پرده اول: عاشقان زيارت اربعين امسال آنقدر زياد بودند كه فكر ميكنم پيدا كردن آمار و ارقام دقيق و درستشان كار چندان سادهاي نباشد. خلاصه اينكه حدود يك ميليون نفر عاشق فقط از ايران عازم اين راه بينهايت شدند تا به نهايت عاشقي برسند. انگار همسفر شدن با كاروان اسراي حسيني حس و حال و شور و اشتياق زيارت را چندين برابر ميكند. پا گذاشتن روي شن و خاك و ماسههاي راه كربلا انگار تداعيكننده فضايي است كه خاندان اهل بيت (ع) تجربهاش كردهاند. اينجا اما هم آب هست و هم عطش. شيعيان عاشق و بيرياي عراقي هر آنچه دارند را در طبق اخلاص ميگذارند تا از زائران حسيني پذيرايي كنند. اين مسير هم ميتواند سير آفاق و انفس و طي منازل عاشقي كردن باشد اما بستگي به خودت دارد. اينكه چقدر براي عاشقي كردن قدم در اين راه گذاشته باشي؟ مقصد و مقصودت چه باشد؟ درست همين چيزهاست كه تعيين ميكند با چه دستاوردي از سفر پاي پياده اربعين حسيني باز گردي. دست خالي يا دست پر، اينكه زينبي و سجادي در اين مسير قدم بگذاري يا بروي براي اينكه رفته باشي.
پرده دوم: اربعين يعني چهل منزل عاشقي از كربلا تا كربلا؛ اين مسير است كه قافلهسالار كاروان كربلا و عقيلهالعرب بانوي اربعين آن را پيمود تا پيام عاشورا در كربلا جا نماند و خون به ناحق ريخته امام حسين (ع) منجر به حركتي پايدار و بيداري ماندگار نه فقط در جامعه اسلامي و شيعي بلكه در تمامي دنيا شود. اگر امامحسين (ع) امروز حتي در ميان بسياري از غيرمسلمانان به عنوان مظهر عزت و آزادگي مطرح است نه فقط به واسطه قيام و حركت متفاوت و شجاعانه بلكه به واسطه هدف مقدسي بود كه داشت.
اينگونه شد كه جنايت عظيمي كه در كربلا رخ داد به جاي آنكه موجب ارعاب جامعه شود و سكوت و خفقان را بر مردم حاكم كند، موجب بيداري و شكلگيري قيامهاي بعد از آن شد. قيام توابين و قيام مختار نمونههايي از اين بيداري است. در اين ميان اما نقش ماندگار اسراي كربلا و به ويژه بانوي اربعين حضرت زينب (س) در فرياد كردن حقيقت و به ثمر رساندن نهضت عاشورا حلقه واسطي است كه بدون وجودش قيام عاشورا هرگز به ثمر نمينشست. پس نبايد فراموش كنيم اگر جهاد براي برخي افراد تكليف است، فرياد كردن حق و حقيقت رسالتي است كه بر عهده تمام ما گذاشته شده و خيلي وقتها حركتهاي حقطلبانه ممكن است با سكوت ديگران در برابر عدالت و حقيقت ناكام بماند. بديهي است تاوان اين سكوت در برابر بيعدالتي را تك تك افراد جامعه هر يك به نوبه خود پرداخت خواهند كرد.
پرده سوم: در اين چند سال اخير كه باب زيارت اربعين با پاي پياده باز شده است هر سال شاهد حضور گستردهتر زائران اربعين هستيم. زائران و مسافران پياده كربلا اما فقط ايراني نيستند. از همه نقاط دنيا ميآيند تا رسم و راه عاشقي را به جا آورند. آن هم در شرايطي كه مدتهاست از حضور گروهك تروريستي داعش و جنايتها و فعاليتشان در برخي شهرهاي عراق ميگذرد و شايد هيچ كس فكرش را هم نميكرد تحت چنين شرايطي اين همه زائر و عاشق راهي كشور عراق شود. انگار حتي تهديدها و ارعابي كه با بهرهگيري از ابزار به روز رسانهاي نظير فيسبوك و توئيتر انتشار مييابد هم نتوانسته است ذرهاي از انگيزههاي عاشقان حسيني بكاهد و امسال بيشتر از هميشه عاشقان سالار شهيدان راهي سرزمين عاشقي ميشوند.
انگار نه انگار كه گروهكي ساختگي و تجهيز شده از سوي دشمنان اسلام هم اكنون در برخي شهرهاي عراق حضور دارد و آمدهاند تا در كشوري اسلامي مسلمانان و شيعيان را به هراس بيندازند، همچنانكه فلسفه راه انداختن اين گروهك از سوي امريكا و غرب ايجاد اسلامهراسي در كشورهاي غيرمسلمان بود. پيادهروي اربعين امسال فقط حكايت يك زيارت عاشقانه و حركتي عارفانه نيست بلكه ظرايف ديگري آن را با هميشه متفاوت كرده است. حضور 20 ميليون مسلمان و شيعه و حتي حضور گاه و بيگاه برخي از غير مسلمانان در حماسه اربعين حسيني بيش از هر چيز براي دشمنان اسلام و مسلمانان و شيعيان پيام دارد. اين حضور يك نماد است، نمادي از قدرت نرم و مردمي اسلام و جاذبههاي اسلامي و اين درست همان چيزي است كه دشمنان اسلام و شيعيان را بر آن ميدارد تا در باورهاي صاف و بيرياي اين جماعت عاشق انحراف ايجاد كنند.
پرده چهارم: حدود يك ميليون ايراني زائر اربعين شدهاند اما تعداد زيادي از عاشقان حضرت سيدالشهدا(ع) هم از كاروان اربعين جا ماندهاند و قسمتشان نبوده است كه راهي بهشت بينالحرمين شوند. براي حسيني بودن و زينبي بودن اما هميشه هم لازم نيست تا كربلا بروي. ميتواني در هر گوشه از اين دنيا با قلبت زائر حرم سرور و سالار شهيدان بشوي و با جان و دل زائر كوي حسيني باشي. براي وارد شدن در دايره زوار اربعين فقط ارادت و عشق لازم است و باور به اينكه در كوي محبت هر قدر هم دستت خالي و دلت پر درد باشد، نه فقط رانده نميشوي كه به بهانه اشك چشم و قلبي عاشق بها پيدا ميكني. پس جا ماندن از كاروان اربعين به معني رانده شدن از كوي محبت حسين (ع) نيست. اگر ايمان داشته باشيم مولايمان با يك «السلام عليك يا اباعبدالله»صادقانه و از سر خلوص، خريدارمان ميشود و ناممان در فهرست زائران اربعين ثبت خواهد شد.
پرده پنجم: اربعين يك ميعادگاه است؛ درست همانند غدير. فرصتي دوباره است براي آنانكه جا ماندهاند. اين روز، روز برافراشته شدن پرچمي است كه واقعه عاشورا و شهادت حضرت امام حسين(ع) و اهل بيت و ياران نابش را يك بار ديگر فرياد ميكند. يك بار ديگر به مردمي كه به راحتي عهدشان را شكستند و حسين (ع) را ميانه راه تنها گذاشتند، يادآوري ميكند جنايتي را كه سقوط ارزشهاي جامعه اسلامي در مقطعي موجب شد تا سلالههاي پيامبر اسلام را به طرزي فجيع به شهادت برسانند و خانوادهشان را به اسارت ببرند، آن هم در شرايطي كه تمام دستگاههاي تبليغاتي، براي منزوي كردن و در ظلمت نگه داشتن واقعه عاشورا و اسارت اهل بيت، تجهيز شده بودند تا نگذارند مردم بفهمند چه حادثهاي در كربلا رخ داده است. به بيان ديگر اربعين آغازي است بر افشاگريهاي حضرت زينب (س) و حضرت امام سجاد (ع). بنا به تعبير استاد شهيد مرتضي مطهري نهضت حسيني به جامعه تشخص داد بدين معني كه امام حسين (ع) با حركت قهرمانانه خود روح مردم مسلمان را زنده كرد و احساس بردگي و اسارتي را كه از اواخر دوره عثمان و تمام دوره معاويه بر روح جامعه اسلامي حاكم بود تضعيف كرد. در واقع امام حسين (ع) روي نقطهاي دست گذاشت كه موجب شد اجتماع احساس شخصيت كند.
