انجام تغيير در هر سيستم و مجموعهاي ميتواند آن را در راه رسيدن به اهداف مشخص كمك كند. طبيعي است تغييرات در سطح مديران در اين بين از حساسيت و ظرافت بيشتري برخوردار است. تغيير در تفكر و نوع نگاه مدير يك مجموعه بايد به گونهاي باشد كه اسباب پيشرفت و رشد و ترقي آن مجموعه را سبب شود. بديهي است كه اگر تغيير موجب به هم خوردن ساختارها و زيربناها و متعاقب آن تغييرات زيربنايي ديگر باشد آن وقت نهتنها تغيير مطلوبي نيست بلكه تا زمان جا افتادن و در دست گرفتن مديريت توسط آدمهاي جديد آن مجموعه دچار چنان چالشي ميشود كه به طور حتم روزگاري بدتر از آنچه در گذشته داشته را تجربه ميكند.
اين روزها با رفت و آمدهايي كه در فدراسيون فوتبال ديده ميشود، اين شائبه به وجود آمده كه قرار است علي كفاشيان با ميز و صندلي رياست ساختمان سئول خداحافظي كند. هرچند همه چيز در حد شايعه است و خود كفاشيان ميگويد كه حالاحالاها هست اما بد نيست نگاه آنهايي را كه ميخواهند علي كفاشيان را بركنار و گزينههاي خود را جايگزين او كنند به اين نكته معطوف كنيم كه اگر قرار بر اين است كسي كه ميآيد مديريتي ضعيفتر از علي كفاشيان داشته باشد، فوتبال ايران ترجيح ميدهد با همين رئيس خوشخنده خود بسازد و آدم ضعيف ديگري را تحمل نكند.
علي كفاشيان بعد از گذشت اين سالها حالا ديگر يك فوتبالي تمامعيار است، اشكال زياد دارد از نوع مديريت گرفته تا مسائل ريز و درشت ديگر، اما بايد توجه داشت كه فوتبال ايران با همين رئيس غيرفوتبالي خود موفقيتهاي نسبي خوبي را كسب كرده كه ثمره ثابت كفاشيان بوده است. فراموش نكردهايم كه دو سال قبل خيليها تلاش كردند تا كفاشيان را در مجمع عمومي بركنار كنند اما فوتباليها به درستي آن روز به حضور دوباره كفاشيان رأي دادند. البته نبايد ناديده گرفت كه خيلي از همين فوتباليها امروز از رأي آن روز خود پشيمان هستند كه اين مربوط به نوع عملكرد و اشتباهات دو سال اخير كفاشيان دارد وگرنه آنها اگر دوباره به همان زمان برگردند باز هم در برابر جريان مخالف به كفاشيان رأي ميدهند.
بگذريم، كفاشيان حالا بيشتر از هر زمان ديگري خطر رفتن از فدراسيون فوتبال را احساس ميكند، او حالا آلترناتيو خود را كنارش ميبيند و خوب ميداند وزارتيها براي فدراسيون پرحاشيه و پرحرف و حديثش چه نقشههايي كشيدهاند، اما چارهاي ندارد، اين تغييري است اجتنابناپذير؛ به قول معروف گر اين صندلي ماندني بود كه به كفاشيان نميرسيد. تكليف او روشن است. اما تكليف آنهايي كه ميخواهند جايش را بگيرند و آنهايي كه ميخواهند آدم جايگزينش را معرفي كنند، بسيار سختتر است، تكليفي كه تازه شروع شده است. فوتبال ايران در اين برهه از زمان در حساسترين وضعيت ممكن قرار دارد. ما جام جهاني را تجربه كردهايم و در بازيهاي آسيايي نيز چندان بد نبوديم و اين ميسر نشد مگر به همت همين مديراني كه امروز سركار هستند. پس مديران بعدي بايد حداقل توانايي مديران امروز را داشته باشند تا از اينجا كه هستيم عقبتر نرويم، فراموش نكنيم كه تغيير بايد سيستم را به سمت جلو و پيشرفت سوق دهد نه آنكه باعث عقبماندگي و ركود آن شود.
