ابزارهاي مختلف اعمال قدرت و سياستهاي بلند مدت و استراتژيكي كه در دست قدرتهاي بزرگ جهان بوده و هست، در هر دورهاي دچار تغييراتي شده است. گاه اين تغييرات ماهوي و زيربنايي بوده، گاهي هم به داشتههاي قبلي چيزي اضافه يا كم شده و گاه در تقدم يا تأخر استفاده و بهرهگيري از يك استراتژي يا ابزار و بازو تغييري شكل گرفته است. فرهنگ به عنوان يكي از ريشهايترين نمودهاي تمدني در قاموس و سير تطور بشر قابل احصا و تصديق است. چه اينكه فرهنگ مجموعه و ملقمهاي از آداب و سنن، هنجار و ناهنجار، ارزش و غير ارزش و... يك جامعه بشري متشكل از افراد يك قبيله، قوم، نژاد يا گسترههاي بزرگتر است كه در مسير صيرورت ابناي بشر(يك حوزه جغرافيايي خاص كه در قالب امروزي كشور يا سرزمين گفته ميشود) در كشاكش قرنها و هزارهها و در زير لايههاي سنگين گذشت زمان صيقل يافته و در كوره سينه نسلهاي متمادي از اقوام و انسانها، آبديده شده است. به همين دليل است كه قومي با ديرينهاي هزاران ساله به راحتي دچار اضمحلال و اعوجاج در مسير حركتي تمدن خويش نميگردد مگر اينكه گذشته او را در قالب يك استراتژي و براي ايجاد اشمئزاز در ميان آحاد مردمانش، به استهزا گرفته شود. يا اجازه تدبر و تدقيق در لايههاي تاريخ را به نسلهاي آينده و جوان آن به بهانههايي شبيه جامعه جهاني يا دهكده جهاني به او ندهي يا اينكه او را مبهوت تكنولوژي و اقتدار تصويري قدرتهايي بنمايي كه تواناييهاي خارقالعادهاي دارد! استحاله كردن، از خود بيگانگي و عباراتي در اين سطح گوياي برخي از همين بزرگنماييها در چشم ديگران است.
هاليوود به عنوان يكي از چند بازوي قدرتمند و تأثيرگذار و همچنين يكي از پيشرانههاي ويرانگر ايالات متحده در مواجهه با كشورهاي هدف، محسوب ميگردد كه با توليداتي هدفمند، تئوريزه شده و براساس مباني دقيق و درست و بهرهگيري از عنصر مهم و بيبديلي مثل تجربه خود و ديگران به منظور چگونگي ايجاد انحطاط در آن جامعه هدف است. هاليوود سالهاست در سياست خارجي ايالات متحده داراي كرسي مجزا و مخصوص به خود است كه البته روي آن حساب ويژهاي نيز باز شده است. اين دستگاه عظيم و موسع با بهرهگيري از بهترين تكنولوژيهاي روز دنيا كه گاه انحصاري خودش است منويات و دستورات صادره از جانب دولت ايالات متحده را به بهترين شكل ممكن دراماتيزه كرده و با بهرهگيري از عنصر «مديا» كه تا حدودي اسم رمز عمده تحركات و حملات سيستم هاليوود به حساب ميآيد، مخاطبانش را مسحور و شگفتزده ميكند.
ايفا كردن اين نقش در داخل كشور ما برعهده يك سازمان و يك جريان كلي است. سازمان «صداوسيما» و «سينماي ايران» به عنوان دو بازوي اصلي اجراكننده چنين مسئلهاي بايد خودشان را در خدمت نظام و انقلاب اسلامي و تبيين و ترويج آرمانها، اهداف، استراتژي منبعث از آنها ترجمه و باز تعريف نمايند. در كشور ما هرچند يك نهاد حاكميتي است و نوعاً با سيستم تلويزيون كابلي كه در كشورهاي عمدتاً غربي وجود دارد متفاوت است اما به لحاظ ديدگاه توليد محتوا در راستاي اهداف حاكميت داراي اشتراك است. در سوي ديگر اما سينما وظيفه و مسئوليتي خطيرتر دارد چه اينكه دايره شبكههاي تلويزيون و برنامههاي متنوع خبري تلويزيوني در داخل كشور يا تعدادي اندك از كشورهاي خارجي است، آن هم بعضاً با مسائل و مشكلاتي كه شركتهاي صاحب ماهوارههاي پشتيباني يا ارائهدهنده خدمات ايجاد ميكنند، معمولاً دست به گريبان هستند و توانايي كاناليزه كردن منويات نظام به سمت مخاطبين را آنطور كه بايد ندارد. همانطور كه ذكر شد سينما به جهت ذات و ماهيتش و نيز توليد محتواي هدفمند در بازه زماني كم با اثرگذاري بالا روي مخاطب داخلي و خارجي به خوبي ميتواند ايفاكننده بازوي بلند و در صورت برنامه داشتن، قدرتمند نظام جهت تبيين و صدور انقلاب و اهداف نظام و حتي اسلام ناب باشد؛ اتفاقي كه اين روزها و با اكران جهاني فيلم «محمد رسولالله(ص)» مجيد مجيدي شاهد آن هستيم. چه اينكه اين فيلم هرچند در ابتداي راه است اما نمونه و شاهد مثال خوبي است براي اين مدعا و نيز ترويج و تبيين چهره واقعي اسلام ناب در مقابل اسلام تحجر و اسلام امريكايي كه تولد و پا گرفتن گروهكهايي مثل داعش، طالبان، القاعده و به طور كلي جريان اسلام تكفيري ريشه در آنها دارد، ميتواند باشد. متأسفانه سينما در كشور ما به لطف نداشتن استراتژي و راهبرد بلندمدت و حتي ميانمدت از سوي مسئولان و متوليان امر به جاي اينكه سلاحي در دست سينماگران به منظور تئوريزه كردن اهداف نظام و انقلاب اسلامي باشد تبديل به استخواني لاي زخم جامعه و دهاني باز به سمت جشنوارههاي غربي شده كه از يك طرف با سياهنمايي جامعه خود موجي از نااميدي و دلسردي را در بين آحاد مردم جامعه تزريق ميكند و از طرف ديگر منتظر برخي اشارات از سوي اجنبي جهت هجمه و تخريب بيشتر داشتههاي گذشته و انكار توانمنديهاي امروز است. اين در حالي است كه كمپانيهاي فيلمسازي غربي خودشان را به شكل تام و تمام در خدمت اجراي حيوانيترين دستورات برخي دولتمردانشان ميدانند و اين مدعا مسئلهاي است كه حتي اكثر فيلمسازان و سينماگران داخلي نسبت به آن معترف هستند.
