاحش بود كه جواد نكونام نيز نتوانست تعجبش را پنهان كند. با اين وجود هيچ كدام از اين اظهارنظرها و حتي عذرخواهي رئيس كميته داوران نيز نميتواند امتياز از دست رفته را به پرسپوليس بازگرداند. بايد بپذيريم كه سرخپوشان در اين فصل از رقابتها بارها اسير اشتباهات داوري شدهاند و در صورت تداوم اين شرايط معلوم نيست چه آيندهاي در انتظار برانكو و شاگردانش باشد.
فريدون اصفهانيان عذرخواهي كرده، عذرخواهياش از آن بابت است كه پذيرفته داور بازي پرسپوليس- سايپا اشتباه سوت زده است. اگرچه پذيرفتن اشتباه داوران از سوي رئيس اين كميته جاي بسي خوشحالي دارد اما اين سؤال مطرح است كه آقاي داور كه اتفاقاً جاگيري خوبي هم داشت، چطور برخورد توپ به سر را برخورد توپ با دست تشخيص داد؟! آيا زمان آن فرا نرسيده كه بپذيريم داوران ايراني ديگر تواناييهاي گذشته را ندارند؟ يا حتي كلاسهاي آموزشي درنظر گرفته شده تأثيري در رشد آنها نداشته و كميته داوران بايد فكري اساسي به حال داورانش كند. داوران ما با توجه به قضاوتهاي بحثبرانگيز هفتههاي قبل خود ديگر تمركز و اعتماد به نفس مورد نياز را ندارند. همين مسئله سبب ميشود تا در هر بازي با استرس زياد و البته پراشتباه ظاهر شوند، معضلي كه به ضرر تيمها تمام ميشود. مشغله زياد و درگيريهاي دروني جامعه داوري را ميتوان از ديگر دلايل اين معضل دانست. به ويژه آنكه دپارتمان داوري نيز در فدراسيون بارها دستخوش تغييرات غيراصولي و احساسي شده است. متأسفانه در شرايطي كه انتظار ميرود اهالي داوري دست به دست هم دهند و ضعف كنوني را برطرف كنند، برخيها ميكوشند تا از فرصت به دست آمده استفاده و تسويه حساب شخصي كنند. انتقاد از داوري اين روزها به اوج خود رسيده، انتقادهايي كه بايد به آنها توجه كرد و راهي براي برونرفت از بحران پيدا كرد. استفاده از دانش روز داوران خارجي در قالب كلاسهاي آموزشي و اعزام داوران ليگ برتري به كلاسهاي معتبر اروپايي از جمله راهحلهايي است كه شايد بتوان تا حدودي از شر اين اشتباهات رهايي يابيم.
