ابتداييترين مؤلفه و اساسيترين عنصر براي طراحي سناريوهاي مذاكراتي در هر زمينه اين است كه ما از شرايط خود و به ويژه حريف چه تحليلي داريم و با چه رويكردي وارد آن ميشويم. بر همين اساس نيز هدفگذاريهاي مذاكراتي و سطح و گستره آن مشخص ميشود و دستور كارهاي رسانهاي و عمليات رواني تدارك ديده ميشود. اگر ديدگاه ما در مذاكرات با امريكا و 1+5 چنان باشد كه ما به مذاكره و توافق به عنوان مشكلگشا نگاه كنيم و راهحل همه چيز را به نتايج مذاكره گره بزنيم و در مواضع اعلامي هم اين ديدگاه را رواج دهيم، در توافق در زمين حريف بازي كردهايم و به حريف آدرس دادهايم كه ما محتاج مذاكره و نتايج آن هستيم. بديهي است با اينكار بزرگترين خدمت به دشمن و بالاترين صدمه به منافع ملي را مهيا كردهايم.
در حالي كه شرمن و كري تأكيد ميكنند كه با تحريمها نتوانستهايم برنامه هستهاي ايران را متوقف كنيم ولي با توافق ژنو موفق به اين كار شدهايم و مونيز اميد زيادي به نتايج حداكثري براي امريكا در توافق نهايي با ايران بسته است و آمانو در آژانس و مقامات كنگره و كاخ سفيد روي مسئله PMD و بازرسي از مراكز نظامي اصرار ميورزند و صراحتاً اصرار ميكنند كه تحريمها را يك جا و فوري برنميدارند و اجازه نميدهند 150 ميليارد دلار پول بلوكه شده ايران، يك باره وارد ايران شود، ما از زبان مسئولان عالي رتبه خود چه تصويري بايد ارائه دهيم تا منافع حداكثري و حقوق هستهاي خود را تأمين كنيم؟ وقتي كنگره با تصويب لايحه نظارت بر توافق يا لوايح جديد براي تحريم جديد و پس از توافق آماده ميشود، اطمينان خاطري كه شرمن و كري به عراقچي و ظريف دادهاند،نه تنها بيارزش است بلكه نشان ميدهد آنها با آدرسهايي كه از درون ايران دريافت ميكنند يا احتمالاً از مسيرهاي دوم مذاكراتي (Trak2)، مصمم هستند كه با چماق تحريم و حفظ آن در ميان مدت، بيشترين امتياز و اهرم فشار را كسب و كمترين امتياز تدريجي و نسيه را به تيم مذاكرهكننده ايراني بدهند. دليل اين است كه مقامات محترم ايراني علناً، حيات و ممات و رونق اقتصادي را به توافق با امريكا گره زدهاند در حالي كه كاخ سفيد بسيار بيشتر از ايران نيازمند كسب توافق با ايران است و نياز خود را به ما ميفروشند. اين رويكرد مذاكراتي و رفتار اعلاني اگر داراي ابعاد ويژهاي نباشد كه با عزم راسخ توسط فتنهگران و تجديدنظرطلبان و خودباختهها دنبال ميشود، حتماً رويكردي معيوب در سير مذاكره است كه نتايج آن براي منافع ملي و حتي حزبي، شرافتمندانه و قابل قبول نخواهد بود.
اگر دشمن احساس كند كه با عدم توافق قابل قبول با ايران با هزينه بيشتر و وسيعتري روبهرو ميشود، مطالبات منطقي و ملي ايران در مباحث حقوق كامل هستهاي،برداشتن تحريمها و مسئله پروتكلهاي الحاقي و بازرسيهاي مورد نظر را خواهند پذيرفت. در حالي كه طرفهاي امريكايي، ليست جديدي از مطالبات غيرمرتبط با موضوع هستهاي مانند يمن، عراق، سوريه و حزبالله لبنان و رژيم صهيونيستي را مطرح ميكنند،بيان اين موضوع كه در مذاكرات جاري فقط به مسئله هستهاي متمركز و محصور نيست،چه پيام و مفهومي دارد؟ اگر منظور اين نباشد كه در مسائل منطقهاي هم ورود صورت پذيرد كه چنين اجازهاي ندارند، معناي آن اين است كه ما توليد و رونق اقتصادي را به مذاكره گره زدهايم و آدرس شفافي به حريف ميدهيم تا با دست برتر در مقابل تيم مذاكرهكننده ايراني ظاهر شود. اين رويكرد نه تنها به منافع ملي و حقوق هستهاي بلكه به اقتصاد و حل معضل اقتصادي كشور هم جفا خواهد كرد و شرايط نامطلوبتري پيش رو قرار خواهد داد.
