اهميت توجه به مسائل اخلاقي در جامعه ورزش، چيزي نيست كه نيازي به توضيح و تفسير داشته باشد. به طوريكه در دنيا به ورزش به عنوان يك پديده فرهنگي و اجتماعي نگاه ميشود كه ميتواند علاوه بر سلامت جسم، بر سلامت روح و روان افراد نيز تأثيري مستقيم داشته باشد. شايد به همين دليل هم هست كه به مرور زمان، مسائل اخلاقي و فرهنگي بيش از مسائل ورزشي مورد توجه قرار گرفت. به طوريكه عدم رعايت مسائل اخلاقي و فرهنگي، موفقيتهاي ورزشي را تحتالشعاع قرار ميدهد. اهميت مسائل فرهنگي و اخلاقي اكنون به قدري مورد توجه قرار گرفته كه كشورها سعي دارند تا با استفاده از ورزش، مسائل اخلاقي، فرهنگي و تمدن خود را به دنيا معرفي كنند.
توجه به مسائل اخلاقي و فرهنگي در ايران هم بسيار مورد توصيه است. خصوصاً كه در دين ما نيز به فرهنگ و اخلاق توصيه زيادي شده است. علاوه بر آن، ايران پهلوانان و ورزشكاران به نامي چون تختي، دهداري، قايقران و... را دارد، ورزشكاراني كه در دنيا زبانزد و الگوي اخلاقي هستند و اين نشان ميدهد خيلي قبلتر از آنكه دنيا به فكر تزريق سلامت اخلاقي از طريق ورزش باشد، به اين مسئله در ورزش ايران به صورت كاربردي نگاه شده است. با اين وجود در گذر زمان، فرهنگ و اخلاق در ورزش ايران با نوعي كاهلي مواجه شده است. اخلاقي كه برخلاف ورزش پيشرفت نكرد و حرفهاي نشد و در ادغام با ورزش حرفهاي، دچار يك دگرگوني فاحش و البته ناخوشايند شد. به طوريكه به جرئت ميتوان گفت اخلاق و فرهنگ، طي چند سال اخير به يكي از گمشدههاي ورزش تبديل شدهاند!
اين در حالي است كه علاوه بر آنكه پيشوند فرهنگي را در كنار نام همه باشگاهها و حتي ارگانهاي ورزشي ايران ميتوان ديد، كميتههايي تحت اين عنوان نيز در تمام دستگاهها و باشگاههاي ورزشي وجود دارد. با اين وجود اما تمام حركت فرهنگي اين كميتهها نصب چند پلاكارد به مناسبتهاي مختلف يا پخش تراكت و... است. در واقع بهرغم وجود تمام اين دم و دستگاهها، مسائل اخلاقي و فرهنگي طي سالهاي اخير توسط مسئولان مورد بيتوجهي و كملطفي قرار گرفته است. اين در حالي است كه ورزش ايران پتانسيل بالايي در مسائل اخلاقي و فرهنگي دارد و اين را ميتوان از اقدامات گاه و بيگاه ورزشكاران در مسائل فرهنگي و اخلاقي ديد. بازديد از آسايشگاهها و سر زدن به شيرخوارگاهها، قبول سرپرستي كودكان بيسرپرست و اقداماتي از اين دست نشان ميدهد ورزش ايران زمينه شكوفايي در اين راستا را دارد اگر به اين مقوله توجه شده و روي آن برنامهريزي شود. لزوم نهادينه شدن فرهنگ و اخلاق در ورزش آنقدر بالاست كه در حاشيه ديدار ورزشكاران با رهبري، آيتالله خامنهاي در اين زمينه به وزير ورزش گوشزد ميكند. مسئلهاي كه نشان ميدهد دغدغه توجه به فرهنگ و اخلاق در ورزش از نگاه تيزبين رهبري نيز دور نمانده است. توصيهاي كه ميتواند تلنگري باشد براي مسئولان ورزش، خصوصاً كميتههاي فرهنگي كه در اين زمينه كاربرديتر عمل كرده و تنها به دادن شعارهاي رنگارنگي كه هرگز به مرحله اجرا در ميآيند اكتفا نكنند.
البته توصيه رهبري همانطور كه ايشان تأكيد هم كردهاند به آن معنا نيست كه ورزش ايران خالي از تفكرات و نگاه فرهنگي است. بلكه ايشان تأكيد دارند كه در اين زمينه بايد بهطور جديدتر و با برنامهتر پيش رفت. شايد به اين دليل كه انتظار ميرود ايران به عنوان يك كشور مسلمان در زمينههاي فرهنگي و اخلاقي سرآمد كشورهاي ديگر باشد و بتواند خود را چون الگويي قابل مطالعه معرفي كند. بياخلاقيها، گرايش به حواشي خاص طي سالهاي اخير مسائل فرهنگي و اخلاقي ورزش ايران را تحت تأثير خود قرار داده است. مسئلهاي كه سهم بيتوجهي مسئولان در تكرار آن بسيار پررنگ است. بيتوجهي كه انتظار ميرود با تلنگر رهبري، مورد اصلاح قرار گيرد تا ورزش ايران بتواند باز هم در مسائل اخلاقي و فرهنگي زبانزد خاص و عام باشد.
