بعضي حرفها را نميتوان بيتفاوت از كنار آن گذشت مانند بخشي از حرفهاي ديروز امير قلعهنويي در مصاحبه با رسانهها، آنجايي كه گفته است«حضور مديران سياسي و نظامي فوتبال را به وضعيت نابسامان امروز دچار كرده است.» البته اين اولينبار نيست كه سرمربي استقلال صحبتهايي را به زبان ميآورد كه با هيچ متر و معياري نميتوان آن را هضم كرد. او در سالهاي اخير پس از اينكه موفقيتهايش در زمين بازي يك روند نزولي پيدا كرده است، ترجيح ميدهد تا با اظهارنظرهاي جنجالي و حاشيهاي راجع به مسائل خارج از زمين بازي، نگاهها را سمت خودش جلب كند كه آخرين آن هم حرفهايش عليه حضور مديران سياسي و نظامي در سطوح مديريتي فوتبال است. او اينبار در نقش اپوزيسيون مديران غيرورزشي ظاهر شده و به آنها تاخته است و اين مديران را عامل شرايط اسفناك فوتبال دانسته است. البته او ادعا كرده است كه بارها در سالهاي گذشته نسبت به اين موضوع هشدار داده اما نگاهي به سالهاي اخير نشان ميدهد كه اين براي اولينبار است كه سرمربي استقلال چنين صحبتي را مطرح ميكند و در اينباره مصاحبهاي نميتوان از قلعهنويي پيدا كرد.
او در حالي خواهان ممنوعيت حضور مديران سياسي و نظامي در ورزش شده است كه خود سالها زير نظر چنين مديراني فعاليت كرده است و اين ميتواند يك تناقض جدي در ادعاي قلعهنويي باشد. ميتوان محمد حسين قريب را مثال زد، مديري كه پيش از ورود به فوتبال بيشتر يك مدير سياسي و اقتصادي بود اما همين مدير وقتي به فوتبال آمد بارها پلهاي براي امير قلعهنويي شد تا او بالا برود. همچنين او چند سال پيش در تراكتور كه به بخش نظامي واگذار شده است، زير نظر مديرعاملي فعاليت ميكرد كه نظامي بود. همچنين شايد امير قلعهنويي فراموش كرده است كه يك مدير سياسي او را به عنوان سرمربي تيمملي انتخاب كرد. براي يادآوري سرمربي استقلال بايد به سال 85 برگشت، روزهايي كه پس از بركناري دادكان، صفاييفراهاني به عنوان مديري كه از سياست به فوتبال آمده بود توسط فيفا به عنوان رئيس كميته انتقالي انتخاب شد و با حكم اين مدير سياسي بود كه امير قلعهنويي به نيمكت تيمملي رسيد. همه اينها نشان ميدهد كه سرمربي استقلال در سالهاي اخير از حضور مديران نظامي و سياسي در فوتبال بيشترين استفاده را برده است و برخلاف ادعاي امروزش، هيچگاه در مذمت ورود مديران نظامي و سياسي به فوتبال تا ديروز صحبت نكرده بود و منتقد حضور چنين مسئولاني نبود. حالا اينكه چه اتفاقي افتاده است قلعهنويي به يكباره منتقد مديراني شده كه بيشترين نفع را به او رساندهاند را بايد در كماطلاعي و فراموشي حافظه تاريخياش جستوجو كرد كه سبب شده سرمربي آبيپوشان حرفهايي به زبان بياورد كه تناقضات رفتاري او را بيشتر از هميشه عيان ميكند.
قلعهنويي در حالي حامي حضور مديران ورزشي و طرد مديران سياسي و نظامي در پستهاي مديريتي در فوتبال كشور شده است كه بهرغم اين انتقادها، حضور مديران غيرورزشي در سالهاي اخير مزيتهاي زيادي براي فوتبال ايران داشته است. برخلاف قلعهنويي كه معتقد است مديري بايد به فوتبال بيايد كه عكس با شورت ورزشي داشته باشد، جامعه ورزش از مديران غيرورزشي استقبال كرده است. بديهي است كه يك مدير متبحر با يك شناخت كلي از فضاي حاكم بر يك مجموعه ميتواند موفق باشد و لزومي ندارد كه حتماً ورزشي باشد. يك مدير مديريت ميكند و امور فني و تخصصي ورزش را هم به متخصصان امر ميسپارد.
نگاهي به نام مديران موفق سالهاي اخير فوتبال نشان ميدهد مديران غيرورزشي كه بيشتر از حوزه سياسي و نظامي وارد فوتبال شدهاند، نقش زيادي در موفقيتهاي فوتبال كشورمان داشتهاند و نقششان انكارنشدني است. نمونه آن هم صفاييفراهاني، رئيس سابق فدراسيون فوتبال است كه به اعتراف اكثريت جامعه فوتبال، دوران حضور او در فدراسيون فوتبال، بهرغم اينكه پيش از آن به عنوان مديري سياسي شناخته ميشد يكي از موفقترين دورههاي فدراسيون بوده كه فوتبال كشور را متحول كرد. البته مديراني بودهاند مانند رويانيان كه با رانت سياسي وارد فوتبال شدهاند و كارنامه خوبي نداشتهاند اما اين مورد را نميتوان به كل مديران خارج از حوزه فوتبال تعميم داد. در صحبتهاي قلعهنويي درباره نقش مديران نظامي و سياسي در مجموع بدتر كردن وضعيت فوتبال پذيرفتني نيست و بهتر است قلعهنويي قبل از بيان كردن صحبتي، به چيزي كه ميخواهد بگويد، اندكي فكر كند.
