ميگويند سالي كه نكوست از بهارش پيداست، حالا قصه فوتبال ايران است و اين ضربالمثل، قصهاي كه از اواخر بهار 93 شروع شد، از جامجهاني برزيل، وقتي تيمملي ايران با تكامتياز بازي مقابل نيجريه برگشت، وقتي انتقادها شروع شد و رئيس هميشه خندان فقط خنديد اما حالا كار به جايي رسيده كه واقعاً بايد گفت اوضاع فوتبال خوب نيست، اصلاً خوب نيست. جامجهاني كه تمام شد، اميدوار بوديم به جامملتهاي آسيا ولي خب آنجا در استراليا هم اتفاقاتي افتاد كه فقط حسرت به دلمان گذاشت، در عوض كفاشيان باز هم ميخنديد، ميخنديد به انتقادها، ميخنديد به كمبودها و ميخنديد به واقعيتهاي تلخي كه همه فرياد ميزدند.
بعد از جامملتها دوباره در مسير تكراري قبل از اين دو رويداد بزرگ قرار گرفتيم. تكرار حرفها و تكرار عملكردها، يك نقطه اميد وجود داشت؛ نقطه اميدي كه ميتوانست فدراسيون ناكام كفاشيان را نجات دهد؛ اميدي كه سپ بلاتر سال گذشته در سفر به ايران آن را پررنگ كرده بود و آن چيزي نبود جز ميزباني جامملتهاي آسيا در سال 2019 ولي كفاشيان و مديرانش اين بازي را هم باختند. شيخ سلمان گفت: دادن ميزباني به اماراتيها اصلاً كار سختي نبود و اين يعني اينكه در تمام روزهايي كه كفاشيان ميخنديد و دار و دستهاش در فدراسيون... اماراتيها كار كرده بودند، كار كرده بودند كه در جامملتها با تيم جوان و منظمشان سوم شدند و با امكانات فوقتصورشان ميزبان جامملتهاي آسياي 2019 شدند و ما مانديم و يك دنيا آرزوي برباد رفته!
حالا ديگر تفاوتي نميكند، براي همه عادي شده كه بشنوند بازيهاي تداركاتي تيمملي يكي بعد از ديگري كنسل ميشود. اولين آن بازي با شيلي است كه فعلاً روي هواست و ما اصلاً از شنيدن كنسل شدن بقيه بازيها تعجب نميكنيم، چون حالا بر اين باوريم كه فدراسيون كفاشيان تنها فدراسيوني است كه حتي قادر به اجراي برنامههاي مصوب و ازپيش تعيينشده خود هم نيست. اين روزها كفاشيان ابراز شرمندگي ميكند، نميدانيم باز هم ميخندد يا نه، البته بعيد نيست ولي بايد به حال فوتبال گريست؛ فوتبالي كه حالا باز اسير حاشيه است، باز اسير اختلافنظر و باز قرار است همه چيز فداي تيم بزرگسالان شود، حتي تيم اميد و حضور در المپيك 2016 ريو، اصلاً مهم نيست.
به راستي نبايد نگران بود، نبايد گفت اوضاع فوتبال خوب نيست، بهارمان گذشت، بد هم گذشت، تابستان كاري نكرديم، پاييز هم به بطالت گذشت و زمستان را هم بسيار بد تمام كرديم، حالا وزير ورزش از تباني در فوتبال ميگويد؛ بحثي كه خيليها خيلي وقت است ميدانند و فرياد ميزنند اما شنيدن آن امروز از زبان وزير طعم و بوي ديگري دارد.
فوتبال اوضاع خوبي ندارد، اينقدر بد است كه دو بار كسي خواهان خريدن دو تيم بزرگش نيست، چرا؟ چون كسي به دنبال دردسر نميگردد، با اين اوضاع نبايد نگران بود. كفاشيان اين روزها چه ميكند؟ فدراسيون او بلايي تاريخي سر فوتبال آورده؛ بلايي كه در طول تاريخ فوتبال ايران تقريباً بيسابقه بوده است. به بازيهاي ليگ نگاه كنيد، حتي ارزش ديدن هم ندارند، تيمملي و تيم اميد هم حتماً همينطور خواهند بود، آيا اوضاع فوتبال خراب نيست؟ آيا كفاشيان به اين اوضاع ميخندد؟
