نتايج ضعيف تيمهاي ملي كشتي آزاد و فرنگي ايران در رقابتهاي جام جهاني امريكا چون پتكي بود بر سر جامعه كشتي ايران. اگرچه قبل از اعزام سرمربيان دو تيم تأكيد كرده بودند كه كسب قهرماني در اين مسابقات بسيار دشوار است اما انتظارات از كشتي ايران بسيار بالاتر از كسب عنوان چهارمي در فرنگي و نايبقهرماني بدون طلا در آزاد بود. انتظاري كه حاصل نشد و كاروان ايران نتوانست آنچنان كه بايد و شايد با دست پر به كشور بازگردد.
ناكامي در امريكا تلنگري بود براي جامعه كشتي؛ ورزشي كه همواره در مسابقات مهم همچون المپيك اميد اول كاروان ايران است. اما كشتي ايران چه در فرنگي و چه در آزاد در امريكا نشان داد كه شانههايش تحمل بار كاروان ايران را در ريو ندارد و اين ناكامي ميتواند پيشدرآمدي باشد براي اتفاقات عجيب و تأسفبرانگيز در المپيك برزيل، اگر اوضاع به همين منوال پيش برود و آسيبشناسي نشود.
زنگ خطر در امريكا با از دست رفتن عنوانها و مدالهاي رنگارنگ به صدا درآمد. كشتي ايران چه در فرنگي و چه در آزاد به وضوح ديد كه ساير كشورها بيكار ننشستند كه ايران بيايد و مدالها و عنوانها را درو كند و جام قهرماني را با خود به خانه ببرد. روي تشك، ديگر كشتيگيران ايران حرف اول و آخر را نميزدند. نه چون گاه داوران چشم بر عدالت ميبستند و حق را ناحق ميكردند، بلكه از آن جهت كه زور كشتي ايران اندازه كسب مدال طلا در آزاد و تكرار قهرماني در فرنگي نبود.
ناكامي در جام جهاني اگرچه تلخ است اما ميتواند تجربهاي گرانبها باشد براي برداشتن سدهاي پيشرو تا آنچه در امريكا شاهدش بوديم در ريو بار ديگر تكرار نشود و كارنامه كشتي ايران را در المپيك خراب نكند.
اتفاقات و ضعفهاي كشتي در جام جهاني را نبايد تنها به نام داوريهاي مورددار نوشت و چشم بر مشكلات بست، چراكه اميد كاروان ايران در المپيك ريو مانند ديگر المپيكهاي ديگر به كشتي است و بيشترين مدالهاي ايران را گوش شكستهها ميگيرند. كشتيگيراني كه در امريكا نشان دادند نياز به تيمار دارند و با اين وضعيت نميتوانند انتظارات را در المپيك برآورده كنند. هرچند كه كادر فني دو تيم نيز به بازنگري و ترميمي جدي نياز دارد تا در بزرگترين تورنمنت ورزشي دنيا كه چند ماه بعد در برزيل برگزار ميشود ضربه فني نشود و بتواند حق كشتي ايران را از مدالهاي المپيك بگيرد.
جام جهاني امريكا و پيشرفت كشتيگيران حاضر در اين رقابتها نسبت به جام قبلي نشان داد كه كشورهاي ديگر براي رفع ضعفهاي خود و پيشرفت هرچه بيشتر از مدتها قبل برنامهريزي ميكنند. در حالي كه در ايران اين اتفاق همواره يك ماه قبل از مسابقات رخ ميدهد و همه انتظار دارند امكانات و بودجهاي كه در فاصله يك ماهه تا مسابقات مهمي چون المپيك در اختيار تيمها قرار ميگيرد در مدت زماني كوتاه معجزه كند. حال آنكه رقباي ايران از چهار سال قبل اين امكانات و بودجه را براي موفقيت كشتيگيران خود اختصاص دادهاند و دست روي دست نميگذارند و بعد از هر شكستي برابر گوش شكستههاي ايراني تلاش ميكنند خود را بالا بكشند و باختهاي خود را جبران كنند؛ اتفاقي كه در جريان رقابتهاي جام جهاني به وضوح شاهد آن بوديم. اتفاقي كه زنگ خطري بود كه انتظار ميرود مسئولان مربوطه را از خواب بيدار كرده باشد.
