در ساليان گذشته (و در برههاي كه شايد به يك دهه نيز نرسد)، متوليان امر مديريت شهري و راهها و بزرگراهها، اكثر خدماتي چون زيرسازي، آسفالت، پياده راهسازي، جدولگذاري، آبروسازي، رنگآميزي جداول، بلوككاري، سنگفرش پيادهراهها و خدمات ارزشمندي از اين دست را در محدوده شهر وحومه، پس از ساعت 24 شب يا بعد از رفع ترافيكهاي سنگين پايان روز انجام ميدادند.
دلايل اين كار نيز روشن است و نياز به توضيح ندارد و در اثبات بر حق بودن اين روش و اين نوع نگاه، همين بس كه انجام خدمات شبانه، مانع از افزايش حجم ترافيك به ويژه در كلانشهرهايي چون تهران ميشود. ترافيكي كه در حال حاضر در شهرهاي بزرگ و خاصه ابر شهر تهران، شايد اولين معضلي باشد كه قبل از هر مقوله ديگر، نظم و نسق كارها، از جمله فوريتهاي پزشكي و پليسي و مقوله برنامهريزي و مديريت زمان شهروندان را آشفتگي ميبخشد و اين آشفتگي گاه زمينهساز بحرانهايي است كه به هيچ عنوان قابلجبران و نسيان نيست. مانند مرگ بيماري كه به واسطه ترافيك و محدوديت حركت آمبولانس يا خودرو حامل بيمار به وقوع ميپيوندد يا محدوديتي كه به واسطه ترافيك براي دخالت و قضاوت پليس در امري ضروري پيش ميآيد. حال اگر خود را جاي بازماندهاي بگذاريم كه عزيزش را به واسطه ترافيكي اهمالگرانه كه مثلاً به خاطر آسفالت خيابان به وجود آمده، از دست داده، چه حالي پيدا ميكنيم ؟!
با اين احوال چند سالي است كه اقداماتي چون خدمات ياد شده در بدترين ساعات روز و در اوج ترافيك و محدوديت عبور و مرور انجام ميشود! شاهد مثال اين مدعا، آسفالت خيابانها و تعريض جاده در شرق تهران و در مناطقي حد فاصل جاده جاجرود تا تهرانپارس و حتي شهر پرديس است؛ جادهاي كه محور مواصلاتي و اولين و اصليترين شاهراه حمل و نقل استانهاي شمال به تهران و غرب كشور است. با اين وجود اين خدمت در مقابل تبعاتي چون برخورد خودروها و دود و دم و گرماي ناشي از توقف خودروها به ويژه كاميونها، يا خداي ناخواسته، مرگ بيمار و عصبانيت مردم و مسافراني كه در اين محور گرفتار شدهاند، خدمتي پر حاشيه است و مصداق تمثيل شكستن سر و ريختن گردو در جيب شكسته سر !
با اين احوال ضروري به نظر ميرسد كه مديران زحمتكشي كه بر حسن انجام چنين خدماتي وسواس دارند و خواستار منفعت مردم هستند، راهي شايستهتر و سزاوارتر در پيش بگيرند كه هم مردم در اين رهگذر راحت و راضي باشند و هم زحمت و خدمت آنان قدر داشته شود و شايسته سپاسگزاري شود.
