نتايج تيم ملي واليبال كشورمان در جام جهاني سبب شده تا برخي كارشناسان، كواچ و شاگردانش را در ميانه مسابقات به گوشه رينگ ببرند و بر آنها بتازند كه چرا چنين عملكردي داشتهاند. كسب پنج شكست و دو برد در هفت بازي و عملكرد نااميدكننده مليپوشان واليبال سبب شده نگاهها از اين تيم برگردد و تيمي كه روزي مايه غرور كشورمان بود، زير تندترين انتقادات قرار گيرد. منتقدان ميگويند با توجه به عملكرد كواچ و شاگردانش پيش از جام جهاني انتظارها از تيم ملي واليبال بالا بود و هواداران واليبال انتظار داشتند كه تيم ملي در اين مسابقات نتايج بهتري بگيرد. با اين حال با تمام انتقاداتي كه به كارنامه شاگردان كواچ تا اينجاي جام جهاني به آنها وارد است، نبايد در نقد واليبال از جاده انصاف خارج شد و چشمها را روي موفقيتهاي واليبال در پنج سال گذشته بست و با تنها چند شكست از آنها نااميد شد. البته در ورزش كشورمان اين يك اتفاق تازه نيست و بارها در رشتههاي مختلف ورزشي شاهد بودهايم كه با يك موفقيت، تيمي به عرش برده ميشود و با يك شكست اين تيم به فرش ميآيد.
بايد توجه داشت كه تيمهاي حاضر در جام جهاني واليبال، بهترينهاي دنيا هستند و با توجه به اينكه اين مسابقات انتخابي المپيك نيز هست، همه تيمها با هر آنچه در چنته دارند به ميدان آمدهاند و با تمام توان و بهترين بازيكنانشان در اين مسابقات حاضر شدهاند تا بتوانند مجوز حضور در ريو را بگيرند و واليباليستهاي كشورمان هم مقابل چنين تيمهايي به ميدان رفتهاند. البته نكته ديگري كه در تحليل نتايج ايران در جام جهاني بايد آن را در نظر گرفت، تجربه كمتر واليبال ايران نسبت به غولهاي واليبال دنيا مانند لهستان، امريكا و روسيه است، تجربهاي كه در رقابتهاي دورهاي مانند جام جهاني كه تعداد بازيها بالاست خودش را نشان ميدهد و تفاوت تيمها را آشكارتر ميكند.
البته با توجه به رشد موشكي واليبال در پنج سال اخير، ايران نيز حالا در جمع تيمهاي برتر دنيا قرار گرفته و در اين شكي نيست كه واليباليستهاي كشورمان در چند سال گذشته توانستهاند به خوبي استعداد بالايشان را در اين رشته به رخ تيمهاي مدعي بكشند و توانستهاند نتايج غرورآميزي را برابر اين تيمها كسب كنند، طوري كه مربيان تيمهاي مطرح دنيا همه به قدرت واليبال ايران اعتراف ميكنند. با اين حال نبايد توقع داشت كه واليبال ايران در اين روند صعودياش، هرگز دچار خلل و افت نشود. مسابقات جام جهاني ميتواند يكي از جاهايي باشد كه واليبال به رغم تمام نمايشهاي درخشاني كه تا پيش از اين داشته، نتواند انتظارها را برآورده كند. افت يك تيم طبيعي است و اين اتفاق براي همه تيمهاي مطرح نيز ميافتد و كمتر تيمي را ميتوان سراغ گرفت كه در دوران بازي، هيچ وقت روزهاي بحراني و نااميدكننده نداشته باشد. به نظر ميرسد واليبال كشورمان هم در جام جهاني روزهاي افت را سپري ميكند و نبايد فضاي نقد نتايج اين تيم به سمتي برود كه نتايج درخشان تيم ملي واليبال پيش از آن فراموش شود. انتقادهايي مانند غرور، ناكارآمدي كواچ و خيلي از مسائل ديگر در صورتي هم كه به تيم وارد باشد، نبايد به چماقي تبديل شود كه اين رشته ورزشي را كه افتخارات بزرگي در سالهاي اخير براي ايران به ارمغان آورده زير سؤال ببرد.
البته كمتر كسي بود كه انتظار داشت شاگردان كواچ بتوانند بين دو تيم برتر در اين مسابقات قرار بگيرند و سهميه المپيك بگيرند و با توجه به بازيهاي قبلي، انتظار نتايج و بازيهاي بهتري ميرفت. با اين وجود در شرايط فعلي تيم ملي واليبال كشورمان تا پايان جام جهاني به حمايت احتياج دارد و بايد بهرغم تمام انتقادهايي كه به تيم وارد است، اين تيم را در ادامه مسابقات شارژ كرد تا بتواند حداقل در بازيهاي باقي مانده نمايش بهتري داشته باشد و بتواند از نام ايران دفاع كند. بدون شك انتقادهاي مغرضانه در اين شرايط تنها به تيم ضربه ميزند و بديهي است كه بعد از پايان جام جهاني ميتوان در يك فضاي مناسب به تحليل كارنامه واليبال در جام جهاني پرداخت، لازمه آن هم نقدهاي منصفانه و به دور از حب و بغض و بررسي و واكاوي دقيق اتفاقاتي است كه در بازيهاي اخير تيم ملي واليبال در جام جهاني روي داده تا با درس گرفتن از اين مسابقات، واليبال ايران از اين دوران افت عبور كند و دوباره با نتايجي كه ميگيرد، غرور ملي را زنده كند.
